Gillan - Magic (1982)

Het laatste album van Gillan voordat de zaak opgedoekt werd. Het is ook het meest commerciële album en verreweg het minste. Janick Gers schreef aan twee nummers mee en dat werden ook de beste nummers. Magic opent nog hoopvol met What's the Matter; een gezond stukje uptempo hardrock dat zich met het oude werk kan meten. Bluesy Blue Sea is het hoogtepunt van de plaat, zelfs één van de beste nummers van de band. Caught in a Trap stampt wel lekker door en klinkt wel wat "weird", een redelijke compositie dus tot dan toe lijkt er weinig mis met Magic. Vanaf de single Long Gone wordt de stijl echter radicaal omgegooid naar gladde AOR. De sound wordt lekker knus dichtgesmeerd met keyboards en de tekst is om te janken. Fijn om te constateren dat ik Long Gone nog steeds een afschuwelijk week nummer vindt. Driving Me Wild is ook weinig soeps.
Demon Driver beschouw ik als een mislukte epische song. De vervormde zang aan het begin is waardeloos, de tekst ongeloofwaardig en de uptempo rock tegenvallend; enig pit wordt teniet gedaan door de keyboards en de zanglijn is klote.
Living a Lie is nog wel leuke AOR, het refrein valt echter tegen. You're so Right is uptempo AOR die me nog steeds in het verkeerde keelgat schiet. Om het goed af te ronden sluit de plaat af met de Stevie Wonder-cover Living for the City. Ik heb het origineel inmiddels en dat klinkt heel wat beter. Bij gebrek aan geschikt eigen werk besloot Gillan deze zwakke cover op single uit te brengen. Het was dan ook wat gedaan met de inspiratie, de b-kantjes Breaking the Chains en Purple Sky zijn wel leuk (moet toch een reden zijn geweest om de (maxi) single van Living for the City te kopen; Gers schreef aan dat eerste nummer mee.) Fiji is slaapverwekkende AOR en was de b-kant van Long Gone. De resterende bonus tracks vallen te verwaarlozen.

Magic is het tweede album dat de groep Gillan met gitarist Janick Gers opnam, waarna de band uiteenviel. Dit tot chagrijn van de leden, op Ian Gillan na die aan boord van Black Sabbath klom.
Ik hoor liever het Gillan met gitarist Bernie Tormé, zoveel is snel duidelijk. Het materiaal is namelijk flets in vergelijking met voorheen. Energie genoeg op dit plaatje, maar dat geldt niet voor de inspiratie. Je zou niet zeggen dat het dezelfde Gers is die later Iron Maiden een schop onder de bips gaf. Zijn partijen zitten bovendien lager in de mix. En dus kan ik mij goed vinden in het bericht hierboven.

Herhaaldelijk afspelen maakt dat als heul bescheiden favorieten komen bovendrijven: de felle opener What's the Matter, de aor-achtige Living a Lie en You're so Right, plus de single Living for the City; Oorspronkelijk van Stevie Wonder, waarbij ze het origineel sterk naar eigen hand zetten.

Twee nummers vallen in de categorie net niet. Iedere Gillanplaat kent een episch, lang nummer. Hier is dat Demon Driver, maar het refrein is bijna irritant; wel schittert toetsenist Colin Towns bij vlagen.
Long Gone klinkt als de inspiratiebron van het latere Now You're Gone (1989) van Whitesnake, maar dan slechter gedaan: het keyboardthema is aardig, maar waar Gers dat vervolgens kopieert, had hij er beter omheen kunnen spelen en zo melodie toevoegen. Nu klinkt het lomp.

Stuwden Towns, Tormé en Gillan elkaar op de vorige platen omhoog in het liedschrijven, op Magic lukte dat nauwelijks. Enkele bonussen zijn desondanks aardig, op Breaking Chains en Purple Sky klinkt zelfs iets van de oude magie.

In 1991 maakte hij nog een album onder de vlag (bandnaam en logo) van Gillan, het mij onbekende Toolbox. Dit met andere muzikanten, ben benieuwd. Nu eerst zijn solo- en Purplealbums vanaf 1984.