Disabuse - Personal Path (1998)

Debuut "Sorrow and Perdition" uit 1989 is mijn all time Disabuse favoriet en ook het meest Thrash gericht, mede daarom zal het ook wel mijn meest favoriete Disabuse schijf zijn naast een aantal andere redenen waaronder het feit dat vinyl debuut Sorrow and Perdition verdomd fris, energiek en spontaan klonk en nog steeds wel klinkt. Deze tweede Disabuse schijf hierboven van toch wel een aantal jaartjes later, laat t.o.v. het debuut een ietwat andere mee geëvolueerde sound horen die goed in de tijd van vervolgens 1998 past. Wederom een mix van Metal en Hardcore. Ditmaal misschien iets minder Thrash, en meer N.Y. Hardcore invloeden hoorbaar. Niet geheel mijn smaak, maar de ideeën die objectief gezien de enorme goede songs kracht bijzetten, tillen deze band weer naar grote hoogtes. De nummers is weinig mis mee, en knallen regelmatig behoorlijk fel de hoek om, vooral sommige super felle fantastische gitaarsolo's vol venijn gaan erin als koek. Het was ze hiermee ook gegund dat ze destijds regelmatig te zien waren bij TMF. Nogmaals, deze schijf is niet geheel mijn smaak als oer Thrasher, maar dat wil niet zeggen dat deze schijf slecht is. Het is een goede schijf die óók typisch Disabuse is.

Puntje omhoog! Ondanks de N.Y.H.C. invloeden op deze schijf (waar ik persoonlijk dus niet zo van hou...) naast de wel zeer gewaardeerde wonderschone gedreven Thrashmetal door ondergetekende. Maar men smeedt het zoals altijd weer tot een opmerkelijk 1 geheel waar vele andere bands een moord voor zouden plegen. Ze ontstijgen al decennia lang de middenmoot. Klasse band! High level songmateriaal. Ze hadden verdomme net zo groot kunnen zijn als Metallica, ze van de troon moeten gooien natuurlijk! Zeker na And Justice....helaas...Hadden we toch echt een beter alternatief gehad. Een veel betere! Disabuse nog steeds for president!