Frank Zappa - Tengo Na Minchia Tanta (1992)

Opgenomen in The Fillmore East, New York 13 november 1970. Een door Zappa zelf uitgegeven bootleg die in de "Beat the Boots 2" doos zit. Op zich vond ik het wel aardig dat hij op deze manier de bootleg handel tegen probeerde te gaan, maar ik had het nog leuker gevonden als hij zijn eigen tapes van deze concerten had uitgebracht. Dat zou de bootlegs helemaal overbodig maken.
De geluidskwaliteit is goed te noemen. Heel af en toe een dipje in de tape, maar dat mag eigenlijk geen naam hebben.
Erg veel grappen en grollen en muzikale uitstapjes. Groupies, de Sanzini Brothers. (Flo en Eddie) In nummer 6 wordt Amsterdam, Paradiso nog genoemd.
De muziek is erg goed, hoewel het allemaal wel erg dicht bij de "Live at the Fillmore" zit. Maar goed, leuk voor "de heb" dit.
Frank Zappa evolueerde zodanig veel in zijn nummers tijdens concerten, dat het altijd weer een feest is om ze te beluisteren.

Alsof er niet al genoeg officiele Zappa albums op MuMe staan...

En nu beginnen we ook nog eens met het toelaten van schimmige bootleg uitgave's uit 's mans overweldigende live-repertoire ?

Zijn gewoon officieel door Zapp uitgebracht onder de noemer Beat the Boots hoor Stalin...

Dat weet ik, maar ook Zappa stond absoluut niet positief tegenover de in de Beat The Boots opgenomen bootlegs.
Laat staan bootlegging in het algemeen !

Hij hoopte met het uitbrengen van deze bootlegs alleen er zelf ook nog wat aan te verdienen en 1 van de bootleggers werkloos te maken...

Een quote van Frank omtrent de Beat The Boots schiet mij nu te binnen:

Ik vind het geluid uit die box ook niet overal al te best, 1 van de minste Zappa releases als je het mij vraagt.

sjezus ataloona, wat had je dan gedacht?

dit is geen officiele release in de zin van officiele plaat, uitgebracht zoals her zappa het wilde,

zoals hierboven staat beschreven werd deze zooi alleen uitgebracht om het bootleggen enigszins tegen te gaan

Klopt, maar Zappa heeft dan ook bewust absoluut totaal geen moeite gedaan om het geluid wat op te poetsen.

Hij heeft ze naar eigen zeggen ook nooit beluisterd, maar enkel en alleen van originele bootleg op cd geknald en ze zo uitgebracht...

Ik bedoel maar, ik ga het niet meer beluisteren omdat de kwaliteit niet al te best zijn.
Dan zet ik liever andere bootlegs op die Zappa wel heeft bewerkt.

Toch heeft het wel weer wat aardigheden opgeleverd zoals Frank Zappa & the Mothers of Invention - The Ark (1991). Het betreft hier een opname die gejat is uit zappa's kelder (hij schijnt een neus te hebben gehad voor het aantrekken van dubieuze individuen) en dus door bootleggers voor zijn neus weggekaapt.... Zappa was stealin' it back om het zo maar te zeggen.

The Ark is dus ook een hooggewaardeerde bootleg gebleken onder Zappanaten....

Enneh, deze is ook meer dan prima, ook qua geluid...

Een paar maanden eerder gaf De Snor met zijn Moeders ook een mooie show in de Oostelijke Fillmore.

“In the trade that's known as filler crap, ladies and gentlemen. We just stick it in there to occupy time between songs. Don't let it worry you. “

Meer uitleg omtrent deze plaat staat op de wiki-link, Beat the Boots II - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org en op deze link, FZ discography - globalia.net. Dit is de tweede plaat uit een collectie van 7 albums onder de naam “Beat the Boots II”. Bij Tengo Na Minchia Tanta (zoek maar eens op wat de betekenis hiervan is) gaat het om opnames op 13 november 1970 in de Fillmore East, New York (VS) en The Mothers of Invention spelen een goede vijftig minuten.

Zoals bij Disconnected Synapses laten tracklist en datum zien dat we opnieuw te maken krijgen met de Flo & Eddie periode, maar hier staan geen ellenlange nummers op. Wel start men met een trio grotendeels instrumentale nummers gevolgd door een grotendeels normale versie van Sharleena. En dan beginnen dan die twee weeral op mijn zenuwen te werken, Mark Volman en Howard Kaylan alias Flo & Eddie. Veel puberale humor in een opeenvolging van korte nummers uit een periode die mij weinig doet. Hoe vaak kun je lullen over je jongeheer (pun truly intended)? Des te interessanter is deze versie van Inca Roads en Easy Meat!

Natuurlijk ben ik al veel gewoon van Frank Zappa en/of the Mothers of Invention maar na al die jaren kan het me nog steeds verbazen hoe buitengewoon matig ik die periode met Flo & Eddie vind. Ik mis dat duo totaal niet in het ander werk van de Grote Snor.