Candi Staton - The Best Of (1998)

Een verzamelaar van het gospel materiaal van Candi Staton, die aan de ene kant zeker representatief is, maar aan de andere kant juist niet. Ik vind namelijk dat de gekozen selectie bijna alleen maar toppers bevat, maar alle nummers zijn afkomstig van slechts twee van haar gospel albums, te weten: It’s time en Cover me uit respectievelijk 1995 en 1997. Men krijgt dus niets te horen van het gospel materiaal dat ze vanaf 1983 tot en met 1994 heeft opgenomen en dat is wel jammer, omdat ze in die periode ook een aantal zeer sterke nummers heeft gemaakt, die ook meer dan de moeite waard zijn.

Enfin, Rock of salvation laat Candi in haar meest hippe vorm horen. Naast een flinke dosis soul, kent het nummer een heuse dance basis, waardoor het werkelijk de pan uit swingt. Mama, wellicht haar meest mooie zelfgeschreven nummer, staat er maar liefst twee keer op. De eerste keer is een live versie, waarop we te horen krijgen dat Candi, toen al ruim in de vijftig, vocaal erg goed bij stem is. Ieder woord dat ze zingt, meent ze ook. Recht vanuit het hart, en dat maakt het nummer zo mooi. Your face is the first face I want to see is een herbewerking van haar eigen originele versie uit 1986, en op deze versie mag Joe Ligon (één van de zangers van The Mighty Clouds of Joy) meedoen. Helaas vind ik zijn aandeel ruk, dus prefereer ik de versie die op haar album Sing a song staat. Deze is vooralsnog niet slecht te noemen, en Candi’s aandeel maakt alles meer dan goed. The greatest worship is op tekstueel gebied het meest gospelachtig, en ook gelijk het minst mooie nummer als je het mij vraagt. Typisch gospel, niet echt pakkend en iets te langdradig, maar goed, we hebben het over Candi Staton! Vervolgens een prachtige cover van Simon & Garfunkel’s Bridge over troubled water(s), of hij beter is dan het origineel of dan de versie van Aretha Franklin valt te betwisten. Het blijft echter een prachtig nummer, en zo ook deze versie. Somebody’s knocking is één van m’n favoriete gospel nummers van haar, heerlijk swingend en een pakkende tekst van jewelste. Tears that mama cried is (wederom) een favoriet, één van de mooiste nummers over de geboorte van een (je) kind, misschien wel de mooiste. Vooral het achtergrondkoortje maakt het nummer helemaal af. Dan krijgen we de studio versie van Mama, die net zo mooi is als de liver versie. Nog een cover, ditmaal Sam & Dave’s Hold on, I’m coming met een lichtelijk aangepaste tekst, uiteraard in het teken van Jesus, het is dus ”Hold on, Jesus is coming!” geworden, al is de titel hetzelfde gebleven. Afgesloten wordt met de medley Tis so sweet/I will trust, geen onaardig nummer, best leuk, maar ze heeft betere nummers in haar imposante repertoire.

Ondanks de korte tracklist, men had makkelijk nog een aantal nummers erbij kunnen zetten, is het een redelijk geslaagde compilatie, al is ‘ie ver van compleet. Dan is haar album The ultimate gospel collection een stuk uitgebreider, maar daar staat tegenover dat een aantal van haar mooiste nummers achterwege zijn gelaten, zoals bijvoorbeeld Somebody’s knocking en Tears that mama cried die hier (gelukkig) wel op staan. Daarnaast is die verzamelaar voor de helft georiënteerd op haar gospel materiaal na 2000, terwijl alles van voor 2000 over het algemeen een stuk leuker is. Deze CD, The best of Candi Staton is overigens wel een prima kennismaking met haar jaren ’90 werk. Jammer is het wel dat dit album alleen in Amerika werd uitgebracht, net zoals al haar andere gospel albums overigens.