Redelijk geslaagd album, een beetje in de post-disco sfeer in combinatie met -voor Pickett's doen- softe en gladde soul. De sfeer van het album is redelijk ingetogen en relaxt. Een sfeer die we bij "Wicked Pickett" nauwelijks zien, dat maakt dit album enigszins bijzonder. Maar net als bij het album dat hiervoor werd uitgebracht, is ook dit album niet je van het. Wat platenmaatschappij EMI hierin zag is mij ook niet geheel duidelijk, want dat een album als deze rond die tijd weinig stof zou doen opwaaien staat buiten kijf. Het had geen enkele vorm van aantrekkingskracht om goed te verkopen en terug te vinden in de hitlijsten. Slecht wil ik het ook niet noemen, want daar is dit album veel te goed voor. Een nummer als 'Groove city' klinkt dan wel weer erg fraai en dat is dan ook de grote en opmerkelijke uitzondering op deze plaat. Vocaal gezien had Wilson na ongeveer twintig jaar nog steeds niet aan kracht ingeboet, want hij is ook op dit album nog steeds goed bij stem. Dat is dan ook gelijk het grootste pluspunt aan dit album, want de nummers zijn oké maar niet bijzonder, op 'Groove city' na.