Wanda Jackson - The Party Ain't Over (2011)

Dat het Jack White moest zijn die er voor zorgde dat ik dit album ben gaan beluisteren. Want Wanda Jackson? Nog nooit van gehoord. Laat deze dame in 1958 al haar eerste album hebben uitgebracht en geboren zijn in 1937:
Tja, dan is het niet raar als ze de titel First Lady of Rockabilly krijgt.
Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen.

Ik ken haar oude werk niet dus dat is al heel anders luisteren en dan valt me op dat Jack White zijn stempel wel weet te drukken op dit album. Die gitaren zijn onmiskenbaar en zeker in combinatie met de blazers. De stem van Jackson klinkt rasperig (zal ongetwijfeld de tand des tijds zijn) en daardoor krijgt het, mede door de sound van het album, een nostalgisch randje. Het zou niet verkeerd uitpakken in een Tarantino film.

Toch krijg ik hier en daar het idee dat White niet altijd even goed weet welke kant hij nu op wil gaan. Zo'n Rum and Coca-Cola lijkt verdorie haast wel een carnavalskraker in deze versie en of dat nu de bedoeling was?
En zo ervaar ik dat wel op meer nummers. Waar de blazers in combinatie met de gitaren vaak goed uitpakken op eigen werk (of beter: The Raconteurs) daar komt het hier soms geforceerd over. Alsof het ergens niet helemaal klopt. Het begint dan verdacht veel campy trekjes te krijgen en ik mag aannemen dat een artieste met zo'n lange staat van dienst dat niet zo bedoelde.

Ondanks dit soort kritiekpunten vind ik het toch wel een vermakelijk album dat een beetje als bonte stuiterbal alle kanten opspringt. Van die rare Rum and Coca-Cola versie naar het rockabilly geweld op Thunder on the Mountain en de cover van Amy Winehouse's You Know I'm No Good (die mijlenver boven deze Wanda Jackson versie blijft staan want hier lijkt het wel alsof 'mama Winehouse' mag zingen en dan in nog beschonkener toestand dan 'dochterlief').

Echt zo'n album waar je een beetje voor in de stemming moet zijn en waar je niet al te kritisch tegenover moet staan. Leuk plaatje en dat is het.

Deze dame rockte al toen Jack nog niet was verwekt: wanda rocks
En als je dit hoort is de productie van White ook weer niet zo vreemd.
Verder roept dit album vooral Mardi Grass associaties op, de wat rauwe blazers doen denken aan de street bands van New Orleans.
Leuk plaatje om eens te draaien tijdens een avondje drinken met je maten.

Ik ken Wanda Jackson dan weer wél. Verbaast me een beetje dat deze dame zo onbekend is, in mijn beleving was zij de vrouwelijke equivalent van Elvis, Jerry Lee Lewis en Little Richard. Mijn vader draaide haar muziek in ieder geval regelmatig. Ik was haar overigens uit het oog verloren totdat ze vorig jaar ineens opdook in de Effenaar en ik besefte dat ze nog springlevend was (ben er overigens niet geweest, zo'n liefhebber ben nu ook weer niet). Maar de combo Jack White en Wanda lijkt me een interessante, sowieso alles waar Jack White bij betrokken is, is voor mij interessant.

Het clipje van Thunder on the Mountain vond ik zeer vermakelijk en hoewel het niet kan tippen aan Dylan's versie hoop ik dat de rest van dit album dat niveau haalt; zou in ieder geval zeer acceptabel zijn voor deze inmiddels bejaarde dame.

Maar even terugkomend op haar bekendheid: het nummer Let's Have a Party kent iedereen toch wel?

Let's Have a Party ken ik, maar persoonlijk vind ik deze een stuk leuker:

YouTube - Wanda Jackson ~ Funnel of Love

Ben ik met je eens! De hard headed woman link die Oldfart plaatste is ook erg Rock and Roll! Toch wel een unieke stem heeft die vrouw; het genre is wellicht wat gedateerd; maar laat dat maar aan Jack White over. Heb het album inmiddels klaarliggen en zal het morgen proberen te luisteren.

I'll be back

zag net een filmpje met Wanda en Jack White die Bob Dylan's "Thunder on the Mountain" speelden, klonk erg leuk. En wat doet madame... ze verandert de tekst "Alicia Keys" door "Jerry Lee".....
"Busted" is vooral door Johnny Cash bekend geworden (At Folsom Prison)

De CD zonet voor de eerste keer helemaal beluisterd en ik vind hem ontzettend goed. Heerlijk rauwe stem die uitstekend accordeert met de door Jack White gecreëerde sound. Ik denk dat White wel duidelijk wist welke kant hij op wilde. Hier en daar een soort experimenteel big band geluid dat je meteen doet vergeten hoe vervelend en enerverend een big band doorgaans is en verders gewoon vettige rock & roll. Ik houd van dit plaatje!

Dat oma’s ook hip kunnen zijn bewijst Wanda Jackson. Van vergane glorie is geen sprake, neen, oma Jackson is flink op dreef. Iets wat ook al af te leiden viel uit de toepasselijke titel The party ain’t over. She’s just getting started! Het vreemde is dat haar stem op bepaalde momenten eigenlijk vreselijk klinkt (zal wel de ouderdom zijn), maar tegelijkertijd ook iets onbeschrijfelijks (of fascinerends) heeft waardoor je hier geboeid naar blijft luisteren. Wanda trakteert ons op een aantal opmerkelijke covers.

De meest opmerkelijke cover is toch wel de Amy Winehouse classic You know I’m no good. Oma goes crazy? Nee, zover komt het gelukkig niet! Hoewel deze versie niet eens in de schaduw kan staan van het origineel, heeft het ook wel iets charmants over zich. Of is het misschien Wanda die het allemaal zo charmant maakt? Bob Dylan vond dat kennelijk wel het geval, hij was immers degene die vroeg aan haar of ze zijn Thunder on the mountain wilde opnemen. Dat deed ze, en tja, ze doet het niet eens zo slecht. Twee andere geslaagde covers zijn Like a baby, de originele versie is van d’r ex-vriend (!) Elvis, en Nervous breakdown van Eddy Cochran. Het meest memorabele moment is echter weggelegd voor Busted; oma definitely goes crazy this time! Ze is betrapt! Maar ach, het kan Wanda niet gek genoeg zijn getuige het maffe Rum and Coca-Cola, een cover van The Andrew Sisters. Waar gaat het over? Het gaat helemaal nergens over! Dat is het mooie. Het rock/gospelachtige Dust on the bible is ook mooi.

De duidelijke stempel die Jack White op dit album drukt, maakt het allemaal extra mooi. Het repertoire lijkt het beste in haar naar boven te halen. Je vergeet dat het en coveralbum is; dit zijn écht Wanda’s nummers. Punt uit. Al blijft de Winehouse cover wellicht een tikkeltje misplaatst. Deze plaat brengt het nostalgische retro gevoel naar boven, maar is tegelijkertijd juist erg hip. The First Lady of Rockabilly of The Grandma of Rockabilly; het maakt allemaal niet uit. Voor Wanda is het feestje nog lang niet voorbij.