Lou Barlow - Brace the Wave (2015)

Hier reeds te beluisteren.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lou Barlow - Brace The Wave - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Lou Barlow maakt(e) deel uit van het roemruchte Dinosaur Jr. en maakte vervolgens indruk met eigen bands als Folk Implosion, Sentridoh en Sebadoh. Barlow mag daarom wat mij betreft worden geschaard onder de grootheden uit de geschiedenis van de popmuziek, wat beluistering van zijn nieuwe soloplaat op voorhand interessant maakt.

Het solowerk van Lou Barlow is tot dusver wat wisselvallig, maar de Amerikaan schudt altijd wel een paar prachtsongs uit zijn mouw. Dat doet hij ook op zijn eerste soloplaat in zes jaar tijd, Brace The Wave.

Voor Brace The Wave keerde Lou Barlow terug naar zijn geboortegrond (Easthampton, Massachusetts), waar hij met producer Justin Pizzoferrato (Pixies, J Mascis) in een paar dagen tijd zijn nieuwe plaat in elkaar sleutelde.

Het is een opvallend sobere en soms zelfs bijna verstilde plaat geworden. Lou Barlow speelt gitaar of ukele, zingt en voegt zo af en toe wat extra instrumenten toe, waaronder ouderwets klinkende synths.

De meeste songs op de plaat zijn folky, doen soms wat psychedelisch aan en hebben natuurlijk een lo-fi karakter. Brace The Wave klinkt alsof het met minimale middelen is opgenomen en klinkt bovendien als een plaat die nog deels ter plekke moest worden verzonnen.

Niet iedereen zal gecharmeerd zijn van het ruwe en rammelende karakter van de plaat, maar persoonlijk ben ik zeer gecharmeerd van deze ‘back to basics’ plaat. Ook op Brace The Wave laat Lou Barlow immers weer horen dat hij een groot songwriter is. De songs van de Amerikaan zijn absoluut ruw, maar het zijn vrijwel stuk voor stuk ruwe pareltjes.

Zeker wanneer je Brace The Wave wat vaker hebt gehoord, is het een plaat vol sterke songs en bovendien een plaat met een geheel eigen gezicht. Het is hiernaast ook nog eens een plaat die de grote muzikant Lou Barlow recht doet en dat geldt zeker niet voor alle platen die hij heeft gemaakt. Erwin Zijleman

Alweer een hopeloos onderbelichte plaat van een artiest die de jaren ‘90 (de mijne toch althans) heeft gekleurd met zijn Sebadoh, Sentridoh, Folk Implosion en ook heeft hij de basgitaar beroerd bij Dinosaur Jr. (en is na een lange sabbat ook weer terug beland bij deze band die ook nog steeds nieuw werk brengt). Om maar te zeggen dat voor dit soort muziek een grotere markt was toen dan nu. Laat ik hier dus nog even een lans breken voor de Lou, die ook op dit beknopte album geen enkele sof aflevert. In Moving komt hij zelfs dicht tegen dansbare (alhoewel hoofdknikken voor deze popstranger al volstaat) akoestische folk. Pulse is een song over ouder worden en ook stilaan het verval voelen, de knoken die bij het opstaan pijn beginnen doen en de hartslag die soms zijn eigen gang blijkt te gaan. C+E is een persoonlijke favoriet, hier bewijst hij dat hij buiten nonchalant zingen over hoe knudde het soms allemaal kan zijn, hij ook zowaar met enig gevoel kan zingen over een relatie waarvan de houdbaarheidsdatum is verstreken.
Een eerlijk en oprecht album, nergens stroperig of banaal, sobere instrumentatie en wachtend op een bereidwillig en luisterend oor...