*AR - Wolf Notes (2011)

Nu een aantal keer gehoord en het klinkt allemaal toch wel weer erg bekend.
Het zijn de standaard stukken die Richard Skelton ook op Marking Time en Landings laat horen. En als dat nog niet genoeg was kun je ook Crow Autumn onder zijn naam A Broken Consort er nog ff op naast leggen...dan is het plaat helemaal compleet.
De zang van Autumn Richardson is op zich een mooie toevoeging, maar toch mag het niet zo zijn dat je ook hier na een aantal luisterbeurten niet veel anders over wil schreeuwen dan "ZING EENS EEN ANDERE FUCKING NOOT EN MELODIE".

Ja het is mooi, maar niet voor een lang leven weggelegd want daarvoor te eentonig.

Sietse, wat ben je hard.
William Basisnski mag ook wel oppassen ...

Bij Basinski irriteert het me niet na een half uur, daarnaast heeft Basinski naast DLP ook nog veel andere dingen gedaan die daar heel ver vanaf staan. Alle projecten die ik van Skelton heb gehoord klinken precies hetzelfde.

Ik vond bij Landings de inflatie al aardig toeslaan. Met ook Marking Time en Box of Birch in de kast heb ik mijn Skelton-portie al zeer ruimschoots binnen. Alleen Marking Time was al voldoende geweest.
Mooi hoesje en verder eigenlijk wel klaar.

Richard Skelton komt van verre ... de industriëele ritmes en feedback op A Way Now, het getokkel op Box of Birch, de strijkers op Landings... What's next ? Getuige de recent uitgebrachte box *Skura met daarop al zijn voorafgaande werk bijeen verzameld lijkt het erop dat Skelton deze periode als afgesloten beschouwd en met *AR nieuwe wegen inslaat. De toevoeging van een wat lijzige maar loepzuivere vrouwencocaal aan Wolf Notes kan echter niet verhinderen dat dit een onmiskenbaar Skelton-product is. En ja, die zijn composotorisch gezien steeds vergelijkbaar en soms inwisselbaar. Maar is dat een probleem ? Gerard Reve zei ooit met recht : "Wie moet ik anders herhalen dan mezelf ?" Ik blijf Skelton's herhalingsoefeningen nog wel even volgen als hij ze zo blijft inkleuren.

A Way Now hen ik nooit gehoord, maar voor de rest kan ik helaas niet concluderen dat het allemaal wat van het zelfde is en dat het mij na een half uur eigenlijk wel genoeg is, los van het feit dat Marking Time en Landings best mooie albums zijn.