Lohues & The Louisiana Blues Club - Ja Boeh (2003)

Album nog eens gedraaid en had er nog geen stem op uitgebracht zie ik nu.
Gisteren live zien spelen en aantal nieuwe nummers gehoord. Vooral "Boggel in mien rad" (citaat Lohues: "Veur de mèènsen die nie plat kunt: Ik heb één slag in mijn wiel") gaat een klassieker worden imho.

Heerlijke plaat! Niet verwacht, maar gewoon... heerlijk!

Deze is al goed, maar de opvolger (Grip) is echt geweldig!

Lekker album om keer om keer weer naar te luisteren, Daniël Lohues is echt één van de meest veelzijdige artiesten van Neerlandse bodem.
Ik hoop dat er nog een derde bluesalbum komt..

Heb ze nog in het theater gezien, prima avond gehad en deze cd ter plekke aangeschaft en meteen maar even laten signeren

Ben op het spoor gekomen van deheer Lohues door een mooie documentaire op tv waarin hij in Amerika op zoek was naar de blues. Ben op dat moment spreekwoordelijk verliefd geworden, want wat een passie straalde er van die man af. Hij doet wat hij wil en ja dat pakt meer dan goed uit Blues in het Drents met een stel rasmuzikanten, hoe mooi kan het zijn. Zijn soloalbums zijn ook zeer goed te verteren en vooral live moet je hem een keer gezien hebben. Hij weet in zun eentje een hele zaal te vullen met een warme sfeer, door zijn verhalen en uiteraard zijn nummers. Gaat dat allen zien!

Soms doet het gitaarwerk echt piene!!!

Bluesmuziek is volgens de kenners de oorsprong, of de roots zo te zeggen, van de moderne popmuziek. Met die gedachte is het eens tijd om terug te gaan naar mijn eigen roots. Die roots zijn bijna 32 jaar geleden begonnen in Drenthe. En wat blijkt: Drenthe heeft niet alleen mij voortgebracht, maar ook één van mijn favoriete muzikanten, Daniël Lohues. Bij Lohues denk je niet direct aan de blues, maar wellicht eerder aan de Drentse band Skik die met het aanstekelijke “op fietse” een grote hit heeft gehad. Eerlijkheid gebied me overigens te zeggen dat ik Skik (en daarmee Daniël Lohues) in die tijd nooit echt interessant heb gevonden. Dit alles veranderde in 2003 op een personeelsfeest van de toenmalige werkgever van mijn vrouw Brigitte.


Een niet nader te noemen energiemaatschappij had op die bewuste avond de Jaarbeurs te Utrecht afgehuurd, waar diverse Nederlandse artiesten een optreden verzorgden. Op het affiche prijkte de naam “Lohues & The Louisiana BluesClub”. Dit zei mij in eerste instantie niets, maar de naam Lohues deed een belletje rinkelen en Brigitte en ik besloten deze band maar eens te gaan aanschouwen. Toen Daniël Lohues in zijn tuinbroek en met een Fender gitaar om zijn schouder het podium opstapte en de aanwezige toeschouwers in het plat Drents begroette met “Moin” ontstond er een glimlach op mijn gezicht die de hele avond niet meer verdween. Dit werd kracht bijgezet door de eerste tonen die de band produceerde. Authentieke blues gezongen in Drents dialect. Het plattelandsgevoel kwam weer bovendrijven en ik waarde mij terug in Drenthe, maar het had net zo goed Mississippi, Alabama of Louisiana kunnen zijn.


Daniël Lohues had zijn band Skik in de ijskast gezet. Hij was zich aan het oriënteren op welk muzikale pad hij zich nu zou gaan begeven. Zijn voorliefde voor de bluesmuziek was een drijfveer om een bezoek te brengen aan de zuidelijke staten van Amerika. Aldaar kreeg hij het idee om een blues album op te nemen met authentieke Amerikaanse blues muzikanten, maar wel gezongen is zijn geliefde Drentse taal. En zo is debuutalbum “Ja Boeh” (2003) geboren.


“Ja Boeh” staat bol met rauwe elektrische blues. Je moet af en toe goed je best doen om de Drentse taal te verstaan en te begrijpen, maar het zal je niet verbazen dat ik dat met mijn Drentse roots snel onder de knie had. Het blijkt dat de Drentse taal zich uitstekend leent voor de blues. De klemtonen, de klanken, maar ook de eenvoud in formuleren stelt Lohues in staat om uiterst effectief zijn verhaal te vertellen. Veel van die verhalen gaan over de liefde, of het gebrek daaraan. In nummers als “stiekumste verdriet”, “regenblues”, “prachtig mooi (mar wat he’j der an)”, “ach & wee” en “’t ien of ’t ander” legt Lohues zijn ziel bloot. Maar ook alledaagse beslommeringen, zowel groot als klein, worden treffend uitgedragen in “wachten op ’n hittegolf”, “daor knap ie niet van op” en “heugste tied veur de blues”.


Wat mij ook in positieve zin heeft verrast is het gitaarspel van Daniël Lohues. Nu nam hij in Skik ook de gitaar ter hand, maar in de blues kan hij echt excelleren. De ene keer rauw en indringend, de andere keer intens en gevoelig. Daarnaast spat de kwaliteit van de gehele band er vanaf. Het is duidelijk merkbaar dat we hier te maken hebben met rasechte blues muzikanten. Dit draagt bij aan de echte blues sfeer die het album uitstraalt.


Puristen zullen wellicht zeggen dat op “Ja Boeh” alle blues clichés voorbij komen. Dat mag wellicht zo zijn, maar de intensiteit, passie, maar vooral ook het plezier waarmee de muziek is gemaakt pleiten absoluut voor Daniël Lohues en zijn kompanen. Uiteindelijk is kwaliteit en het persoonlijke gevoel de doorslaggevende factor, en dat is aan Daniël Lohues wel toevertrouwd. Nederland mag zich gelukkig prijzen met een dergelijke authentieke ras muzikant als Daniël Lohues. Ook zijn recentere muzikale werkjes (de “Allennig” reeks en zijn album “Hout Moet” uit 2011) zijn weer pareltjes voor de echte liefhebber, waar zo nu en dan de blues roots van Lohues weer boven komen drijven. De cirkel is rond!

Daniel Bl(oh)ues gaat hier naar de kern van de blues met de Louisiana Blues Club, met een Drents accent dat wel. Maar het past er naadloos bij. Zelf vind ik de opvolger iets meer power hebben, maar opener Janine komt al goed binnen. Muziek in zijn puurste vorm.

Met de eerste 2 albums van Skik schreef Lohues een neiuw hoofdstuk in de Nederlandse muziekgeschiedenis. Langzaam maar zeker ebde het effect van de hoogwaardige plattelandsrock weg. Hoewel de songs op bijna alle albums van een hoog niveau en her en der van een uitmuntend niveau waren, was het vooral de combinatie rock en dialect die de X-factor had. Toen Skik met een Nederlandstalig album aan kwam zetten was het wel duidelijk dat Lohues en Skik aan hun laatste kunstje bezig waren. Met deze taalmove (ze kwamen zogenaamd nauwelijks meer Drents tegen in hun dagelijkse leven, wat natuurlijk flauwekul was) probeerden ze de rest van het land voor zich te winnen, maar het klonk allemaal zo gemaakt en Lohues klonk bepaald ongelukkig. Skik was Skik niet meer en Lohues ging zijn eigen weg. Volgens mij is Skik nooit officieel gestopt, maar zeker weten doe ik het niet.

Op zoek naar de juiste vorm voor zijn solo carriere denkt Lohues in de Blues zijn ei het beste kwijt te kunnen. Hij gaat op zoek naar een goede begeleidingsband voor zijn eerst album en vind die in Louisiana. Samen nemen ze de nummers op en zo wordt Ja Boeh geboren. Lohues bewijst dat je je verhaal het beste kan doen in de taal die je dagelijks spreekt. De andere bluesheld uit Drenthe, Harry Muskee blonk namelijk naast zijn prachtige songs ook nog wel eens uit in een stuitend slecht Engelse uitspraak, wat had ik die graag in zijn eigen taal horen zingen, maar in zijn tijd deed je dat gewoon niet.

Met Janine trekt Lohues met zijn kornuiten direct fel van leer, Janine heeft haar lief verlaten en dat vind lief niet fijn. Stiekumste verdriet borduurt daar wat rustiger op voort, hij zou het willen uitschreeuwen van verdriet maar besluit zich in te houden. Op het titelnummer is hij er klaar mee en luid en duidelijk klinkt het "Ja Boeh 'k heb spiet van joe". Op de Regenblues wordt zijn gevoel op prachtige wijze met het weer vergeleken. In Wachten op 'n hiitegolf geeft hij aan dat je wel kan wachten tot het geluk jouw kant op komt, maar dan kun je net zo goed Wachten op een hittegolf terwijl het 20 graod'n vros. Prachtig mooi gaat over dat mensen uit elkaar gaan en dat je allemaal mooie afspraken kan maken, maar dat rotgevoel dat een relatiebreuk je geeft los je er niet mee op. Als dan thuis de boel ook allemaal in de soep loopt dan Knap ie doar niet van op in het volgende nummer. Lohues blijft nog even doorklagen en vindt zichzelf erg zielig. Maar dan gloort er weer hoop. Hij laat de shit langzaam achter zich, zoals hij bezingt in het tiende nummer. "Aj diep in de shit zitt'n, tot an joen nekke in de drek" en even later "dan is het hoogste tied, hoogste tied veur de blues". Dan besluit hij dat dat verrekte wijf vanaf nu kan kiezen met haar gedreutel. Het is het een of het ander, mooi niet allebei. En hij is weer blij. Maar helaas: wat hij ook allemaal van plan was. Hij wilde zo graag de opgebloeide liefde vormgeven met haar, maar helaas het is geen picknickweer vandaag.

Lohues is helemaal terug, zonder zijn maten van weleer, maar met een stelletje Bluesmuzikanten dat zijn weerga niet kent. Zij ondersteunen de klaagzang van Lohues op schitterende wijze, waarbij Lohues naast een begenadigd tekstschrijver ook zelf een uitstekend bluesgitarist blijkt te zijn.

Na dit geweldige album kwam het minstens even goede Grip, waarna de Bluesperiode alweer ten einde was. Ik denk dat Lohues het Skik scenario van de nachtkaars perse wilde vermijden en dat hij daarom sneller dan gehoopt stopte met de Blues, voordat de Blues met hem stopte. In Allenig komt nog wel eens een verdwaald bluesje voorbij, maar excelleren zoals met de Louisiana Blues Club is er niet meer bij. Ik zou zeggen: Daniel, zoek Buddy Guy nog eens op nu het nog kan en doe het nog een keer, want in de blues ben je op je best.

Ik vind "Ach & Wee" de Drentse variant op "Have You Ever Loved a Woman" van Derek and the Dominos. Hartverscheurend mooi!

Regenblues is toch wel erg fijn zeg.

Een enigszins verrassende, en tijdelijke ommezwaai naar de blues, al waren er op enkele Skik albums al bluesinvloeden te ontwaren. Voor dit album toog Lohues naar Amerika en nam daar in relatief korte tijd dit album op. Heb er nog een documentaire van gezien. Waarschijnlijk in de serie 'Het Uur Van De Wolf'. Er was ook te zien dat hij bij Tony Joe White in de kleedkamer mocht komen om wat speciale gitaarlicks te leren. Daar dit in een relatief goedkope studio is opgenomen klinkt het allemaal niet al te gepolijst. Persoonlijk vind ik dat prima. In dezelfde tijd kocht ik ook 'From The Cradle' van Eric Clapton. Het vreemde is dat de albums een beetje dezelfde sound en sfeer hebben. De gelijkenis tussen de openers van beide albums, 'Blues Before Sunrise' en 'Janine' zijn ook treffend. Ik kan die twee albums eigenlijk niet meer los van elkaar zien.