Matt Alber - Hide Nothing (2008)

Vijf nummers van het debuut keren terug en daarmee is het debuut een wat obscuur plaatje geworden daar het ook niet meer makkelijk te verkrijgen is. Dit Hide Nothing wordt nu meer gezien als zijn debuut (wat het dus niet echt is).

Matt Alber is een gay artiest die zich nadrukkelijk inzet voor homo-rechten en ook in zijn clip steekt hij het niet onder stoelen of banken. Een gedurfd statement, want in de VS zijn ze er nog steeds niet zo dol op als het allemaal iets te duidelijk er bovenop ligt (hier in Nederland trouwens precies zo). Hulde voor de man dus, want het kost je gewoon een hoop populariteit.
Qua muziek zit het overigens wel goed: een beetje Rufus Wainwright, een beetje Keane en allemaal verzorgd in elkaar zittend.

Niet opzienbarend, wel heel aangenaam.

En dat zet zich voort de laatste dagen. Ik blijf het maar draaien. Rufus Wainwright vergelijking of niet: er staan een paar prachtige nummers tussen waar je u tegen zegt.
Overigens hoor ik er soms ook wat Jay Brannan in terug (Hide & Seek).