Gérard Manset - La Mort d'Orion (1970)
mijn stem
6 stemmen
0
geplaatst: 28 januari 2011, 11:56 uur
Wat een bizare artiest om van je 2e album gelijk een klassieke plaat te maken. wel mooi maar haalt 't niet bij mijn favoriet zijn debuut.
1
geplaatst: 5 augustus 2025, 13:44 uur
Een klassieker van Gererd Manset, zijn tweede of derde plaat (heeft te maken in hoeverre de eerste mee wordt geteld).
Gerard Manset, cult artiest in Frankrijk, treedt nooit op, geeft zelden een interview en is mediaschuw. Verder heeft hij veel talenten, hij schildert bijvoorbeeld ook. Verder produceert en schrijft hij ook voor anderen.
Het is 1970, in Frankrijk hebben de studenten opstanden in Parijs in 1968 veel veroorzaakt. De maatschappij verandert en ook op muzikaal gebied is er van alles aan de hand in Frankrijk. Serge Gainsbourg komt met een prachtig obscure plaat "histoire du melody nelson' William Sheller heeft 'Lux Aeterna' uitgebracht en verder zijn er nog bands als Ange, Catherine Ribouri + Alps, Magma , Gong die zich enerzijds laten beïnvloeden door de Engelstalige prog groepen, maar dit totaal op eigen wijze doen met een bepaalde Franse slag.
En in dit rijtje past zonder meer deze klassieker van Gerard Manset die op ProgArchives een mooie 4,14 scoort.
Gerard Manset wijkt misschien nog wel iets meer af, omdat in dit werk ook de chanson invloed nog hoorbaar is.
Het titelnummer is prachtig 'la mort d'orion' , de dood van een planeet. En dan denk je onbewust aan de Engelstalige groepen die ook met science fiction en oosterse wijsheden bezig waren , zoals Yes en the Moody Blues. Muzikaal past Yes iets minder, in een recensie las ik dat ook een andere groep als referentie genoemd wordt : "Dit eerste echte opus is een pareltje. Een conceptalbum gebaseerd op sciencefiction, het verhaal van een stervende planeet. Een universum dat dicht in de buurt komt van de eerste albums van King Crimson, plus de Franse touch (nadruk op zang en teksten), inclusief een strijkkwartet".
De veelzijdigheid blijkt al uit de eerste minuten van dit nummer : Een klein strijkkwartet leidt naar een spoken word-stuk van Giani Esposito, gevolgd door een opera-interludium voor vrouwen en een lichte Oost-Indische raga, allemaal binnen anderhalve minuut.
Het klassieke element is wat dat betreft bijzonder belangrijk, ergens denk je ook aan "Days of future past' van The Moody Blues.
'La Mort d'Orion' is verdeeld in 5 stukken : introduction (4:30), La mort d'Orion (8:20), ou l'horizon prend fin (1:55) , salomon d'hermite (5:45) en final (3;15).
Zowel Anne Vanderlove als Gianni Esposito lezen soms wat teksten op.
Ook kant 2 is bijzonder fraai. "Vivent les hommes' iseen bijznder mooi nummer, zo'n 7,5 minuut lang. Prachtige muziek van het strijkkwartet, mooie zang van Gerard Manset.
Daarna volgen nog 4 nummers (ik mis hierboven het korte instrumentale 'enchainemant' , zal kijken of ik nog een correctie aandien).
'Ils' is een typisch Gerard Manset nummer, rijk geproduceerd. "La parade terrestre' is redelijk psychedelisch, (Pink Floyd-Ummagumma) geheel volgens de tijdgeest, maar wel met Franse slag. Uiteindelijk eindigt de plaat met 'Elégie Funebre', klaagzang, waarin de dood van een geliefde wordt betreurd. Ook weer een mooi nummer, zet er een nog zwaardere orkestratie onder en Leo Ferré zou het zo hebben kunnen uitbrengen.
Al met al een prachtig album, geheel passend in die tijd. Misschien zouden we het nu wat 'over de top' vinden, maar uit alles blijkt het grote talent van Gerard Manset. En dat in het begin van zijn carriere.
Ik ben bijzonder blij dat ik dit album pas geleden op oorspronkelijk vinyl heb kunnen aanschaffen voor een prikkie en daarnaast heb ik de geremasterde versie van Mansetlandia uit 2017. Gelukkig heeft Gerard Manset besloten om dit album gewoon enkel een beetje te remasteren en geen nummers eruit gehaald of anderen erbij gezet.
Een prachtig prog album met wat wat Franse en klassieke invloeden.
Gerard Manset, cult artiest in Frankrijk, treedt nooit op, geeft zelden een interview en is mediaschuw. Verder heeft hij veel talenten, hij schildert bijvoorbeeld ook. Verder produceert en schrijft hij ook voor anderen.
Het is 1970, in Frankrijk hebben de studenten opstanden in Parijs in 1968 veel veroorzaakt. De maatschappij verandert en ook op muzikaal gebied is er van alles aan de hand in Frankrijk. Serge Gainsbourg komt met een prachtig obscure plaat "histoire du melody nelson' William Sheller heeft 'Lux Aeterna' uitgebracht en verder zijn er nog bands als Ange, Catherine Ribouri + Alps, Magma , Gong die zich enerzijds laten beïnvloeden door de Engelstalige prog groepen, maar dit totaal op eigen wijze doen met een bepaalde Franse slag.
En in dit rijtje past zonder meer deze klassieker van Gerard Manset die op ProgArchives een mooie 4,14 scoort.
Gerard Manset wijkt misschien nog wel iets meer af, omdat in dit werk ook de chanson invloed nog hoorbaar is.
Het titelnummer is prachtig 'la mort d'orion' , de dood van een planeet. En dan denk je onbewust aan de Engelstalige groepen die ook met science fiction en oosterse wijsheden bezig waren , zoals Yes en the Moody Blues. Muzikaal past Yes iets minder, in een recensie las ik dat ook een andere groep als referentie genoemd wordt : "Dit eerste echte opus is een pareltje. Een conceptalbum gebaseerd op sciencefiction, het verhaal van een stervende planeet. Een universum dat dicht in de buurt komt van de eerste albums van King Crimson, plus de Franse touch (nadruk op zang en teksten), inclusief een strijkkwartet".
De veelzijdigheid blijkt al uit de eerste minuten van dit nummer : Een klein strijkkwartet leidt naar een spoken word-stuk van Giani Esposito, gevolgd door een opera-interludium voor vrouwen en een lichte Oost-Indische raga, allemaal binnen anderhalve minuut.
Het klassieke element is wat dat betreft bijzonder belangrijk, ergens denk je ook aan "Days of future past' van The Moody Blues.
'La Mort d'Orion' is verdeeld in 5 stukken : introduction (4:30), La mort d'Orion (8:20), ou l'horizon prend fin (1:55) , salomon d'hermite (5:45) en final (3;15).
Zowel Anne Vanderlove als Gianni Esposito lezen soms wat teksten op.
Ook kant 2 is bijzonder fraai. "Vivent les hommes' iseen bijznder mooi nummer, zo'n 7,5 minuut lang. Prachtige muziek van het strijkkwartet, mooie zang van Gerard Manset.
Daarna volgen nog 4 nummers (ik mis hierboven het korte instrumentale 'enchainemant' , zal kijken of ik nog een correctie aandien).
'Ils' is een typisch Gerard Manset nummer, rijk geproduceerd. "La parade terrestre' is redelijk psychedelisch, (Pink Floyd-Ummagumma) geheel volgens de tijdgeest, maar wel met Franse slag. Uiteindelijk eindigt de plaat met 'Elégie Funebre', klaagzang, waarin de dood van een geliefde wordt betreurd. Ook weer een mooi nummer, zet er een nog zwaardere orkestratie onder en Leo Ferré zou het zo hebben kunnen uitbrengen.
Al met al een prachtig album, geheel passend in die tijd. Misschien zouden we het nu wat 'over de top' vinden, maar uit alles blijkt het grote talent van Gerard Manset. En dat in het begin van zijn carriere.
Ik ben bijzonder blij dat ik dit album pas geleden op oorspronkelijk vinyl heb kunnen aanschaffen voor een prikkie en daarnaast heb ik de geremasterde versie van Mansetlandia uit 2017. Gelukkig heeft Gerard Manset besloten om dit album gewoon enkel een beetje te remasteren en geen nummers eruit gehaald of anderen erbij gezet.
Een prachtig prog album met wat wat Franse en klassieke invloeden.
* denotes required fields.
* denotes required fields.