Peter Hammill - Fool's Mate (1971)

Peter Hammill heeft zich nooit hoeven verheugen op brede belangstelling. Zijn eigenzinnige singer-songwriterschap is boven alle twijfel verheven. De man heeft in 36 jaar een indrukwekkend oeuvre opgebouwd. En...Never a weak moment. Dit debuut is daar een bewijs van: een doorlopend boeiende plaat met gekte, intense beleving en intelligente teksten.

Eigenwijs als ik ben heb ik niet de tips opgevolgd voor wat betreft de te volgen route na The Love Songs. Ik ben doorgegaan naar dit album.
Wederom spoken namen als Marc Almond en Scott Walker door mijn hoofd, maar in de up-tempo stukken hoor ik ook wel wat Bowie.
Tot zeer recent is het werk van deze meneer volledig langs me heen gegaan, maar daar is verandering in gekomen.
Nu toch eens die tip gaan opvolgen (Over uit 1976)

Beste Ruby 1966,

Een tijdje geleden kwam je met een tip: ene Peter Hammill.

Besef je wat je daar mee veroorzaakt hebt? De komst van een nieuwe 5* cd, een zoektocht naar meer werk. Het helemaal enthousiast worden over deze muziek, een portemonnee die dit weer lijdzaam moet gaan verdragen. Iemand anders die ik ook verslaafd heb gemaakt.

Ook dit album gaat nu al omhoog qua waardering naar 4,5* (en zou al snel ook die 5 kunnen gaan ontvangen).

Weet jij, beste Ruby, dat deze meneer heel veel albums heeft gemaakt?
Besef je ook wat je mij daar mee aan hebt gedaan????

Mag ik je bij deze van harte bedanken

Met vriendelijke groet,

aERo

Het kon niet uitblijven: de volle mep van 5* is bereikt!

Inderdaad, de invloeden van Walker, Bowie en Almond zijn duidelijk hoorbaar. Mooi album dit.
In mijn achterhoofd hoor ik nog een andere artiest waar dit erg op lijkt. Maar wie ? Denken Gish.

Dit gaat je heel veel geld kosten Aero! Ontelbaar veel albums heeft deze man gemaakt. Ik was fan van het eerste uur en Fool's mate was volgens mij zijn eerste solo-album. Daarnaast was hij leadzanger van de band Van der Graaf Generator. En daamee maakte hij tevens zijn beste werk denk ik. In de seventies.
Ik heb Fool's mate echter ook grijs gedraaid in de jaren nadat het uitkwam. favoriet nummer: The birds

vreemd heb hem nu eenmaal beluisterd en het weet me nog niet zo te animeren. kan liggen aan de bui waar ik nu in zit. mmm vreemd ik vind van der graaf wel erg cool. toch over een paar daagies nog maar eens beluisteren.

Achteraf gezien blijft dit album een beetje vreemd in de Hammill-bijt. Het is zeker niet een VDGG-album en lijkt ook niet op een ander Hammill album. Geen enkel nummer om heel erg trots op te zijn na bijna 40 jaar, denk ik, maar ook geen nummers die die tijd niet overleefd hebben. Wat mij vooral charmeert zijn enkele prachtige refreinen en een prima productie. Ik heb geen specifieke favorieten op dit album en er is ook geen slecht nummer, hoewel er wat quasi-simplistische deuntjes op staan ( "Re-Awakening" bijvoorbeeld).

highlights: I Once Wrote Some Poems, Child, Birds, Solitude
lowlights: [geen]

De eersteling van Hammill is een wat toegankelijker album dan wat wij van hem gewend zijn. Dit neemt weg dat er met Candle, Solitude, Vision en I once wrote some poems een paar pareltjes op staan.
De vergelijking met Bowie kan ik begrijpen maar Almond gaat mij iets te ver en vind ik een belediging voor de meest onderschatte artiest Peter Hammill.

Bevat een aantal irritante nummers, Birds is eindeloos goed.
lekker combo btw.

Ik heb heel wat albums van deze ras artiest, maar nog heel weinig gedeeld op Music Meter. Komt ook doordat ik Peter in de jaren 80 heb ontdekt, mede door een nummer wat op deze cd staat en daarna veel heb aangeschaft en redelijk idolaat van hem was. Dat is wel wat minder geworden, maar hij staat bij mij nog op grote hoogte. Maar niet alles van dit heerschap kan ik waarderen. Zoals ook al eerder geschreven bij een nadere cd (Over) heb ik Vision eerst gehoord van Marc Almond and the Mamba's in de jaren 80. Ik was direct verkocht. Het was een prachtige cover en eerlijk is eerlijk, Marc Almond weet er een prachtig, soms wat sentimenteel, nummer van te maken. Hierdoor me gaan verdiepen in Peter Hammill en tevens Van De Graaf Generator en zeker in de jaren 80 wat vinyl gekocht.
Dit eerste solo album van Peter veel later op cd gevonden en gekocht. En dit is een prima instap plaat voor het oeuvre van Peter. Niet de drukte en gekte die op later werk nogal dominant aanwezig kan zijn. Hier is het voor Peter redelijk toegankelijk met redelijk korte nummers waarin nogal wat stijlen passeren. Niet alles vind ik even goed en niet alles kan de tand der tijds doorstaan, bijvoorbeeld Sunshine vind ik een niemendalletje. Maar ook een aantal prachtige nummers, Vision heb ik al genoemd , maar ook Summer Song is prachtig en past wonderwel in de jaren begin 70. Peter Hammiil was (en is) moeilijk te plaatsen. Niet in het hippie wereldje, maar het is ook geen echte prog, hoewel Van Der Graaf Generator daarin vaak wordt geplaatst. Het lijkt een geheel eigen genre. Dat geldt in zekere zin ook voor Peter Hammill, niet plaatsbaar, uniek in zijn soort, geen vergelijkingsmateriaal voor handen.
De eerste plaat van hem en hierna volgde nog heel veel, hele mooie en soms zeer weerbarstige platen.

Muzikaal dik in orde. Helemaal mijn straatje, maar die stem. Net als die van Kevin Ayers en Robert Wyatt niet mijn smaak. Al vind ik Hamill wel iets makkelijker te verteren.

Het is opmerkelijk hoe belangrijk een zangstem is. Maar misschien is het ook wennen, hoor. Maar na dertig jaar zou ik er toch wel aan moeten zijn gewend? Ik blijf het proberen, want de universums van Ayers, Hamill en Wyatt zijn inmens.

Heb je daar ook last van bij Van Der Graaf of enkel bij Hammill solo?

Vandergraaf Generator vind ik al 30 jaar helemaal niets. Ik vind de zang niet goed en de muziek te grillig. David Jackson vind ik nog erg gave dingen doen. Maar ik heb sowieso niet zo hele veel liefde voor RIO en Avantprog, waar ik Vandergraaf Generator gemakshalve onder reken. Al zijn er uitzonderingen zoals (uit mij hoofd) Panzerpappa en ik geloof dat Univers Zero wel wat leuke platen heeft.

Ik kan het ook allemaal verkeerd herinneren, maar ik vind Vandergraaf een beetje deprimerend.

De composities vind ik trouwens erg degelijk en de instumentatie ook (op deze plaat), dus daar ligt het echt niet aan.

Candle en Vision behoren voor mij tot het mooiste wat hij heeft gemaakt.

Vooral Candle heeft een speciaal plekje bij mij.