Al Stewart - Orange (1972)

Deze troubadour is wel een beetje onderbelicht hier op musicmeter, zijn zijn albums misschien niet te downloaden ofzo?!

Het singletje "Amsterdam" kocht ik in 1973 voor een piek, en ik werd helemaal verliefd op de B-kant "Songs Out Of Clay". Wat een prachtige melodie, goede tekst en vooral: wat een heerlijk akoestisch gitaarwerk. Een klein jaartje later kocht ik mijn allereerste elpee: Orange dus. Maandenlang bestudeerde ik elk woord, ik zong alle liedjes uit het hoofd mee en ik werd Al Stewart fan voor het leven. Bijna 40 jaar later moet ik constateren dat sommige songs na al die tijd nog steeds staan als een huis (Amsterdam, Songs Out Of Clay, I'm Falling en vooral The News From Spain), maar ook dat er nogal wat matige songs op staan.

De instrumental "Once An Orange, Always An Orange" is eigenlijk een prachtige klassieke melodie, maar door het opdringerige strijkkwartet en het irritante double-speed geluid van de gitaar werkt het nummer al snel op de zenuwen. Jammer, want Al heeft het nummer wel eens live gespeeld, gewoon op zijn akoestische gitaar en toen klonk het echt prachtig. "You don't even know me" en "Night Of The 4th Of May" geven mij een beetje tevéél inzicht in Al's privéleven en Dylan's "I Don"t Believe You" klinkt leuk, maar niet meer dan dat.

Kortom: de helft matig, de helft briljant. 3 sterren voor de plaat die misschien wel de belangrijkste elpee uit mijn leven is.

Deze plaat is met Rick Wakeman op piano.
Maar deze plaat is veel meer dan dat.

Deze plaat heeft wat niemendalletjes zoals het lieve Amsterdam, maar deze plaat heeft ook News from Spain, Songs Out of Clay en Night of the 4th of May.

Een wisselvallige plaat, maar wel met een aantal zeer mooie momenten.

Ik heb een bewerking gemaakt van "Once an Orange, Always an Orange", gewoon voor solo akoestische gitaar. Hier te bekijken.

Eindelijk een leuke muzikale Oranje-bijdrage tijdens deze EK dagen!

Al Stewart behoort voor mij samen met namen als Cat Stevens, James Taylor, Jim Croce o.a tot de singer-songwriters die warmte hebben gegeven aan het tijdperk van de jaren zeventig. Een periode waar ik heel graag naar mag luisteren en er nog steeds veel in te ontdekken heb. Dit Orange album past daar prima bij. Ikzelf vind het niet zo wisselvallend, een nummer als Once an Orange valt wel op, maar is wel des Stewart om te doen met zijn middeleeuwse troubadourse auro om zich heen. Songs out of Clay en m.n. The News from Spain zijn muzikale hoogstandjes en afsluiter Night of the 4th of may laat horen dat Stewart een goed oor had voor mooi in elkaar vloeiende arrangementen. Daar tussenin zitten wat aangename liedjes die de eerder genoemde nummers goed naar voren brengen. Amsterdam is een aardig eerbetoon aan de hoofdstad, al heb ik er zelf gaar nix mee.
De stem van Stewart is er eentje waar je wel wat aan moet wennen, maar wel eentje die je herkent uit duizenden.

Op Orange trekt Al de gestaag stijgende lijn van zijn eerste drie albums door. De nummers worden beter, de teksten sterker, en ook weet hij hoe ze moeten klinken.

Heerlijk album!

Dit album werd me getipt door Rick Wakeman tijdens z'n interview met Rick Beato (nu te zien op youtube, aanrader, maar dat is eigenlijk alles op youtube waar Rick aan het vertellen is) die hier dus inderdaad piano en orgel op speelt. Erg aangenaam plaatje met een aantal mooie songs, de prettige stem van Al en zeker ook mooie piano partijen.

AdrieMeijer schreef vijftien jaar geleden:Wat ben je streng, ook voor jezelf, zeker na je prachtige bewerking die ik via bovenstaand bericht van het jaar erop tegenkwam op YouTube... Mooi gespeeld!

Als 5 sterren een 10 als schoolcijfer is, is 3 sterren een 6. Ik snap je logica, je legt het mathematisch helder uit, maar met alle beleving mag er sowieso een ster bijkomen. Vooral voor jezelf - en niemand die dat gek vindt! Binnenkort mijn ervaringen bij dit album.

Omdat het na vijftien jaar nog steeds helemaal klopt wat ik toen vond, heb ik, met dank aan (vooral) de editingsoftware van Audacity het album Orange eens flink opgeschud. Gewoon, omdat ik het leuk vind en nu de tijd daarvoor heb.
Kant A
1. Songs Out Of Clay
Een prachtige opener, veel beter dan "You don't Even Know Me", dat in de prullenbak is beland.
2. Night of The 4th Of May -part 1
De begintonen van dit nummer sluiten naadloos aan bij de laatste toon van Songs Out Of Clay. Maar het nummer duurt erg lang, ik heb het op een logische plaats in twee stukken gehakt.
3. Once an Orange, Always an Orange
Heeft een enorme remake gekregen. Van het eerste en laatste deel heb ik de toonhoogte een octaaf laten zakken, zonder het tempo te veranderen. Ik moest nog wel wat 'tweaken' hier en daar. Nu is het een prachtig nummer.
4. Elvaston Place
De nodige tikken verwijderd uit deze proefpersing of demo.
5. I'm Falling
Kant B:
6. I Don't Believe You
7. Clifton In The Rain
Is in dezelfde periode opgenomen als "Orange"
8. Amsterdam
9. The Night Of The Fourth Of May- part 2
10. The News From Spain
Uit dit laatste lied heb ik bij de zin "...In Carvajal....In Carvajal...." de stem van Al Stewart geïsoleerd en nog eens helemaal op het einde van het lied heel zachtjes, nauwelijks hoorbaar in de muziek gemixt. Wat een heerlijk einde van de cd.
Wil je wel geloven dat ik de afgelopen maand elke avond deze cd weer gedraaid heb?

Ja AdrieMeijer, dat neem ik onmiddellijk van je aan, dank voor je mooie beschrijvingen! Ik kocht Orange op elpee in Den Haag bij 3345, aanrader voor wie in de Hofstad een platenzaak zoekt - er zijn er meer, verzekerde Von Helsing mij, maar die bleken dicht op de dinsdag dat ik er was.
De afspraak met mijzelf is, dat als ik een plaat van Al Stewart tegenkom die ik nog niet heb, ik deze aanschaf, mits de prijs redelijk is. Wel, voor de slechts 10 euro's die werden gevraagd kon ik deze Engelse persing van Orange niet laten staan, de originele uit 1972, bovendien in goede staat.

Anders dan Adrie doe ik het met de originele nummers in de originele mix. En weer bleek eens dat een plaat van de Schot nooit teleurstelt. De kalme pop, de serene stem, de combinatie van folk en pop...
Dit alles in een heerlijk warme productie, de kenmerkende stijl van de jaren '70, hier van John Anthony. Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik zijn naam niet kende, maar op zijn cv staan uit diezelfde periode onder meer de namen van Ace, Genesis, Lindisfarne, Queen, Roxy Music en Van Der Graaf Generator. Mea culpa.

Drie namen van gastmusici ken ik uit de pubrock, die van 1976-1979 op z'n hoogtepunt zou zijn: Brinsley Schwarz speelt twaalfsnarige akoestische gitaar, Bob Andrews speelt piano op Night of the 4th of May; één van de twee bassisten op Orange is Bruce Thomas, die later opdook bij Elvis Costello & The Attractions.
Nu zou je kunnen stellen dat Stewarts platen wel erg op elkaar lijken. Is een beetje waar, maar waar hij vanaf Year of the Cat ('76) een saxofoon inzette, is dat hier nog niet het geval. En er is meer. Acht mooie liedjes, waarvan er twee uitspringen ten opzichte van werk van zijn andere platen - en dit is alweer diens negende in mijn platenbak. De eerste is het slotlied van kant 1, The News from Spain, waarin gastmuzikant Rick Wakeman alle ruimte krijgt om uit te weiden op piano. Prachtig!

Nog meer treedt een nummer op kant 2 voor het voetlicht. Het is het tweede nummer op die kant, het instrumentale Once an Orange, Always an Orange met een hoofdrol voor akoestische gitaar. Aangezien nergens staat vermeld dat één van de gastmusici dit speelde, neem ik aan dat Stewart dat zelf deed, mogelijk met Schwarz; nooit eerder viel me op dat Stewart zo'n vaardig gitarist is.
Dan is er ook nog een cover van Bob Dylan: I Don't Believe You (Dylan) vermeldt de achterzijde van de hoes, alsof diens naam bij de titel van het liedje hoort. Mooie versie.

Gekleed in Afghaanse jas kijkt Stewart, volle bos zwart haar, naar de camera, staande voor het smeedijzeren hek van een park, landgoed of begraafplaats. Die jas paste bij het pak sneeuw van de voorbije anderhalve week, zo beleefde ik.
Hij oogt ernstig, de muziek is aanzienlijk luchtiger. Een dikke 8 zoals ik meestal doe, niet anders kunnend bij deze rasverteller.

Hier kun je Al Stewart live het nummer horen spelen. Na 'Orange' speelde hij nauwelijks nog instrumentals en liet het solowerk over aan zijn medemuzikanten. Maar hij was echt wel waanzinnig goed.

De live-opname staat nu op, dank! En die van jou mag er óók zijn!