Cos - Postaeolian Train Robbery (1974)

Het debuut van COS laat direct horen wat de band wil en waartoe ze in staat zijn. Het is een eclectische mix van stijlen, die het meest vergelijkbaar zijn ben bijvoorbeeld de Canterbury- en de Zeuhl-subgenres van de Progressive Rock.

Opvallend zijn de vocale capriolen van Pascale Son, die wat doen denken aan Norma Winstone en Amanda Pearson. Haar stem is een instrument op zich, en ze is echt waanzinnig capabel. Bovendien speelt ze ook hobo, wat ik een erg mooi instrument vind.

De plaat is erg ritmisch, wat een beetje doet denken aan veel van die West-Duitse bands die rond deze tijd furore maakten. Wat je dus krijgt is een amalgaam van Kraut, Zeuhl en Canterbury in een geheel eigen Cos-jasje. De band is eigenlijk een subgenre ansich.

Hoogst aanbevolen!