Manset - Yá une Route (1975)

Gerard Manset, een cult artiest uit Frankrijk die totaal zijn eigen gang is gegaan in zijn carriére. Vanaf eind jaren 60 brengt hij regelmatig platen uit, op hoog muzikaal niveau. Opgetreden heeft hij nooit, interviews heel soms gegeven en verder is hij ook schrijver, kunstenaar, schilder, fotograaf.
Dit album uit 1975 is misschien wel zijn populairste met een aantal bekende songs.
Het probleem jaren geleden dat Gererd Manset weigerde om zijn platen opnieuw uit te geven op cd en als hij het deed veranderde er nogal eens wat.
Ik heb pas geleden op marktplaats de cd box 'mansetmedia' (nieuw !) kunnen kopen voor een zacht prijsje (verkoper had geen idee wat het was, op discogs wordt het drie/viervoudige voor gevraagd) met daarin 18 cd's van Manset zelf en één tribute cd met nummers van hem van bekende artiesten. Jammer genoeg zijn een paar platen uit zijn begin periode niet toegevoegd. De platen zijn verder allemaal wat onder handen genomen en hier en daar ook weer iets aangepast. Ook een aantal cd's met nog niet eerder uitgegeven materiaal zijn bijgevoegd. Mijn cd heeft twee extra nummers 'rouge-gorge' en 'les vases blues' en het laatste reprise nummer 'y'a un route' ontbreekt.
Ik had al een aantal nummers op een verzamelalbum, maar een aantal kende ik nog niet. Het tweede nummer 'ik voyage en solitaire' is nog een hit geweest voor Manset (hij heeft een hekel aan zijn voornaam) en ook de titelsongs was een hitje.
Het nummer 'attende que le temps te vide' dat bijna 10 minuten duurt is een werkelijk prachtig psychedelisch nummer, een echte Manset song.
Het hele album is licht psychedelisch, ook wel wat symfonisch (passend in de jaren 70) en ook regelmatig folky, maar zeker niet al te experimenteel. Moeilijk Manset een plaats te geven in die tijd met andere Franse groepen zoals Ange, Magma, Gong (half Frans) en Catherine Ribeiro en de Alps.
Gerard Manset , soms leek het wel een kluizenaar, heeft alles zelf geschreven, tekst en muziek en ook muzikale omlijsting.
Hij schrok wat van zijn succes van dit album en wat dat te weeg bracht en vooral van de verwachtingen. Succesvol zei hem niks. Kritiek is/was ook niet zijn ding, aangezien hij volgens hemzelf de perfecte muziek maakte. De twee extra nummers zijn wel echt mooi, maar onduidelijk waarom ze hier bij zijn gevoegd. Bij de box is een boekwerk bijgevoegd met daarin alle teksten van de 18 cd's.
'y a un route' is een mooi album en redelijk toegankelijk. Het haalt het niet helemaal bij het 'opus magnum' van Manset : 'La Nuit d'Orion' uit 1970, dat echt als een jaren 70 meesterwerk wordt gezien. Maar ondanks dat is 'y a un route' een meer dan gerenommeerd album.