Power Quest - Blood Alliance (2011)
mijn stem
3 stemmen
0
geplaatst: 7 juli 2011, 18:23 uur
Na het fantastische 'Master of Illusion' die een stijlbreuk was in het oeuvre van Power Quest is er nu 'Blood Alliance'. Op 'Blood Alliance' grijpt Power Quest weer terug naar de oude traditionele powermetal-stijl zoals op de albums 'Neverworld' en 'Magic Never Dies'.
Ik vind het jammer dat de lijn van Master of Illusion niet is doorgezet, waar ze een unieke sound hebben gevonden door symfonische rock te mixen met powermetal en progressieve elementen. Ditmaal bieden deze Britse heren degelijke, snelle powermetal die doet denken aan Dragonforce. Dat is ook niet zo gek aangezien toetsenist Steve Williams daar ooit zat.
Bij dit album was ik vooral benieuwd naar de nieuwe (zwarte!) zanger: Chitral "Chity" Somapala. Somapala is technisch beter dan zijn Italiaanse voorganger; hij heeft geen accent en hij zingt gewoon strakker. Toch vind ik zijn stemgeluid iets 'saaier' dan zijn voorganger, hij zingt keurig middelhoog wat hem een beetje grijzemuizerig over doet komen. Somapala is vooral anders dan zijn voorganger, maar ik weet niet of ik hem beter vind.
Op deze schijf staan dus lekkere nummers zoals gezegd, waar ik de nummers met een beetje experiment het meest interessant vind. Dan hebben we het vooral over de nummers: 'Crunching the Numbers' en de titelsong. Ook de nummers twee tot en met vijf luisteren prima weg, dus het songmateriaal is dik in orde.
Kortom; de vernieuwing in 'Master of Illusion' wordt niet doorgezet en in tegenstelling krijgen we standaard powermetal voor de kiezen. Ik houd van powermetal dus hier vind ik niets mis mee, heb je echter een hekel aan het genre is dit niets voor jou. Dit album verdient een ruime voldoende voor de degelijke nummers wat mij betreft.
Ik vind het jammer dat de lijn van Master of Illusion niet is doorgezet, waar ze een unieke sound hebben gevonden door symfonische rock te mixen met powermetal en progressieve elementen. Ditmaal bieden deze Britse heren degelijke, snelle powermetal die doet denken aan Dragonforce. Dat is ook niet zo gek aangezien toetsenist Steve Williams daar ooit zat.
Bij dit album was ik vooral benieuwd naar de nieuwe (zwarte!) zanger: Chitral "Chity" Somapala. Somapala is technisch beter dan zijn Italiaanse voorganger; hij heeft geen accent en hij zingt gewoon strakker. Toch vind ik zijn stemgeluid iets 'saaier' dan zijn voorganger, hij zingt keurig middelhoog wat hem een beetje grijzemuizerig over doet komen. Somapala is vooral anders dan zijn voorganger, maar ik weet niet of ik hem beter vind.
Op deze schijf staan dus lekkere nummers zoals gezegd, waar ik de nummers met een beetje experiment het meest interessant vind. Dan hebben we het vooral over de nummers: 'Crunching the Numbers' en de titelsong. Ook de nummers twee tot en met vijf luisteren prima weg, dus het songmateriaal is dik in orde.
Kortom; de vernieuwing in 'Master of Illusion' wordt niet doorgezet en in tegenstelling krijgen we standaard powermetal voor de kiezen. Ik houd van powermetal dus hier vind ik niets mis mee, heb je echter een hekel aan het genre is dit niets voor jou. Dit album verdient een ruime voldoende voor de degelijke nummers wat mij betreft.
* denotes required fields.
* denotes required fields.