While Heaven Wept - Sorrow of the Angels (1998)

Van de paganmetal marathons van Finntroll en Thyrfing over naar wat meer melodramatische klanken van het Amerikaanse While Heaven Wept. Het eerste album is redelijk moeilijk te vinden, maar aan de hand van het gebodene materiaal ben ik nu niet direct geneigd om te zeggen dat dit een probleem is. Ik hoor kwaliteiten en sfeer terugkomen met een sound die het midden houdt tussen My Dying Bride en Candlemass, maar aan de hand van de vrij dramatische zang van gitarist Tom Philips, heb ik eerder het idee dat ik naar een overdreven jaren '80 synthesizer pop/rock zanger aan het luisteren ben, dan naar een metalband. De nummers duren hier ook echt te lang. Opener Thus With A Kiss I Die krijgt rond 10 minuten ineens een fijne versnelling, maar dan zijn we ook echt al een flinke tijd bezig voor het echt interessant wordt. Dan vind ik stiekem de korte, instrumentale afsluiter nog het beste te noemen. Een wat schokkerig begin.

While Heaven Wept volg ik al sinds Vast Oceans Lachrymose. Een fantastische doom metalband met epische inslag. Stad en land afgezocht voor de eerste twee platen, waarvan ik uiteindelijk de remasters gevonden heb. Sorrow of The Angels overigens op vinyl. Een prachtig geproduceerde plaat in elk geval. Het geluid is ongelooflijk helder. Tom Phillips neemt ruim de tijd voor drie songs en slaagt pas met de ruim twee minuten durende outro pas echt mijn aandacht te trekken.

Het raakt me nergens echt. Ik heb de neiging om op een denkbeeldige horloge te kijken alsof ik daar kan aflezen wanneer er weer iets gaat gebeuren. Sommige stukken zijn erg mooi, maar missen en doel. Op latere albums had ik altijd het gevoel meegezogen te worden in een verhaal of een emotionele achtbaan. Tom Phillips schreef deze muziek toen hij tussen de 15 en 18 was. Misschien maakte hij toen nog niet zoveel rottigheid mee als later zou gebeuren. De muziek komt over, alsof hij het cool vindt om sombere teksten en dito muziek te schrijven, maar het klinkt niet oprecht. Ik snap inmiddels wel waarom ik het nooit echt geluisterd heb, ondanks dat ik er geen slechte herinneringen aan heb, maar eigenlijk had ik gehoopt een schatkist open te trekken. Het blijkt een schoenendoos te zijn.