Bruce Broughton - The Rescuers Down Under (1991)

Broughton was nog aan het werk voor The Rescuers Down Under toen hij gevraagd werd door regisseur Chris Colombus om een score voor Home Alone te componeren. Mede dankzij een schema voor Rescue's wat verlengd was dacht hij er geen tijd voor te hebben. Don Davis zou orchestraties gaan maar kon het niet halen vanwege zijn werk voor Die Hard 2 als orchestrator. In hetzelfde jaar schreven schreef Davis muziek voor enkele Tiny Toons afleveringen, voor welke serie Broughton weer een van de vaste krachten was.

Artie Butler's score voor The Rescuers was goed, maar anders. Broughton's score kent geen zoetsappige, zweverige melodieen, naast liedjes van hetzelfde karakter. Down Under is opwindender; niet te overdreven komisch, maar niet te serieus. Die weg daartussen die de componist neemt is zeer uniek. De percussie is stuiterend als een kangaroe, de algehele compoisties voor avontuurlijk gedeeltes overweldigend spectaculair. Ergens in het midden van de film breekt vooral de humor nogal eens door, met een Tiny Toons achtig geluid. 4.5 sterren

Toch met een halfje verhoogd. Oef, wat een soundtrack zeg

Recentelijk weer eens gehoord in de film, maar ook de uitgebreide cd versie met ruim een uur muziek. Zowel de film, originele en uitgebreide cd ervaring brengen problemen met zich mee. Het originele album kent haast zonder uitzondering voortdurend het thema, wat vandaag de dag minder kan bekoren. Ook het mickeymousen is iets waar ik minder mee kan, behalve gedurende het kijken van de film zelf.. Met de uitgebreider versie zijn interessante toevoegingen de eerder volledig ontbrekende, agressieve muziek voor de stroper. Nu zou als een luisterervaring een compromis, met stukken thematisch werk, afgewisseld met de stroper, iets beter werken. Het thema is niettemin nog altijd bewonderenswaardig in de nuances van bijvoorbeeld de orkestraties.

Deze week is 'The Rescuers Down Under' 30 geworden.

Deze Disney heb ik als kind nooit meer als "best aardig" beschouwd, maar met de jaren begon mijn appreciatie te groeien. Niet omdat de animatie zo mooi is (hoewel dat - en zéker met Glen Keane's Marahute - zeker zo is) of omdat George C. Skott van McLeach een heerlijke slechterik heeft gemaakt (hoewel dat ook zo is), maar vooral omdat Bruce Broughton's score meer dan fenomenaal is.
De eerste 4 tracks heb ik (tot grote ergernis van mijn vriendin) grijsgedraaid en zit ik te pas en te onpas te neuriën. Zoals Neo terecht opmerkt: Broughton's score kent - voor de verandering - geen zoetsappige, zweverige melodieën. Down Under is opwindender, spectaculairder, avontuurlijker. Daarbij is er niks leuker dan een thema te hebben dat steeds op een andere manier terugkomt.

Hulde!