Incantation - Onward to Golgotha (1992)

Het debut album van Incantation. Vond er destijds in 92 niet veel aan,maar een paar jaar later ben ik hem beter gaan vinden.Mede doordat Incantation met deze cd best wel een eigen sound heeft ontwikkeld die op de latere albums altijd te horen is gebleven

Weinig liefde op MuMe voor Incantation, een van de "Big 3" van de New York DM (de andere twee zijn Suffocation en Immolation). Stilistisch gezien hebben de 3 - buiten de DM tag - weinig met elkaar gemeen. De dissonantie van Immolation en de techy maar brute met slams en breakdowns gevulde sound van Suffocation heeft weinig van doen met de stijl van Incantation.

Incantation is namelijk de band die de zogenaamde "cavernous death metal" sound heeft uitgevonden: 2/3 death metal + 1/3 doom, stevig schudden voor gebruik et voila...de sound van Incantation. Rommelende donderwolk gitaren, af en toe het tempo eens lekker verlagen en onmenselijk diepe grunts die ergens vanuit de diepste krochten van de aarde lijken te komen. Incantation kwam met de sound op de proppen en perfectioneerde het eigenlijk al op deze Onward to Golgotha. Het klinkt allemaal lekker "tr00", "kvlt" en "grim" en bij de doorsnee "elitist" staat het water bij het horen van deze sound al spontaan in de bek. Mocht jij dus ook geen genoeg krijgen van deze sound, wees niet getreurd, er zijn wel 100 copycat bands te vinden. Zelf is met de eerste 2-3 Incantation albums mijn nood aan deze sound wel verzadigd. Incantation deed het namelijk eerst en naar mijn mening ook best.

Incantation is altijd een band waarvan ik de omschrijving erg interessant vind, maar als ik het opzet het altijd tegenvalt. Zo ook met dit album. Het zit allemaal goed in elkaar, maar ik vind het zo saai. Leuk om eens gehoord te hebben, maar meer ook niet.