Just Like Vinyl - Just Like Vinyl (2010)

Just Like Vinyl is de nieuwe band van Thomas Erak, die we kennen als zanger en gitarist van hun vorig jaar ter ziele gegane the Fall of Troy. Nog in datzelfde jaar kwam hij al met deze nieuwe band op de proppen, maar dat was me toch helemaal ontgaan. Het zal wel liggen aan het katertje dat In the Unlikely Event - de laatste van tFoT - me had bezorgd: bij momenten nog wel geinig, maar vooral volledig richtingsloos en te veel een one-man-show van Erak. Mag het dan normaal heten dat ik wat sceptisch was voor Just Like Vinyl?

Henry Batts is bassist van dienst, en is een klasgenoot en crewlid van the Fall of Troy geweest. Hij speelt misschien minder technisch dan Frank Black, maar hij weet op de juiste momenten toch wel fijne accenten te leggen, met als hoogtepunt zijn riffje in Kite. Drummer Jay Beaman heeft een goede prestatie geleverd. Zijn spel is duidelijk anders dan dat van Andrew Forsman, minder hectisch en minder fills. Tweede gitarist Jake Carden heeft de ondankbare taak om op te moeten boksen tegen Erak, en levert ook wat back-up vocalen. En Thomas Erak zelf? Die egotript zich als vanouds weer zang, gitaar en overmatig veel solo's bijeen.

De vergelijking met tFoT is er één die niet te ontwijken valt. Wel, laat het duidelijk zijn: het album is bij momenten min of meer tFoT 2: Revenge of Thomas Erak. Zijn gitaarspel en zang zijn zo kenmerkend dat hun stempel al de rest overheerst. Positief is dat de nummers meer richting hebben en er minder vaak gezongen wordt. Ook wordt er vaker voor de breakdown gekozen, wat de muziek wat rustiger maakt, tempo gewijs. Naar de nummers zelf dan.

Wisdom Teeth is een desoriënterende instrumentale opener, waar een overdosis feedback gecombineerd wordt met typisch Erak-gitaarspel in totale overdrive. Het slome ritme en de droge klank van de drums geven een sludge gevoel dat meteen duidelijk maakt waar het verschil ligt met The Fall of Troy. Geweldige breakbeat iets na de helft trouwens, en een vrij fantastische opener tout court.

De eerste vocalen zijn te horen op Cardiac Harassment, en die laten horen dat Erak ook op dat vlak nog steeds dezelfde is gebleven. Absurd veel dynamiek - hij zingt vooral met zijn normale stem, om dan op de verrassing uit te pakken met falsetto of screams. De haters zullen zeker niet overtuigd geraken van zijn kunnen met dit album, maar waarschijnlijk klonk zijn gewone zang nog nooit zo goed als nu - wat dat ook mag waard zijn. Voeg daaraan toe dat er meer instrumentale passages zijn en ik durf van een serieuze stap vooruit te spreken in vergelijking met ItUE. Cardiac Harrasment eindigt met een serieuze breakdown die dan weer beter instrumentaal was gelaten - Tim Ward blijft toch een klasse hoger staan qua screams. Die van Thomas Erak klinken me wat te geforceerd 'stoer' in de oren, terwijl die van Ward meer shrieks waren.

Een Smashing Pumpkins flashback dan, met de twinkelende gitaarklank in de intro van The Circulatory System. Dit nummer ligt in het verlengde van de poppige post-hardcore nummers die tFoT opnam naar het einde van hun carrière. Twee keer slaat de muziek plots om, met onvervalste thrash metal riffs die plots tevoorschijn komen om amok te maken. Eenzelfde schijnbare willekeur in compositie was er ook op In the Unlikely Event (en in mindere mate op Manipulator), en valt bij mij dus niet helemaal in de smaak - dat mogen ze zelfs gerust achterwege laten. Hetzelfde met de melige lyrics van Big Words (When she speaks/she uses big words/but now it's my turn). Dat nummer wordt nog wel wat gered door de absurde toevoeging van saxofoon, die voor de nodige zelfspot zorgt. Hoop ik toch, misschien is het gewoon potsierlijk.

Met Death of the Sheep is er dan het eerste nummer dat aan Doppelganger doet terugdenken. Veel afwisselende riffs en natuurlijk - moet dat nog gezegd worden? - erg veel geniale gitaarlicks. Op het einde gaan ze weer voor de breakdown, die deze keer gelukkig zonder overdreven zware vocalen is gedaan. Eén van de beste nummers op de cd, dat gemakkelijk het niveau van tFoT's tweede haalt.

Na het fijne, korte intermezzo D.R.U.M.S. (dat focust op, jawel, de drums) is er dan Kite, met meer dan acht minuten het op één na langste nummer van de cd. De kwaliteit van zo'n nummer heeft toch wel zijn invloed op de gehele ervaring van de cd, en gelukkig is het een geslaagd nummer. Meer zelfs dan dat, het is een zéér goed experiment. Straffe drumbeat in het begin, waarna dan een heerlijk basriffje alle aandacht naar zich toe trekt. Net als op Epiphany zeurt Erak er misschien net iets te veel doorheen, al wordt Epiphany wel geholpen door de samenzang met gitarist Jake Carden. Dubbele vocalen, tsjah, dan krijg je meteen een half sterretje extra van mij natuurlijk. Op deze twee nummers gaan ze ook meer de post-hardcore toer op, met een voor zijn doen relatief ingetogen gitaarspel van Erak. Niet de spannendste nummers van het album, maar zeker geen missers.

No Friend of Mine is het oudste nummer dat ze hebben, dat Erak schreef toen hij nog tourde met tFoT. Wederom een vrij rustig rocknummer waar al het hyperkinetische gitaarwerk gekanaliseerd is in een zinderende solo. Pulled Apart is wat donkerder met effecten op de zang en dreunende drums en bas die wat aan The God Machine (!) doen denken. Lastig om te beoordelen, omdat het zo'n vreemde eend in de bijt is. De afsluiter, en het langste nummer van de cd, It's Over, is ook nog van het FoT tijdperk. Het duurt eigenlijk maar een kleine vier minuten, waarna er even stilte volgt die dan wordt doorbroken door wat jazz-gejam. Flauwe afsluiter.

En zo zijn we rond. Een erg leuk album, dat zeker beter is dan In the Unlikely Event, maar niet beter dan Manipulator. Een logische aanrader voor the Fall of Troy, andere mensen verwijs ik graag door naar Doppelganger en hun debuut. Nog een paar keer luisteren en misschien klikt het dan met wat meer nummers, tot dan een matige 3.5*.

Aanraders: Death of Sheep, Kite