John Zorn / Bill Frisell / George Lewis - News for Lulu (1987)

Ben het februari-album helaas wat uit het oog verloren, maar binnenkort plaats ik wel een reviewtje. Sorry blabla!

Ik heb dit album een lange tijd redelijk regelmatig beluisterd als jazztip van Blabla. Bijzonder een jazzalbum met zoveel en zulke korte nummers. En er zit eigenlijk niets bij wat niet bevalt. Het is net een doos met Quality Street snoepjes. Bill Frisell ben ik nu al een paar keer tegengekomen als er ongrijpbare leukigheidjes zijn. In de souldisco liep ik ook al eens tegen hem aan als gastartiest op een helaas vergeten album. Die Frisell moet toch wel een creatief genie zijn.

Het komt mij voor dat het ook zo is gemaakt; speciaal leuke liedjes voor een speciaal doel. Voor Lulu wellicht? Ik ben ook wel geïntrigeerd door de hoes. Wie weet wat?

Ik heb er een tijdje mee hardgelopen; het album heeft precies de lengte van 12 kilometeter rustige duurloop.

Lulu, te zien op de hoes, is het hoofdpersonage uit de stille film Die Büchse der Pandora (Pandora's Box) (1929), het meesterwerk van G.W. Pabst. Ze wordt gespeeld door Louise Brooks, volgens velen een van de mooiste actrices ooit, beetje vergelijkbaar met iemand als Greta Garbo.

Verder ken ik deze plaat niet, maar ben hier wel benieuwd naar; John Zorn is altijd goed, en van Bill Frisell wilde ik ook graag wat beluisteren. Is het eigenlijk de bedoeling dat de plaat de film vergezelt? Of staan ze los van elkaar?

Ze staan los van elkaar.

@ Toon1: Och het is echt een oude foto? Nu raak ik helemaal nieuwsgierig. Naar de film dus ook.

John Zorn (mijn eerste kennismaking met de man – al geloof ik dat hij vaak de meer experimentele tour op gaat), Bill Frisell en George Lewis (voor mij twee nobele onbekenden) laten er op ‘News for Lulu’ absoluut geen twijfel over bestaan: ze weten wel degelijk waar ze mee bezig zijn. De nummertjes swingen heerlijk, de improvisaties zijn rijk aan ideeën en de dialogen tussen de musici zijn nu eens intiem, dan weer heel uitbundig. Het probleem is echter de lengte van de cd. Al na de halve speelduur van de plaat ben ik volledig verzadigd met het timbre van deze triobezetting, en de overige muziek hoeft dan echt niet meer. Dat is jammer, want de ingrediënten van wat volgt blijven dezelfde: veel plezier en af en toe een vleugje humor (herken bv. ‘So What’ in ’Sonny’s Crib’).
In de “partyshuffle” van mijn laptop krijgt dit album een prominente plaats, maar in de cd-speler zal hij na vandaag nog maar zelden belanden. Helaas.