Live - Mental Jewelry (1991)

Hier was Live nog leuk. Throwing Copper mocht er ook nog wezen, maar daarna was het wel over met de manschappen van meneer Kowalczyk, een enkele stuiptrekking daargelaten.

Aardig album, niet echt het beste wat Live heeft gemaakt. Zijn stem vind ik in de eerste twee albums namelijk erg middelmatig maar de geluidseffecten perfect!

Ik geef het 4,0*

Hun eerste album, waarmee ze volgens mij in ons land niet echt bekend mee zijn geworden. Dit album is één van de rustige albums van de band, maar voor mij gevoel niet het allerbeste.

Erg mooie nummers zijn: 'Pain Lies On The Riverside',
'Operation Spirit' en 'Water Boy'.

Aantal sterren: 3,5*'en

Iemand die helemaal gek is van Live blijkbaar (zie naam)....maar kritisch naar hun muziek kijkt....applaus! Ken namelijk een aantal users op deze site die dat niet kunnen...ik noem bijvoorbeeld user TOTO

Ik kocht dit album na "Throwing Copper" en vond ook dit album te gek... moet hem maar weer eens gaan opzetten!

Zeer onsamenhangend album. Als je het mij vraagt, is dit echt hun slechtste album ooit. Heb er ook niet meer dan 1* voor over.

Onlangs weer eens beluisterd en dat viel eigenlijk niet echt mee. Ik had de indruk dat het wat softer, nog wat zoekender was dan de volgende sterke platen, maar nu viel me ook meer dan voorheen op dat veel van de composities gewoon tamelijk flauw zijn. Van 3½ naar 2½*.

Mooie debuut cd.
Nog niet erg rockend... maar wel een paar juweeltjes...
4 * waard

Voor mij de enige goede plaat van Live, Alhoewel, al een tijd niet meer gedraaid en blijkbaar geen blijver voor mij. 3.5

En dan na te gaan dat ze allen 17 waren toen ze dit album produceerden!!

Ik moest als Live- fan (begonnen met de albums Throwing Copper en The Distance to Here) in het begin echt ontzettend wennen aan dit eerste album van Live. Wist in het begin dan ook niet goed wat ik hiervan moest vinden.

Want waar Live in de wat latere albums (en dan met name Secret Samadhi) namelijk redelijk rauw en hard is, zijn de nummers op Mental Jewelry echt geheel anders. Echter zijn ze ook totáál niet te vergelijken met de softere nummers op bijvoorbeeld V of Songs from Black Mountain.

Heb het album inmiddels in huis en al heel wat keren aangehoord en het is inmiddels toch uitgegroeid tot één van mijn favoriete albums ooit. De nummers zitten stuk voor stuk goed inelkaar, bevatten prachtige teksten en zijn vaak prachtig opgebouwd. Van dit laatste is Good Pain, één van mijn favoriete tracks op het album, een perfect voorbeeld.

Andere favoriete tracks van dit album zijn Pain Lies on the Riverside en Brothers Unaware. Maar wat mij betreft zijn het allemaal pareltjes. Mental Jewelry krijgt dan ook zonder twijfel de volle 5 sterren en een als derde Live album een top 10 notering.

Throwing Copper is de beste plaat van Live, maar deze zit er gewoon amper onder. Nek aan nek.

*****

Snap sommige eerdere berichten niet. Dit album is JUIST samenhangend! Beste album van Live naar mijn mening.

Mirror Song vat goed samen waar het hele album om gaat: Mental Jewelry.

Het is een soort van ontwikkeling eindigend in een prachtige conclusie (10.000 years).

Ook het uiterlijk van het album is prachtig, vol van symboliek.

Vooral het steeds symbolische gebruik van water wat overal in klopt, ook in hun latere nummers, is gewoonweg geweldig. Ze beginnen op deze CD hiermee en weten dat door hun complete verdere carriére door te zetten.

Naast deze prachtig verwoorde mentale ontwikkeling klinkt het ook nog eens prachtig. 5 sterren hiervoor.

*****

Inderdaad is dit album zwaar onderschat. De algehele sfeer geeft het album een extra meerwaarde. En er staan gewoon erg goede nummers op (de 1e 4 nummers zijn werkelijk fantastisch).

En Brothers Unaware is misschien na Lightning Crashed wel het beste nummer van de band.

De bandleden waren de 17 al ruim gepaseerd toen dit album uit kwam hoor.

Nummers schrijven etc. gebeurt vaak al eerder. Pas toen ze een contract kregen bij Radio Active kon dit album uitgebracht worden. Hiervoor waren ze Public Affection en in die tijd hadden ze al veel nummers voor dit album geschreven...(Zo had ik vernomen tijdens een MTV-special over de band...) Maar dat is al een hele tijd geleden (zie mijn vorige bericht), dus ik kan het mis hebben...

Good Pain stond - als enige - ook al op het Public Affection album, maar de nieuwe versie smaakt toch iets beter.

Vind dit album ten tijde van Throwing copper echt heel erg goed.. Heb m gisteren nog eens uit de kast getrokken, maar verveelde me al heel snel....

Jammer en ook wel raar.. dat je smaak zo kan veranderen in de loop van de jaren
Alleen Throwing copper vind ik nog de moeite waard.. de rest van Live kan me echt gestolen worden

De rest van Live kan me ook gestolen worden, maar Throwing Copper en deze blijven toch best fijn. Al is het beste wat ze hebben opgenomen waarschijnlijk MTV Unplugged in '94 of '95, waar de nummers wat meer tot leven komen.

Herman + 1. Was deze al bijna vergeten, maar hij gaat nu linea recta de auto in. Om nogmaals te luisteren, zie je...

Throwing Copper vond ik echt een geweldig album. De eerste CD van mijn band moest dan ook zo klinken als Throwing Copper. Dus als logische volgende stap heb ik ook Mental Jewelry aangeschaft. Maar wat een deceptie. De klank is slecht, met metalen drums en akoestische gitaren die je oren aan flarden scheuren. En de nummers zijn op een enkele uitzondering na, niets waard wat mij betreft. En het is ons nooit gelukt om Throwing Copper te benaderen qua klank....;-))

De 1ste van Live en een aanloop naar de hoogtepunt van de band; Throwing Copper. Dit album is geen mentaal juweeltje maar een ratjetoe van zoeken naar de juiste vorm. Geen echte nummers die blijven hangen of die de energie in zich herbergen zoals de opvolger.

Redelijk debuut maar niet opzienbarend. Live is hier blijkbaar nog zoekende en de nummers blijven niet genoeg hangen al heeft Ed Kowalczyk een mooie stem. In het rauwere Throwing Copper komt Live beter uit de verf.

Throwing Copper is prima, en dan verwacht je een nog niet ontdekte parel in het debuutalbum. Da's een behoorlijke tegenvaller, hier valt weinog tot niets te beleven op deze plaat... Het geluid zit hier ook nog niet goed, dat zou op latere, nog minder bevlogen platen weliswaar, anders worden...

Geen onaardig debuut van Live dat zijn weg zocht in een wereld tussen grunge en R.E.M. De eerste 3 nummers zijn fantastisch daarna wordt het m.i. wat minder.

Erg goede debuutplaat van Live, die nog wel een iets ander geluid laat horen. Maar met name de eerste 5 nummers springen eruit. Ik vind overigens in tegenstelling tot user Ernie Ball het drumgeluid erg mooi op deze plaat.

Voor mij behoren 'Pain Lies on the Riverside', 'Operation Spirit', 'The Beauty of Gray' en zeer zeker het hier zo enorm ondergewaardeerde maar verschrikkelijk mooie 'Brothers Unaware' zelfs tot de beste nummers van de band. Mooi debuut.

Ook deze "gescoord " op Koningsdag. Geen onaardige plaat ,maar zoals eerder vermeld hier ,hebben ze na 5 tracks hun kruit wel verschoten. Een redelijke opmaak voor Throwing Copper die ik toch wat hoger aansla. De drums klinken inderdaad blikkerig en ook de productie is bij tijd en wijlen wat wollig. De eerste 3 tracks krijgen van mij de sterren. 3 sterren voor dit album.

Het debuut van Live (als je Public Affection even buiten beschouwing laat) en in al zijn eenvoud heeft het plaatje wel een bepaalde charme.
De zelfverzekerdheid en de directe benadering van Throwing Copper is nog ver te zoeken. De mannen proberen in de slipstream van R.E.M. (zeker op dat moment de grote inspiratiebron) al zoekende hun 'geluid' te vinden. Dit geldt ook voor Ed, hoor het verschil met zijn krachtige en bij tijd en wijle venijnige manier van zingen op de succesvolle opvolger en zijn voordracht op dit plaatje en de verschillen vallen op.
Desalniettemin is dat zelfs een beetje aandoenlijk aan dit schijfje, het is nog allemaal niet af, het is af tasten, de mannen vermijden nog echte duidelijke keuzes. Wat je echter wel hoort; het talent, de songwriters capaciteiten en het feit dat de mannen al enkele jaren flink hadden geoefend. Voor nummers als; Pain Lies on the Riverside, The Beauty Of Gray, Waterboy en Take My Anthem kun je voor de dag komen. Gek genoeg vind ik dit plaatje na Throwing Copper de beste worp uit de discografie van de heren en dat zegt wel iets over de overige platen van de band.

Voor mij onderschat je daarmee hun meesterwerk Secret Samadhi behoorlijk....

Nee hoor, dat vind ik een redelijke schijf en komt op plek drie na Mental Jewelry. Gezien het gemiddelde op Musicmeter na 414 stemmen (3,54) is dat een mooie score maar rechtvaardigt wat mij betreft niet het predikaat meesterwerk. Graze, Ghost, Insomnia, Merica, Gas Hed Goes West, stuk voor stuk nummers die niet slecht zijn maar mij ook niet echt kunnen boeien.