Kino - Picture (2005)

Weer een soort super sympho band. Allemaal leden van verschillende andere sympho bands. Het resultaat is heel wisselvallig. Het slechtste nummer is het openingsnummer Loser's day parade. Dit nummer zet met zijn negen minuten toch een beetje een rare beginssfeer neer. Leave a light on is daarentegen prachtig, alhoewel ik wel denk waar ken ik dit nummer van. Voor de rest zijn de nummers niet echt opvallend. 3*

Het openingsnummer is niet doorheen te komen.. maar voor de rest is het toch een mooi geheel. Het tweede en derde nummer springen er wat mij betreft wel uit.

Het is misschien gewaagd om gelijk te openen met de grote epic van de plaat maar een dikke 5 sterren hier! Niet omdat dit album perfect is. Niet omdat dit album origineel is. Niet omdat alle nummers geweldig zijn (Room for two skip ik standaard), niet omdat het top notch muzikaal werk is of dat de zang een supertalent is.

Maar wél omdat ik de plaat maar niet uit mn cd speler krijg. Over pakweg 5 jaar is dit jeugdsentiment, weant het luister zó makkelijk weg, is heerlijk catchy en verslavend.

Ik vind dit één van de betere albums van 2005. Vooral 'Letting Go', 'All You See', 'Losers' Day Parade', 'Swimming in Women' en 'Leaving a Light On' zijn erg goede progrock-nummers. De rest is overigens ook zeker niet slecht.

Het is een plaat wat moet groeien. Echte prog is het niet maar zoals Nakur al zegt, blijft het hangen. Ook omdat deze een van mijn favoriete auto-cd's is. Een kruising tussen Asia en Arena.

Ik vind dit dus wel progrock.

Meer pop-prog vind ik. Kino heeft misschien ook wel de potentie om het gat tussen de top 40/commercie en de prog op te vullen en misschien nog eens een hitje te scoren.

Een top40 notering voor Kino zie ik toch niet zo zitten en dat hoeft van mij ook niet. Laat dat maar aan Idols over.
Of het nu prog-rock/pop-prog of iets anders is, het is een goede CD die makkelijk te verteren is en ook nog heerlijk smaakt ook.

Ach ik zou het wel leuk vinden als er toch eens iets degelijks op de radio komt. En naar wat ik heb vernomen kan de progwereld wel een financiële opsteker gebruiken.

Jammer genoeg ben ik daar al helemaal vanaf gestapt. Ik luister alleen nog internet-radio of Cd's. Al die zenders hebben dezelfde format en die staat ver van me af. Enige uitzondering is misschien Arrow, maar ook hier te weinig prog.

Ditto hier, maar soms moet je ernaar luisteren (op m'n werk bijvoorbeeld). En daar word ik niet bepaald vrolijk van.

Als of Arrow ook niet vast houd aan een strak format en om de haverklap dezelfde meuk draait...

Nee, de enige momenten dat je nog enigszins format-vrije radio hoort is in de nacht op Radio 1 (want Radio 2 is ook een ramp dan) en soms op Radio 3. Maar ja, wie gaat er dan voor zitten?

Ben ik met je eens, op Arrow hoor je ook keer op keer dezelfde nummers langs komen. Maar het is toch beter dan al die eenheidsworst van Yorin,538,RTL etc etc waar je de hele dag een crimineel als 50Cent langs hoort komen.

En daarom kun je dan nog beter 3FM op zetten, hoewel je daar dan wel weer elke dag een beetje last hebt van die ego's van de presentatoren. Er word soms net ietsje teveel geluld daar.

Heerlijke catchy songs met een symfonisch rock sausje, verder prima muzikanten. Uitschieters zijn toch wel: Leave the Light On en Swimming in Women.

4*

Geweldige cd. De opmerkingen over het openingsnummer kan ik wel begrijpen, ik vind trouwens ook het geluid van dit nummer niet optimaal - de verschillen tussen hard en zacht (qua volume) zijn te groot.
Verder niets dan lof. Goeie melodieën, en de zang vind ik door de hese klank ook erg goed. Persoonlijke favorieten zijn Perfect Tense (erg goed refrein), Leave a Light On (lichte Police invloeden??) en het couplet van Holding On.

De keyboards van John Beck zijn uit duizenden herkenbaar (It Bites). Mijn tip: in ieder geval even luisteren.

Huh, verschillen in dynamiek te groot in het openingsnummer? Daar draait het hele nummer juist om wat mij betreft. Wat heb je dan liever, van die 0 dB muziek, zoals een vriend van me dat altijd noemt, die dus extreem vlak is en een soort van muur van geluid neer zet zonder enig eb en vloed qua dynamiek?

Maar... intussen ziet het er niet naar uit dat dit album nog een vervolg gaat krijgen. Trewavas heeft dit en komend jaar te druk met Marillion, Chris Maitland is al weg en jammer genoeg vervangen door die houthakker Bob Dalton, John Mitchell heeft zich aangesloten bij de band Frost en die komen nog dit jaar met het album Milliontown en ze gaan daar dus mee toeren samen met Pallas.

Jammer op zich want dit blijft een sterk album.

Een plaat die treffend bewijst dat het niet allemaal enorm vernieuwend of gecompliceerd hoeft te zijn, dit 'plaatje' van Kino. Een cd bomvol pakkende melodieën, instrumentale krachtpatserij (maar nergens té), een volle sound, kortom, wat wil een mens nog meer?

Nuja, nog iets meer zelfkritiek misschien: zoals bij bijna alle (al dan niet progressieve) AOR-platen heb je het, als je rond de 80% van de luisterduur zit, wel een beetje gehoord. Niettemin blijft dit tot op heden in zijn soort een van de beste albums van de 21e eeuw. 4*

Loser's day parade is juist het beste nummer, hoewel niet representatief vvoor de rest van het album

Wel, het openingsnummer is in elk geval een splijtzwam, dat is alvast iets.

Persoonlijk heb ik ook meer met nummers als Letting go, Leave a light on en All you see...

Ik had het niet over de dynamiek in het nummer. Ik had het over het verschil in volume, dat is iets anders. Ik wijt dit dus puur aan degene die tijdens het opnemen aan de knoppen heeft zitten draaien. Ik merk dat het beste in de auto, als ik tijdens een nummer zelf met de volumeknop moet zitten bijstellen vind ik dat irritant. En dat heeft Loser's Day Parade te veel.

De rest vind ik trouwens ook wel erg goed te pruimen

-swimming in women- wie wil dat niet ( horen ).

Een match made in heaven.

Maitland (mn favoriete Porcupine Tree-drummer), Trewavas (gewoon een waanzinnig bassist), Mitchell (fijne zanger en goed gitarist, bekend van 1.000.000 andere bandjes) en John Beck van It Bites op de toetsen.

Ik zie Kino een beetje als voorloper van It Bites #2.
De muziek varieert van melodieuze rock tot progressieve rock.

Trewavas/Maitland mogen van mij wel een vaker samenwerken.
Het maakt ook echt niet uit naast welke superdrummer je Pete neerzet (Portnoy in Transatlantic), (Mosley in Marillion), (Craddick in Wishing Tree), hij bast als een beest.

Minpuntje op deze plaat is het door Beck gezongen nummer. Hij mis de kracht van Mitchell.
Wat Beck wel weer goed doet (samen met Pete), is harmonieen zingen.

Eeuwig jammer, dat het bij deze plaat is gebleven.

Ik kan het niet zo snel meer terug vinden maar heb ergens (ik meen op het Frost forum) gelezen dat er gewerkt word aan een opvolger...

Met Bob Dalton op drums?

Pete T. en John M. zijn er maar duk mee, in elk geval.

Ik zal ook eens gaan snuffelen op Marillion.com.

Als dat zou kunnen.....

Nu op vinyl. Top.

Heerlijke opener nog steeds "Dead nobodies in company cars"

Dit progrock-project beviel me in eerste instantie wel, maar nu veel minder. Ik vond eigenlijk altijd al de productie niet mooi (erg overstuurd, en dan met name in de toetsen en drums) en de zang van Mitchell is me erg gaan tegenstaan. Desalniettemin staan er toch wel 2 songs op die mijn goedkeuring kunnen dragen: de opener Loser's Day Parade en Leave a Light On (leuke popsong met een enorm cachy hook).

Maar met twee songs redt je een hele plaat niet. De remaster van 2017 heeft trouwens wel het probleem van de lelijk klinkende drums op gelost.

Prog hoogtepunt van 2005. Dit soort pareltjes zijn dun gezaaid, pakweg de laatste 10 jaar. Of ligt dat aan mij?