Ian Gillan Band - Live at the Budokan Volumes I & II (1983)

Ian Gillan zijn jazz-rock / fusion band was alleen in japan een succes. In de Verenigde Staten deed het niets en in Europa kwam het niet verder dan een cult-status. Na drie studioplaten werd Ian door zijn platenlabel gedumpt en zocht met een nieuwe band aansluiting bij de hardrock. Live at the Budokan werd eerst als twee afzonderlijke delen in Japan uitgebracht.
Begin jaren tachtig bracht Virgin het voor de europese markt uit en mijn CD-uitgave is in 2000 door Repertoire uitgebracht; tot zover het speurwerk.
Ik kwam het album tegen bij de recente toevoegingen dus een goede reden om het voor het eerst sinds zeven jaar weer te draaien. Een album als Machine Head draai ik amper meer omdat ik het vroeger al zo vreselijk vaak gehoord heb. Live at the Budokan werd echter snel aan de kant gegooid omdat ik er weinig plezier van had; niet voor niets heeft iemand anders deze CD bij mij gedumpt.
Met name die nummers van Deep Purple vallen tegen. Zijn eigen nummers zijn weinig memorabel, hoogstens leuk te noemen. Het spel van de muzikanten is nog de moeite waard om je in te verdiepen, met name bassist John Gustafson klinkt erg goed. Ian zelf is vrij goed bij stem. De kortere nummers Mercury High en Twin Exhausted zijn nog steeds m'n favorieten (de betere nummers van Scarabus.) Child in Time is hier slaapverwekkend, Smoke on the Water klinkt afschuwelijk in deze jazz-rock uitvoering, Woman from Tokyo is ook weinig soeps. Van de overige nummers is Money Lender studio wel leuk, maar hier duurt het allemaal te lang. Ik zal me nog een extra keer in de eerste nummers verdiepen alvorens (later) weer naar Gillan te verkassen.

Wat is dit een zouteloze hap zeg deze CD kan het nog slechter ?
Ja dat kan van de zelfde Japanse tour is er ook nog een live CD uit Hiroshima dat is net zo slecht maar dan met mindere geluidskwaliteit

Vooruit, bijna acht jaar na de vorige speelbeurt mag dit op 22-9-1977 opgenomen album weer in de speler. Na Deep Purple werd Ian Gillan mislukt zakenman en zette in 1975 de Ian Gillan Band op, met deze live-plaat als souvenir uit die tijd. Zit wel een leuke gitaarsolo in Clear Air Turbulence maar dat is ook het enige boeiende in bijna dertien minuten tijd. My Baby Loves Me is knap irritant en duurt ook nog eens ellenlang. Scarabus' zanglijn werd later geleend voor Disturbing the Priest op het album Born Again; Ians uitstapje naar Black Sabbath. Die riff van Scarabus valt terug te horen in The Shining van Black Sabbaths The Eternal Idol, maar vindt m.i. zijn oorsprong in Focus' Hamburger Concerto. Money Lender vind ik studio nog leuk, maar duurt hier ook alweer veel te lang. Over de rest is reeds het nodige gezegd in het eerste bericht. Staat me nog wat te wachten, alvorens Live at the Budokan weer voor jarenlang de kast in kan. Een live CD uit Hiroshima is heel goed mogelijk, aangezien ex-Gillan bassist John McCoy via Angel Air het nodige van Gillan / Ian Gillan Band uitgebracht heeft, teneinde misgelopen inkomsten uit de Gillan periode te compenseren. Angel Air Releases

Deze dubbel-LP is reeds uit 1983, niet uit 1999. Ik dien een correctie in.

Ian Gillan Band - Live At The Budokan | Releases | Discogs

Ian Gillan Band - Live At The Budokan Vol.2 | Discogs

Dacht dat de dubbelaar een compilatie van eerder in Japan uitgegeven LP's is. Had de eerste disc van de remaster al in de speler vanavond, maar er snel uitgegooid en helemaal onderin een zuil met 100 Purple gerelateerde CD's geplaatst. Nee, toch maar Glory Road opgezet toen het gedaan was met de jazzrock/fusion en er weer uit het hardrockvaatje werd getapt.

Soms herontdek je een plaat die je al jaren niet meer had beluisterd. Dit is er zo eentje. Via Spotify, dus mét het geweldige 'My Baby Loves Me' dat niet op mijn cd staat. Conclusie, na inmiddels een stuk of TIEN nieuwe draaibeurten? Een waanzinnig goeie combi van hardrock en fusion, met ronduit geniale muzikanten en een Ian Gillan in topvorm. De Deep Purple-nummers zijn inderdaad de zwakste, maar al met al ben ik tot de conclusie gekomen - en helemaal NIEMAND hier is dat kennelijk met mij eens - dat dit een van de ALLERBESTE live-albums ooit is! Wáán-zin-nig! (En ja, de studioplaten van de IGB vind ik ook fijn)

Wauw, voornamelijk negatieve recensies hier. Vat het als je hoopt op Deep Purple gerelateerde muziek, maar dat is deze band nou eenmaal niet.
Het is echt een feest aan muzikaliteit hier, geweldige zang en top muzikanten. De bas schopt enorme kont, Gillan zingt fabuleus en de rest is not too shabby either. "My Baby Loves Me" en "Over the Hill" zijn echte muzikale oorgasmes voor mij! Het moet een feest zijn geweest om bij deze opnames aanwezig te zijn geweest!
Ik heb vroeger wel eens iets gehoord, maar nooit het gehele ding, nu dus wel. Puur genieten! Kan zomaar tot mijn favoriete live platen gaan behoren over tijd.