Music for Headphones - Life in Mono (2011)

Krautrock is hier het toverwoord. Dit gezelschap uit Philapdelphia (heerlijke stad, maar dat terzijde) heeft naast krautrock, psychedelische jaren '60 rock (dat orgeltje!), post-punk, new wave en shoegaze als invloeden, dat beweren ze zelf althans. Het lijkt een bonte mix en dat is het ook en verrassenderwijs slagen ze daar nog goed in ook. Zanger Jonathan Allen zweeft er met zijn zang doorheen en kan gezien worden als de lijm tussen het geheel, lijm die niet eens overal wordt ingezet. Zijn stem dient af en toe slechts als instrument en horen we sporadisch terug op dit album dat veelal uit instrumentale nummers bestaat. Eigenlijk alleen op Drive Motorik zijn ze het beste te horen. Dat kan een plus zijn voor velen omdat de zang misschien een struikelblok kan zijn. Ken je alleen dat nummer laat je dan zeker niet weerhouden dit hele album te beluisteren, want het gaat hier voornamelijk om de groove.

Het is vooral dat orgeltje, ik noemde het al eerder, dat dit album zijn sfeer geeft. Een sfeer die mij enorm goed bevalt.
Drive Motorik was mijn kennismaking en viel in eerste instantie wel aardig maar niet spectaculair. Nu ik het binnen het geheel hoor merk ik pas dat het gewoon ongelooflijk goed werkt.

Life in Mono werkt als een zuigende draaikolk. The Doors ontmoeten The Stone Roses, nemen je bij de armen en draaien je rond tot je er duizelig van wordt. Een fijne duizeligheid is wat het je oplevert: de bubbels in goede champagne hebben hetzelfde effect.
Laverend van koel, afstandelijk, naar warm en opzwepend. Het veroorzaakt bij mij een uiterst energiek, gelukzalig gevoel op net zoals The Early Years dat met hun album in 2006 deden, want met dat album voel ik wel wat overeenkomsten alhoewel ik Music for Headphones iets organischer vind overkomen (Saturn at 85).

Volkomen onverwacht: een geweldig album waar ik misschien wel eens heel erg enthousiast over kan gaan worden in de toekomst en in dat geval zult u hier nog vaker van mij gaan horen om dit te onderstrepen. Ik zal en kan dat dan niet nalaten.
Life in Mono van Music for Headphones mag van mij best groot gaan worden. Het zal ongetwijfeld verschillende reacties gaan oproepen en daar ben ik wel benieuwd naar, zeker omdat mijn eigen aanvankelijke reactie op dit gezelschap nogal lauw was. Misschien is dit zelfs even een tijdelijke opleving en zakt het album al weer snel weg naar de achtergrond.... in dat geval zal niemand mij hier nog langer over horen

Omdat niet alles even sterk is ga ik voorlopig inzetten op 4* en dan zie ik wel of dat later nog een halfje erbij krijgt (een halfje eraf kan ik me op dit moment nog niet voorstellen).

Niks voor jou?

Deze vraag zat vorige week in mijn inbox. Altijd leuk zulke berichten, zeker als ze van iemand afkomstig zijn die goed kan inschatten wat ik leuk vind (of zou kunnen vinden).

Wat betreft de invloeden kan ik me helemaal vinden in het oordeel van de vorige schrijver, wat de waardering betreft wat minder. Het album kent in aanleg leuke ideeën en interessante invalshoeken, maar echt goed of pakkend wil het nergens worden. Dan zit het ook niet mee dat de zang wat vervelend is (al is die gelukkig grotendeels afwezig). Wat dat betreft zet ik liever nog een album van The Early years of 120 Days (waarom horen we van beiden toch niets meer?) op.