Barry Guy / Mats Gustafsson / Raymond Strid - Tarfala (2008)

Tarfala is een sterk trio dat nog niet zo lang bestaat. Dit is volgens mij hun debuut, maar ze brachten ook dit jaar een album uit dat ik nog moet beluisteren. Volgens reviews die ik gelezen heb schijnt dat album heel goed te zijn. In het midden van dit jaar kwamen ze naar Maasmechelen, maar heb ze jammer genoeg gemist. Als voorbereiding had ik me dit album aangeschaft dat me bijzonder goed bevalt.

Ik ben niet zo vertrouwd met Barry Guy, wellicht omdat ik er niet echt op let als hij weer eens in een groot ensemble van Evan Parker optreedt. Hij gaat subtiel om met zijn drumstel, maar doet dat wat -mij betreft- duizend keer beter dan Paul Lytton ( die kan teveel liggen frullen aan de kleinste prullaria van zijn drumstel). Hij mept niet door, want gebruikt dikwijls zachte stelen, en brengt toch een zekere dynamiek op gang die perfect aansluit met de expressieve basklanken van Raymond Strid.

Dit album kenmerkt zich voornamelijk door zijn energieke stukken (Gustafsson natuurlijk) die nergens de neiging hebben om chaotisch uit de hoek te komen. Enkel 'Taku' geeft een pauze in de muziek.

wellicht let je ook op het verkeerde dan supernormal, want barry guy is de bassist

verder heb ik bij dit soort albums het gevoel dat ik het al zo vaak eerder gehoord heb. Iedere speler afzonderlijk is te herkennen aan z'n eigen stijl maar tezamen klinkt het altijd algauw als een standaard vrije improvisatie sessie. Ik kan wel horen dat er subtiel naar elkaar geluisterd wordt en iedereen is op dreef. Ach, ik heb gewoon een beetje een improv dipje misschien..

Pfiew! Dacht niet dat ik zo'n grote fout zou kunnen maken... Wel dan heb ik gewoon heel de tijd Barry Guy voorgesteld als de mollige kerel met een ringbaardje...? Dan is Raymond Strid dé man van dit album.