Kaz Lux - Echoes and Countrybutions (1998)

Een prima album van Kaz Lux als je je over de geluidskwaliteit kan heenzetten; geld voor een band en een knappe produktie was er schijnbaar niet. Lux werkt hier met een drumcomputer en moet het verder ,indien nodig, van wat gastmuzikanten hebben. De songs zijn redelijk tot vrij sterk te noemen. Naast rock krijg je ook country, blues, folk en wat ballades te horen.
No Time for Sentiments heeft een bijdrage van Bertus Borgers (saxofoon) en is een geschikt nummer om aan het geluid te wennen. Ruim negen jaar na aankoop vind ik die drumcomputer nog steeds lelijk maar de song is goed. Lux klinkt bedreven en zijn teksten zijn ook prima op dit album. De rock van Dry Eyes in the Rain is m'n eerste favoriet, Lux waagt zich hier zelfs aan een korte gitaarsolo. The Guilt Inside valt ondanks dat gehamer van die drumcomputer ook wel te doen; redelijk stukje melodieuze rock.
Bij de volgende drie nummers worden die computerdrums achterwege gelaten. Toast is een eigen nummer en gewoonweg een prachtig vlot countrynummer. She Still Comes Around blijft in de country-sferen en is één van de twee covers van het album. Ook weer een uitstekend nummer. Let's Clear the Air is een mooie akoestische ballad, zit een goede opbouw in en ook dat zangwerk is overtuigend, al werd dat live helaas wat minder.
Op de volgende vijf nummers wordt die drumcomputer weer ingeschakeld. The Flood en het meer experimentele The Second Flood zijn wel aardig. De platgereden Highway Bird haalde het nest met jongen niet. De song is echter goed en die drums staan hier wat beter (zwaarder) afgesteld. The Recycling Soul is de de blues-rock. Het kent een briljante tekst.
Marsha is een knappe ballade, ontroerend ook zoals hij het overbrengt.
De volgende vier songs zijn weer zonder die computerdrums en dat levert weer knap materiaal op. Krontjong E is instrumentaal en heeft een schitterende bijdrage van gitarist Rudy de Queljoe. Granny lijkt mij folk. Opgedragen aan zijn oma, gezegend met een prachtige tekst en voorzien van Mandoline en Accordeon door Rens van der Zalm.
Slowly It Goes is wel rustig en een laatste prijsnummer is het opzwepende Summertime Madness. Zijn uitvoering van Walking the Dog is imo. het minste van Echoes and Countrybutions. Dat komt met name doordat je die drums weer hoort na voorgaand akoestisch werk, maar goed: het is een favoriet nummer van hem.

Welke amateur heeft hier achter de knoppen gezeten? De drums zitten in de eerste paar nummers veel te ver naar voren in de mix en de productie is inderdaad ook erg knullig. Die eerste nummers vind ik ook erg matig. De saxofoon klinkt gehaast en ongecontroleerd en Lux' stem kan beter (vooral op 'Dry Eyes').

'Toast' is vervolgens wel een heel mooi, intiem rootsnummer. Het begin ook van een rustig blokje. Lux' stem trekt dat veel beter. Jammer dat het daarna weer misgaat. De songs lopen niet echt lekker, de drumcomputer is storend en de productie zorgt er wel voor dat de rest ook niet goed klinkt. Veel klinkt alsof het in 1984 is opgenomen.

Ik kan ook niet veel met 'Krontjong E'. Rudy de Queljoe is een goede gitarist, maar zijn tone klinkt hier gekunsteld en melodisch vind ik het stuk aan de saaie kant. 'Granny', 'Slowly it Goes' en 'Summernight Madness' uit het tweede akoestische blokje zijn aardig, maar niet van hetzelfde niveau als 'Toast' en 'She Still Comes Around'. Akoestisch gaat het Kaz Lux beter af, maar het aantal goede nummers is veel te laag op deze plaat.