Ken haar van Neonbelle, alleraardigste plaat heeft ze daar mee gemaakt. Single en titelnummer klinkt wel redelijk, wat voller dan het toch erg kale Neonbelle, maar helaas niet heel bijzonder.
Het hele album inmiddels een paar keer beluisterd en hoewel het vrij veelbelovend begint met twee vrij sterke openingsnummers, zakt het daarna helaas wel een beetje in en is niet alles even interessant. Wie de Neonbelle-plaat heeft gehoord, of de laatste Blaudzun (dat zullen er wel een stuk meer zijn denk ik) heeft gehoord dat Pien een erg fijne, wel wat bijzondere stem heeft. Hier wordt die ondersteund met biets en synthesizers en dat neigt nogal naar eerder genoemde Neonbelle en zoals gezegd, het is allemaal wat voller dan die vrij minimalistische plaat. Was die plaat bij vlagen gewoon wat te leeg, dan is deze soms wat te vol zonder dat het ergens heengaat. En helaas weet ze ook geen emotioneel effect te bereiken hier dat ze met Neonbelle wel deed, maar an sich is het in grote lijnen wel een onderhoudend album.