Van der Graaf Generator - A Grounding in Numbers (2011)

Hoezen was al nooit de specialiteit bij VDGG of Hammill, maar dit is wel heel droevig als je het mij vraagt. Maar goed, wel weer nieuwsgierig naar (weer) een nieuw album en ik ben er 30 maart in Tivoli denk ik ook wel weer bij.

Valt best mee toch

gaat hier even uit zijn dak
Nieuwe Van der graaf generator is zeker iets om naar uit te kijken

Wat, een nieuwe van Van Der Graaf Generator? Die gaan we in de gaten houden.

Hm, ben zeer benieuwd, maar ook een tikkie huiverig. Voorganger Trisector bevatte weliswaar een aantal goeie tracks, maar ik vond 'm als geheel toch wel wat tegenvallen. Hoe dan ook, laat 14 maart maar komen.

Hm, zal er nog niet in al te veel detail op in gaan. Favoriete tracks wisselen nog te veel af per luisterbeurt (it's growing... ), maar één ding weet ik al wel; ondanks het ontbreken van recentere 'epics' als Every Bloody Emperor en Nutter Alert kan dit een ruimschoots geslaagd nieuw VDGG-album worden genoemd, al met al het meest consistent goeie album van de drie die verschenen zijn sinds de hereniging van 2005.

Altijd lastig als er een nieuw album van VDGG uitkomt. De vergelijking met het verleden is snel gemaakt. Maar misschien moet ik dat niet te veel meer doen. Een album als Still Life zullen de mannen waarschijnlijk toch niet meer afleveren. Dit album doet wel vertrouwd aan, af en toe lekker chaotisch, af en toe erg subtiel. De nummers moeten nog groeien, voordat er een finale oordeel kan worden geveld. Maar voolopig bevalt het album me redelijk goed. 3,5* als openingsbod.

Prima hoes! Smaakvol zonder allerlei onzin. Album wel in bestelling, nog niet gehoord. Ben erg benieuwd, ook naar het concert in Tivoli binnenkort. Hammill c.s. kennende kan het niet tegenvallen natuurlijk.

Klinkt in de eerste luisterbeurten meer in de buurt van Hammill's solo werk uit de jaren 90 dan het groepswerk (ook het groepswerk van na de reünie). Het vrij dwingende ritme doet me denken aan albums als "The Noise", maar door de relatief grote hoeveelheid kortere nummers ook wel naar het conceptalbum "Incoherence". Nog maar eens wat luisterbeurten gebruiken voor nieuwe inzichten. Het universele introspectieve van "Thin Air" dat langzaam binnenkwam en nogal overrompelend bleek, hoor ik op het eerste gehoor nog minder terug.

Favoriete nummer vooralsnog: 'Embarrassing Kid' en 'Medusa'.

Nu (slechts) een keer beluisterd. Muziek is ouderwetsch fenomenaal,. Heb nog wat moeite met vocalen; waarom moet het meerstemmig? Klinkt net als op eerdere soloalbums zo 'overgeproduceerd', jammer! Misschien wordt het na meer keer luisteren beter. Zal sowieso live wel beter klinken, dus Tivoli here i come!

Na de eerste luisterweek met toch heel wat draaibeurten overheerst eigenlijk vooral teleurstelling. Een van de zwakkere albums in de gigantische output van Hammill (c.s.) ever wat mij betreft. Voor wat betreft het groepswerk bungelt dit onderaan samen met "World Record".

Nummers met vervelend geneuzel ('Mathematics', 'Highly Strung', 'Snake Oil' en '5533') overheersen de goede (eigenlijk alleen track 8-10 en de opener). De lyrics zijn hierin gezocht en erg zwaar op de hand (zeg maar: nodeloos ingewikkeld) zonder dat ze enige zeggingskracht krijgen. Zijn er trouwens meer die de openingstrack een typisch slotnummer vinden?

Dat is toch wel een handelsmerk van Hammill, zijn maar weinig albums zonder, maar hier werkt het erg vermoeiend inderdaad. Vooral in het door mij aangehaalde 'Mathematics'.

'Mr. Sands' is dan weer wel een absolute live-klassieker in de dop: puike opbouw, dreigend orgel, Guy Evans in topvorm (sowieso de beste factor op dit album) en een chaotisch slotakkoord in de laatste 30 seconden. Jaxon had hier trouwens niet misstaan...

Ik vrees dat deze al snel in de kast beland en er maar moeizaam weer uit zal komen.

Ik twijfel nog of ik ga volgende week. heb de vorige tour (met het magistrale live album uit Paradiso helaas gemist. De keer ervoor in de Melkweg vond ik het wel gaaf, vooral om Hammill ook alleen als zanger te zien in de nummers dat hij geen gitaar of toetsen speelde - dat komt bij solo live-shows niet snel voor natuurlijk.

Sjeezus, bijna twee jaar geleden dat ik inlogde... wel regelmatig de site bezocht.

Echter: voor dit album moest ik wel: heb nog maar 10 nummers een eerste keer gehoord en zit me nu al te verheugen op de rest en het her-beluisteren. Wat een juweeltjes, waarachtige miniaturen. Ik hoor echo's van oud werk, inderdaad, zoals ik her en der lees, ook van solowerk van Peter Hammill o.a. in de meerstemmigheid. Maar ik hoor ook geweldige nieuwe klankcombinaties en drumwerk waarbij de maatsoort achterhalen nog een gruwelijk geweldige klus gaat worden, als het al lukt... en daar dan ook nog eens orgel, gitaar en zang doorheen gevlochten... Ga voorlopig voor een voorzichtige 4.

Na een (lichte) teleurstelling na een 1ste luisterbeurt heeft zich dit na 2 weken intensief beluisteren plaatsgemaakt voor een diepe bewondering.

Ongelofelijk eigenlijk dat deze 3 zestigers er in slagen zich opnieuw uit te vinden. Natuurlijk zijn er echo's van eerder werk maar toch klinkt dit allemaal veel frisser en moderner dan ooit tevoren. Soms klinkt het zelfs heel dicht bij....pop! Nooit gedacht dat ik dit ooit van VDGG zou zeggen en al helemaal nooit gedacht dat ik het ook nog eens allemaal prima zou vinden.

Het niveau van Pawnhearts en Godbluff wordt niet meer gehaald maar toch vind ik dit (met enige afstand) de beste van de 3 'reunie-platen'

De setlist van één van de het eerste concerten van de nieuwe tour combineert klassiekers met nieuwe nummers (had niet anders verwacht), maar bij de nieuwe nummers naast de door mij al verwachte instant klassieker 'Mr. Sands' ook nummers waarmee ik veel moeite heb, als 'Mathematics' en '5533'. Daarom toch wel nieuwsgierig en overweeg om alsnog te gaan om te kijken hoe die nummers het dan doen naast 'Scorched Earth' en 'Lemmings'. Wie weet gaat er een wereld voor me open. Over de boxen vind ik het album trouwens een stuk beter overkomen dan via de koptelefoon.

Ik woon op 5 minuten fietsen van Tivoli, dus... Even voor de volledigheid de volledige setlist van 27 maart: Interference Patterns / Mr. Sands / Your Time Starts Now / Mathematics / Lemmings / Lifetime / Bunsho / Over The Hill / Scorched Earth / Childlike Faith In Childhood's End / La Rossa (toegift)

edit: net een kaartje aan de kassa gekocht.

Setlist Tivoli

Interference Patterns / Mr. Sands / Your Time Starts Now / Lemmings / Lifetime / All that before/ Bunsho / All over the place/ Over The Hill / Scorched Earth / Childlike Faith In Childhood's End / Nutter Alert(toegift)

Voornamelijk werk van de laatste 2 platen dus. De mannen weigeren een nostalgie act te worden en daar kan ik alleen maar waardering voor hebben.

Nummers van A grounding klonken uitstekend, met name de ruige versie van Bunsho.
Alweer een uitstekend concert van Hammill&co

Zucht het is weer zover. Ik zie een leeg bericht bij mijzelf. Jullie?

In elk geval stond dit erin:


Andersom, Bunsho was eerst...

En der een link naar mijn stukje hier op MusicMeter.

Ik heb 'm deze middag op de fiets beluisterd, en de plaat klinkt een beetje stuurloos..

Maar goed, ik heb nog nooit het gevoel gehad een plaat van deze band na één enkele beluistering door te hebben. Dat pleit voor hen natuurlijk.

Dat klinkt als een gevaarlijke combi Dat pleit ook voor hen natuurlijk: avontuurlijk - altijd nog. Goed wat thedunno ook schrijft over het concert: geen nostalgie-act, maar steeds heruitvinden met nieuwe invalshoeken.

Ik vind dit juist teveel een doorgevoerd concept (wellicht dan zonder richting), of bedoel je dat ook?

Nou, ik weet het nog zo net niet. Met stuurloos gebruik ik misschien de verkeerde term, het is moeilijk te bevatten waar ze nu eigenlijk heen willen met deze plaat. Het concept zal me waarschijnlijk ook lichtelijk dwars zitten, inderdaad. Maar ik ga nog geen straffe uitspraken doen, eerst nog enkele keren beluisteren, misschien eens niet op m'n fiets dan, zien wat dat geeft.

Pawn Hearts, Still Life, The Quiet Zone / The Pleasure Dome zijn toch wel hoezen waar ik warm van word. Dan hebben ze daarnaast nog een aantal redelijk mooie hoezen gemaakt en ook deze is best te pruimen. Leuke album titels zijn ze ook wel goed in.

Ik moet mijn eerste VDGG ervaring nog hebben, maar ik denk dat ik maar bij een wat ouder album begin.

Concept? welke Concept? A grounding in Numbers is absoluut GEEN conceptplaat! De nummers vloeien weliswaar in elkaar over maar zijn op zich losstaande songs die muzikaal en tekstueel niets met alkaar te maken hebben.

Na mijn eerste luisterbeurt heerste ook een lichte teleurstelling. Die is volledig omgeslagen. Ik hoor een enorme vitaliteit op dit album. Voor mij zijn nummers als Bunsho, Snake Oil en Mr Sands nu VDGG klassiekers. het enige nummer dat ik eigenlijk maar matig kan waarderen is Highly strung en misschien de opener Your time starts now (een beetje te standaard Hammill). De rest vind ik goed tot uitstekend.

Hmm, Highly strung vind ik juist wel een aardig nummer maar misschien is dat nou juist wel omdat dit nummer het meest ontdaan is van de vocale acrobatiek van Hammill.
Als geheel weet ik nog steeds niet echt wat ik ervan vind maar mijn voorkeur gaat toch meer uit naar de oude sound, al heb ik er alle bewondering voor dat ze nog met zo'n plaat kunnen komen na zoveel jaar (en ook live (nog?) zo goed zijn).

Hm... ik moet zeggen dat ik toch niet onder een kleine downgrade uitkom. Ik betrap me erop dat ik nu eigenlijk meer naar hun oudere werk luister en deze een beetje links laat liggen. Heeft allemaal toch wat minder impact dan ik aanvankelijk inschatte. Een aantal nummers werkt me zelfs enigszins op de zenuwen... Oh well, een nummer als 'Bunsho' mag er hoe dan ook wezen en kan zich aardig meten met niet per se het beste oudere werk, maar wel met de goede 'middenmoot' van die tijd. Van 4* naar 3,5*.

Ik vind 'm ook niet al te geweldig, deze plaat. Ik luister wel eens graag naar bijvoorbeeld 'Godbluff', maar dit is toch een pak minder hoor. Ik verlies meer m'n aandacht, dan dat ik ze erbij kan houden. Er staan wel enkele leuke nummers op, zoals 'Bunsho' en 'Mr. Sands', maar dat is het dan ook. Een krappe voldoende.

2,5 sterren

Daar klopte in elk geval niks van. Na ruim een maand - en toch vele luisterbeurten verder ook tijd voor een kleine verhoging. Het is vooral het legendarische 'Mr. Sands' dat hiervoor zorgt. Wat een nummer. Was live ook erg goed.

Er is inmiddels een live DVD in de Legends serie van een recent concert waarop het nummer ook voorkomt. Gauw eens bestellen.

Hoe is het gesteld met de stem van Hamill?

Op dit album - of op die DVD?

Je merkt bij concerten dat het even moet 'opwarmen', maar daarna is er nog niet veel mis mee. Hij is nog immer gepassioneerd, haalt uit, schreeuwt en zingt. En die stem blijft dus uniek.

Nouja gewoon in het algemeen. De vocalen op de vroege albums zijn soms erg hoog en krachtig, wellicht kan hij het op zijn 60ste niet meer bijbenen.

Maar bedankt voor de info!

Hoog en uithalen is een combinatie die niet meer gaat, zoals 'Refugees' bijvoorbeeld, maar dingen als 'Gog' en van recenter werk 'All That Before' zijn nog vol vuur.

Het is eigenlijk ongeloofelijk hoeveel passie Hammill nog brengt, dit compenseert dan ook de meeste tekortkomingen van de stembanden.
Deze uit 2008 vind ik wel mooi.

YouTube - ‪Peter Hammill - Easy to slip away‬‏

Omdat je vraag bij dit album staat ook nog even het album eens geluisterd om te horen waar de vocalen van Hammill het best zijn. Vooropgesteld dat Hammill live (horen/zien) vele malen imponerender is dan op een album. Het album begint vrij rustig, maar op het middenstuk van 'Bunsho' is-ie aardig op dreef, zo ook bij 'Snake Oil' en 'Mr. Sands'. Afsluiter 'All Over the Place' is vocaal wel het ingewikkeldst en mooist op het album.

Live was het eigenlijk allemaal wel prima, afgezien van het opwarmen. Was niet zo enthousiast over het album in eerste instantie, maar het concert was wel zeer de moeite waard. Ik heb op YouTube wat gezocht - geen perfecte voorbeelden te vinden van recente tournee die een behoorlijke geluidskwaliteit hebben. 'Mr. Sands' in Praag klinkt redelijk (al valt het geluid soms weg), maar daar is juist Hammill wat onvast in het begin, vanaf 2'30 is het prima en in Milaan is het indrukwekkend met de herinnering aan Utrecht (vooral het stuk vanaf vier minuten), maar dat klinkt helaas wat ver weg - als in een kartonnen doos.

Groovy is mijn omschrijving voor het meerendeel hier denk ik, maar ook wel redelijk veelzijdig. Dacht zelfs even ergens wat Camel te horen

Erg geslaagde plaat in ieder geval. Net wat pakkender dan Trisector geloof ik, al moet ik die ook nog eens goed luisteren.

Voor mij het beste studioalbum na hun come back in 2005. Het zijn afzonderlijke, meest vrij korte nummers maar het vormt toch een mooi geheel dat heel goed blijft hangen. Een nummer als 5533 is wat onconventioneel maar een pareltje: kort en krachtig en strak uitgevoerd. Ik blijf dit album met regelmaat beluisteren dus dat zegt genoeg.