Nicole Atkins - Mondo Amore (2011)

wat een prachtige videoclip!!

Op het eerste gehoor ben ik nog niet zo overtuigd als van haar debuutalbum. Maar mooi is het zeker weer, jammer dat ze zo zwaar onbekend is in Nederland.

Mondo Amore is mijn eerste kennismaking met Nicole Atkins en dat bevalt me meer dan goed.
Allereerst is het een album met een breed palet aan muzikale kleuren: de kern is rock (uit de jaren '70) met daaroverheen sausjes country, jazz, folk, blues en zelfs een vleugje soul.
Zo'n nummer als Cry Cry Cry zou zomaar eens gecovered moeten worden door ene Adele; krijgen we dezelfde emotie denk ik. Op zich niet eens zo'n vreemde naam om erbij te halen want ook dit is een breakup album geworden waar de passie vanaf druipt.
Okay, Nicole heeft niet die geweldige stem van Adele, maar misschien is dat juist voor velen een pré. Het is wat rauwer en doorleefder.

Mondo Amore is een gevarieerd album dat veel liefhebbers aan zich zou moeten kunnen binden. Rockers en soulfans zouden elkaar hier wel eens kunnen vinden en de hand reiken.
Indrukwekkend goed. Ik begin voorzichtig met het uiten van mijn waardering en hoop dat dit snel naar boven opgewaardeerd zal gaan worden als het album zich is gaan settelen.

Nicole Atkins zou zo een kleindochter van Patti Smith zijn of een niet erkend kind van Robert Plant. Stevige hooks en nummers die vragen om wat harder gedraaid te worden....maar wat Nicole ontbeert t.a.v. een Patti en een Robert, is dat zij niet echt een 'charisma' in haar stem heeft. Het valt allemaal wat weg t.o.v. de energie in de nummers en m.i. mist ze ook wat aan kracht in haar stem zonder dat het te geforceerd klinkt.
Desondanks geen onaardig album, maar nu is het meer een emo meisje dan de stoere bonken wat maak je mij houding van die gast op de voorgrond van de hoes.

Nicole Atkins: eigenlijk wel eeen fiks mysterie voor mij. Met haar eerste album wist ze met sommige songs me zo te betoveren, dat ik terug moest denken aan mijn puberjaren: zaterdagavonden met de geleende cabrio van mijn ma naar de drive-in bios - bijv. in Dayton,Ohio - en dan friemelen met een fraulein achterin de auto, weinig zien van de film en dan daarna een burger bij de drive in, afgeblust met bier (uit blik) in het roadhouse. Kan je nagaan hoe sterk die beelden waren, want ik ben gewoon opgegroeid op het mid-Brabantse platteland.

Nou die krachtige beelden vind ik hier maar op een enkele song terug. Helaas wil Nicole iets te vaak de rock-chick uithangen op dit album en haar schelle stem verdraagt gewoon niet dat overschreeuwen - bovendien, wat dat betreft hebben wij in Nederland met Anouk de Wereldkampioen Schreeuwlelijk in huis.

Aanvankelijk had ik dit album op 2,5*, maar na enige malen draaien verhoog ik toch naar 3,0 * - het was ongetwijfeld hoger geweest als ze meer had ingezet op een ingetogen toon - zoals een Britta Persson, die ook een ietwat schelle stem heeft - maar terughoudendheid is Europeanen nou eenmaal meer op het lijf geschreven dan Amerikanen Dit is echt een twijfelalbum; scoort goedbij de rock-minnende, jeans en ruitsjehemden dragende alternatief, indie draaiende lieden, maar niet echt hoog bij mij - die meid kan veel beter. Daarom een verzoek: niet nog zo één aub, want dan schrijf ik haar echt af.

Na het bijzonder mooie Neptune City vreesde ik er een beetje voor dat Nicole Atkins voor het grote succes zou gaan, maar ik kan me onmogelijk voorstellen dat dit de intentie is geweest achter het maken van Mondo Amore. Dat straalt ook al niet van de hoes af.

Daar waar Neptune City, hoewel donker, nog iets lieflijks had is dat hier minder het geval. Voor een goede beoordeling heb ik nog wat luisterbeurten nodig, maar so far, so good...

Na Neptune City is dit album even wennen maar al snel blijkt het nóg beter te zijn. De waardering hier op de site, het gebrek eraan, is een beetje droevig vind ik. Nicole Atkins is geen rock-chick en ook geen pop-del, maar een dame met grote klasse.

Mondo Amore begint sterk, blijft sterk in het midden en eindigt zo mogelijk nog sterker. Na al die emotie komen ook de nummers War is Hell en The Tower, die eigenlijk meteen beklijven, maar zeker na enkele luisterbeurten zich in je ziel nestelen alsof ze er altijd zijn geweest.

Nostalgie.

De stem van Nicole Atkins is misschien niet de krachtigste, eerder die van een teer vogeltje dat aangrijpend kwetsbaar klinkt in de hoge noten en breekbaar zacht in de lagere.

In artistiek opzicht is het er aan alle kanten op vooruit gegaan. Volwassener nummers, wat rauwer en doorleefder met een productie die dit ook alle eer aandoet, daar waar Neptune City soms wat overdone is.

mooi zo Kronos, je maakt me meer dan benieuwd!

Ik ga helemaal akkoord met wat Kronos hierboven schrijft. Neptune City is een erg goed album met prachtige hoogtepunten (The Way It Is, Maybe Tonight), maar inderdaad ook met een geluid dat soms te ver over the top ging. Op Mondo Amore neemt Nicole Atkins een stap vooruit naar een donkerder en evenwichtiger geluid. En zo komen pareltjes als Hotel Plaster en The Tower extra goed uit de verf. Kortom, een zeer goed album van een zeer goede (maar nog steeds te onbekende) artieste.

Allemachtig zeg wat kan deze vrouw zingen vooral met "The Tower" laat ze duidelijk horen wat haar capaciteiten zijn, overdonderend mooi.