Thy Majestie - Dawn (2008)

Hyperbombastische Power/Sympho. Absolute aanrader want de nummers luisteren heerlijk weg en keer op keer word je verrast door weer een toffe, originele riff. Het album blijft gewoon boeien!

Thy Majestie staat vol met bombastische powermetal, ja. Maar niet zo vreselijk overgeproduceerd zoals bij veel genregenoten. Geef ze gewoon weinig budget dan komen de goede platen vanzelf, blijkbaar.

Toffe melodieën, toffe hooks en makkelijk meebrulbare zanglijnen. Het is er allemaal. Erg obligaat, maar het weet toch wel mijn metalen snaartje te raken.

Daar houd ik dus niet totaal niet van. Voor mij belichaamt dit album dan ook weer alle clichés die dit genre in zich heeft qua hoge, gladde zang, doordenderende drums en vervelende keyboardpassages.

2.5*

De Italianen hebben er wel een handje van weg, van powermetal. Het zal wel nooit mijn favoriete genre worden, al kan ik Rhapsody (of Fire) nog wel waarderen. Maar de nummers op 'Dawn' van Thy Majestie weten me helemaal niet te bekoren. De zang is soms niet te harden, zo aalglad. Af en toe hoor ik wel een goeie riff, maar de meeste nummers gaan meer het ene oor in om het andere weer uit te komen. De afsluiter vind ik het slechtste nummer op de plaat, met dat keyboardspel, en de zang, die soms bijna klinkt alsof ie door autotune is gehaald. Jammer, maar ik vind het één van de mindere inzendingen bij Metal Album van de Week..

2 sterren

Bij de derde luisterbeurt deze morgen dacht ik aan mijn bericht van 12/09/2009 in de topic Power Metal, ik vroeg me af wat men verstaat onder power metal: melodieus, vrolijk, luchtig, snel, veel toetsensolo’s en gitaarsolo’s en snelle drums.

Laat ik dit vierde album van deze verdienstelijk spelende Italianen archetypisch vinden voor het begrip power metal: see above! De heren beheersen hun instrumenten en laten dat horen. Jammer genoeg doet het me niet veel, ieder nummer bevat deze elementen en de zanger is degelijk maar valt iets te licht uit. The Legacy Suite vind ik het toppunt van “bombasme”, het instrumentale Dawn vind ik nog het mooiste stuk muziek. Op het laatste nummer stoorden de effecten op de stem me het meest, laat die effecten over aan pop en r&b poppemiekes, aub.

Ik hoor wel toffe passages en gitaarriffs (Day of the Changes) maar ik heb het gevoel dat de keyboards te veel overheersen en dat hun ideeën een andere verpakking verdienen, less is more.

Thy Majesty doet hier en daar wat episch aan en op andere momenten weer heel erg power metal. Ik kan iig erg genieten van een band als dit, vooral de zanger vind ik erg goed. Het voordeel van deze band is dat ze ook niet super glad geproduceerd zijn, het geeft dus niet een super gelikt gevoel. De keyboards en synths doen hier en daar wat jaren 80 aan, maar dat stoort verder niet. Ik vind de autotune in het laatste nummer trouwens wel grappig, maar het voegt verder niet veel toe.

Ik vind die autotune me toch zo'n geniale vondst.