MusicMeter logo menu
MusicMeter logo
poster

Cos - Viva Boma (1976)

mijn stem
3,96 (12)
12 stemmen

Belgiƫ
Rock / Jazz
Label: IBC

  1. Perhaps Next Record (1:28)
  2. Viva Boma (2:37)
  3. Nog Verder (4:39)
  4. Boehme (3:22)
  5. Flamboya (7:42)
  6. In Lulu (4:14)
  7. L'Idiot Leon (11:01)
  8. Ixelles (5:06)
  9. Mon Rebis [Previously Unreleased] * (6:04)
  10. Reine de la Vallee [Previously Unreleased] * (4:19)
  11. Nog Verder [Demo Version] * (7:25)
  12. Fanfan La Tulipe [Vocal Improvisation] * (2:39)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur: 40:09 (1:00:36)
zoeken in:
avatar van kemm
3,5
Patatte me saucisse, licht psychedelische rockplaat van eigen bodem, compleet met eigenaardige vrouwenvocalen en aparte muzikale verschuivingen. En toch lijkt alles sereen op elkaar ingespeeld, waardoor het rare niet echt vreemd meer klinkt. Op zich een knappe prestatie, al mag zulke muziek gerust nog iets tegendraadser klinken, patatte me salaa!

avatar van Cellulord
4,0
Een leuke verrassing.
Canterbury / Zeuhl / Jazz/ Progressif / Fusion / Avant-garde, deze plaat heeft het allemaal in meer of mindere mate.
Spijtig dat die gitarist niet echt denderend is, anders was het een top album geweest. Heb het gevoel dat hij zich niet durft te laten gaan.
Maar het blijft een zeer goede plaat. Een aanrader voor Prog-fans.

geproduceerd door Marc Moulin, die ook even meedoet (Mini-moog) op tracks 5 & 8.

avatar
Mssr Renard
Cos vind ik een briljante, ietwat ondergewaardeerde, Belgische band, die een geheel eigen versie van progressieve muziek speelt, waarbij ze een myriade aan stijlen in hun muziek verwerken; Jazz Rock, Zeuhl, Rock, Pop, en wat we later World Music zijn gaan noemen.

De vocalen zijn erg fraai en omdat het in het Frans is, heeft een exotische en mystieke teint (althans voor mij). Muzikaal staat de band niet ver af van de Britse Canterbury-sound en de Franse Zeuhl-sound, maar de band is vooral heel erg zichzelf. Het gebruik van analoge instrumenten (zoals hobo, fluit, saxofoon, alsmede electronische piano en orgel) geeft het geheel ook een warmte mee, dat zo kenmerkend was voor de jaren zeventig.

Het toetsenwerk heeft soms wat weg van Soft Machine, en de vocalen doen soms wat denken aan Amanda Pearsons in National Health maar door de Franse teksten ook wel aan Christiane Robichaud van de Quebecoise band Contraction. Het soms dikke fuzzy basgeluid doet ook wat denken aan Hugh Hopper. Het gitaarwerk doet dan weer wat denken aan Phil Lee van Gilgamesh. Ik zeg dat zodat je als lezer een beetje een idee hebt.

Uiteindelijk is dit wel een plaat die je moet ondergaan, en als je er dan ook in zit, dan neemt de band je ook echt mee. Het is avontuurlijk, gewaagd, experimenteel, maar toch toegankelijk. Ten strengste aanbevolen!

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 05:59 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 05:59 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.