Het 5e album van deze in Nederland bijna onbekende Engelse folk zangeres. Op internet zag ik enkel een Oor recensie, waar de recensent zich af vroeg hoe het kon dat hij pas met het 5e album (waaronder twee met een groep) iets deze zangeres hoort.
Even wat achtergrondinformatie, Martha heeft een redelijk bekende vader, Steve Wilston , een bekende folkzanger. Na de scheiding trouwde hij met de Ierse zangeres/muzikante Maggei Boyle. Aangezien Steve Wilson ook nummers schreef voor Fairport Convention kon het zomaar gebeuren dat Martha op bezoek ij haarvaten en stiefmoeder John Renbourn en Tom Jansz tegen kwam. Met andere woorden , met zo'n verleden is het niet meer dan logisch dan om ook muziek te maken. Ze heeft eerst nog in ee duo gezeten, 'the Mouse', die wat lofi folk albums heeft uitgegeven. Aan het begin van haar solo carrière stond ze in het voorprogramma van Damien Rice en ook is ze genomineerd voor een folk prijs.
Dit 5e album is een echt pareltje. Mooie intieme folk songs, haar stem heeft wat weg van Joni Mitchel. Een in Nederland nog onbekende artiest, hopelijk komt daar snel verandering in. Dit prachtige album, ook het design van het hoesje en boekje, is een poëtische ode aan de Engelse grijze luchten aan de kust, de natuur, maar vanzelfsprekend ook relaties. Van nummer 1, the cape met piano tot het laatste nummer the 'wave' neemt Maria Winston je mee naar dat Engelse landschap. Begeleid door een keur van muzikanten lijken de nummers van Martha Winston , toch ergens bekend. Oude folk artiesten klinken hier en daar door, maar het is een zeer eigentijds folk album.
Er is maar ee keer gestemd, nog belachelijk laag ook, maar dit is echt kwaliteit.