0
geplaatst: 11 maart 2011, 22:08 uur
Mijn eerste bericht op Musicmeter. Hallo dus.
Vergeef mij mijn vlaams en andere taalfouten af en toe. U mag mij verbeteren, graag zelfs.
Landmarks of Lunacy is een heel zachte en (h)eerlijke plaat.
Het is de soundtrack van een after, after, after- party van Klaxons geworden.
En daar ben ik blij om.
Als je zin hebt om een half uurtje weg te dromen moet je deze beslist beluisteren.
De nummers vormen een heel mooi geheel, heel rustgevende sfeer. Zo een drastische stijlverandering verwacht je niet snel bij zo'n jonge groep, maar je hoopt er wel op.
Het lijkt een concept-cd, waardoor ik het moeilijk vind om nummer per nummer te bespreken.
Toch maar proberen (kort):
The Pale Blue Dot: Prima nummer, sterke opbouw. Samenzang, zanglijnen, teksten, zijn een sterk punt van Klaxons. Dat weten ze en ze spelen er heel de plaat mee. Refrein wordt prachtig ingezet met de titel van het nummer. Het enige nummer waar je nog een beetje ruige Klaxons in hoort.
Silver Forest: Voor mij het minste nummer, om er éen uit te kiezen. Hoe langer je volhoud, hoe beter.
Ivy Leaves: Het is alsof dit nummer nooit echt begint. Het is dan ook gedaan voordat je het doorhebt. Mooi, lichtelijk nerveus nummer. Zou volgens mij een betere 'opener' zijn geweest van deze cd. Doet mij denken aan Blur in de tijd van Blur en 13.
Wildflowers: Dit klinkt als het laatste nummer. Beetje kampvuurachtig en weinig variatie. Naar het einde doen ze een beetje gemakkelijk experimenteel. Maar ze doen het, dat is goed.
Marble Fields: 7min20sec, en niet vervelend.
Als je weet dat dit een groep is die onder invloed van 2many dj's zijn groot geworden...
Het is voor mijzelf een groep waarvan ik hoop dat ze niet kapot gaan aan hun bekendheid.
Met dit onder eigen beheer, en gratis uitgebracht werkje lijkt dat wel te lukken. Die gedrevenheid hoorde ik ook al in hun commerciele doorbraak 'Myths of the Near Future'.
Ik hoop dat ze het nog een paar jaar volhouden.
Vergeef mij mijn vlaams en andere taalfouten af en toe. U mag mij verbeteren, graag zelfs.
Landmarks of Lunacy is een heel zachte en (h)eerlijke plaat.
Het is de soundtrack van een after, after, after- party van Klaxons geworden.
En daar ben ik blij om.
Als je zin hebt om een half uurtje weg te dromen moet je deze beslist beluisteren.
De nummers vormen een heel mooi geheel, heel rustgevende sfeer. Zo een drastische stijlverandering verwacht je niet snel bij zo'n jonge groep, maar je hoopt er wel op.
Het lijkt een concept-cd, waardoor ik het moeilijk vind om nummer per nummer te bespreken.
Toch maar proberen (kort):
The Pale Blue Dot: Prima nummer, sterke opbouw. Samenzang, zanglijnen, teksten, zijn een sterk punt van Klaxons. Dat weten ze en ze spelen er heel de plaat mee. Refrein wordt prachtig ingezet met de titel van het nummer. Het enige nummer waar je nog een beetje ruige Klaxons in hoort.
Silver Forest: Voor mij het minste nummer, om er éen uit te kiezen. Hoe langer je volhoud, hoe beter.
Ivy Leaves: Het is alsof dit nummer nooit echt begint. Het is dan ook gedaan voordat je het doorhebt. Mooi, lichtelijk nerveus nummer. Zou volgens mij een betere 'opener' zijn geweest van deze cd. Doet mij denken aan Blur in de tijd van Blur en 13.
Wildflowers: Dit klinkt als het laatste nummer. Beetje kampvuurachtig en weinig variatie. Naar het einde doen ze een beetje gemakkelijk experimenteel. Maar ze doen het, dat is goed.
Marble Fields: 7min20sec, en niet vervelend.
Als je weet dat dit een groep is die onder invloed van 2many dj's zijn groot geworden...
Het is voor mijzelf een groep waarvan ik hoop dat ze niet kapot gaan aan hun bekendheid.
Met dit onder eigen beheer, en gratis uitgebracht werkje lijkt dat wel te lukken. Die gedrevenheid hoorde ik ook al in hun commerciele doorbraak 'Myths of the Near Future'.
Ik hoop dat ze het nog een paar jaar volhouden.
* denotes required fields.
* denotes required fields.