Van der Graaf Generator - Present (2005)

Hier zijn soundclips te horen van deze op maandag te verschijnen CD. Zo te horen heeft de band geen druppel water bij de wijn gedaan, ze klinken nog bijna exact hetzelfde als toen ze in 1976 (!) uit elkaar gingen. Kortom, nog altijd dezelfde meesterlijke georganiseerde chaos (op het eerste EN het tweede gehoor ) als voorheen, gebracht met dezelfde energie. Luisteren op eigen risico...

Nu ik deze cd inmiddels 2 dagen in huis heb kan ik alleen maar beamen wat ik al eerder zei. Een verrassend sterke comeback die volstrekt buiten welke trend dan ook staat, al zijn invloeden van progressive, rock, jazz en zelfs punk ('In Babelsberg') duidelijk waar te nemen. De punk-invloed is geen toevallige, aangezien VDGG als zo'n beetje enige van de bands die grossierden in complexe, symfonische nummers nog respect afdwong bij diverse figuren uit die stroming - Johnny Rotten heeft destijds al de band genoemd als inspiratie en geprezen om hun compromisloze houding t.o.v. de muziek die ze maakten.
De eerste cd bevat 6 nieuwe liedjes, die zich prima kunnen handhaven tegenover hun oude materiaal, ondanks het feit dat hun beste vroegere werk nergens geëvenaaard wordt. Dat wordt echter ruimschoots gecompenseerd door de overgave en het overduidelijke plezier waarmee gespeeld wordt. Ook het feit dat de basistracks live in de studio zijn ingespeeld helpt het gevoel van spontaniteit te versterken. De tweede cd bevat een tiental improvisaties waarin met name de jazz-kant van de band de ruimte krijgt - zónder overigens jazz te zijn. Ondanks het feit dat deze improvisaties natuurlijk geen afgeronde stukken zijn met een kop, een midden en een staart zijn ze prima beluisterbaar, omdat de band zo goed op elkaar ingespeeld is dat er hoe dan ook interessante soundscapes ontstaan. En de vrijheid die de improvisatie-vorm toelaat wordt met alle acht handen ruimschoots aangegrepen, niks is onmogelijk.
Persoonlijk hoop ik dat deze nieuwe cd de groep eindelijk de bredere erkenning gaat brengen die ze zonder twijfel verdienen en dat het een aanleiding vormt om hun vroegere werk in de herwaardering te brengen (Godbluff anyone? ).

Ik moet - zelfs als fan - wel eerlijk tegenover mezelf blijven en 'n halve * erafhalen, 4 is ook prima en bijna al hun cd's zijn groeiers, dus wie weet kan die halve er al gauw weer bij.

En ja hoor... terwijl de grote wereld het zoals gebruikelijk laat afweten bewijst deze CD zich zoals zowat alle andere van deze band weer als 'n groeibriljantje. Hup, halve ster er dus weer bij!

Laat Magere Hein nog jaren met zijn poten en zeis van deze heren afblijven! Wat een waanzinnige come-back. Duidelijk herkenbaar en toch weer zo weergaloos avontuurlijk. Klasse. Komen ze uitgerekend naar Nederland als ik op vakantie ben...:o

Hoera!! Eindelijk iemand hier die ook fan is van deze meesterlijke band, en die ook één van hun albums op 1 heeft staan in z'n top 10. Met z'n tweeën schreeuwen in een woestijn is toch al 'n stuk gezelliger!

NB: Waarom staat dit album niet in Oor's Moordlijst?

Dankzij The Box echt verslingerd geraakt aan de band. Die intro van La Rossa... Vervolgens als een gek alle reguliere cd´s aangeschaft. Wat een schatkamer aan prachtige muziek en wat een heerlijke onderaardse gedachtenkronkels in de teksten. En ik maar denken dat ik na Yes, Genesis, King Crimson en Gentle Giant wel zo´n beetje alle muzikale masterminds gehoord had...
Mocht een twijfelaar dit bericht ooit lezen: Luister en...

Jullie zijn niet de enigen, al moet ik zeggen dat de waardering voor zo'n fenomenale band minimaal is. Op 23 juli hoop ik samen met mijn vrouw en 3 vrienden naar Amsterdam te gaan om deze fantastische band te gaan beluisteren!

schitterende cd van vdgg , opmerkelijke come back van een groep die in feite nooit weg geweest was , zie het solowerk van peter hammill , waar vele ex-leden van vdgg werden geinviteerd om mee te spelen , maar hier zitten de originele leden van het triumveraat ( godbluff,still life en world record) bijeen en ze leggen het vuur duidelijk aan peter's schenen, en het is nog en voortreffelijk album ook , de 2 de cd is instrumentaal met prachtige muziek , maar vdgg is vdgg niet zonder die ultieme kippevlees hartverscheurende stem van peter ( en verleden jaar heeft hij echt een hartinfarct gehad)
muziek voor intelligente mensen , kortom

Moest er toch weer 'n halfje afhalen, ben inmiddels ietsje strenger gaan waarderen. Vind de CD overigens nog even goed. Nu echter 4* dus.

Vooral On the Beach blijf ik een schitterend stuk vinden.

Een breekbare sfeertekening warm melodieus gezongen en tekstueel prachtig geschreven.

Het omineus pompende Every Bloody Emperor mag er ook zeker zijn.

Tweede improvisatie disc vind ik dan weer iets minder interessant.

Maar al bij al toch een hele degelijke comeback plaat van deze progressieve dinosauriërs

Het openingsnummer van deze plaat is een verpletterende track. De tekst is ook nog zo actueel tegenwoordig.

Je zou eens naar mijn lijstje moeten kijken Axel33 maar dat is ver voor jou tijd denk ik.

Onlangs aangeschaft in voorbereiding op het concert in april (dat intussen met coronavertraging naar september verplaatst is - meer voorbereidingstijd dus).

Die tweede schijf viel, met de commentaren hierboven in gedachten, op zich nog wel mee, d.w.z. hij kon best op de achtergrond draaien. Niettemin denk ik niet dat ik hem elke keer mee ga nemen als ik de eerste cd draai; ik neem dan ook maar de uitweg die ik op sommige andere websites zie: een onderscheid tussen cd 1 "songs" en cd 2 "improvisations". Ik zal, bij uitzondering, mijn score straks dan ook alleen op cd 1 baseren.

Dat eerste deel heb ik nu 1x gehoord en dat kan zich op het eerste gehoor meteen meten met het betere (soit: niet met het beste) werk uit de jaren '70. Dat was meer dan ik op grond van Trisector kon verwachten; een prettige verrassing al met al.

Every bloody emperor vind ik een geweldig openingsnummer. Nutter alert is ook goed. Over de andere vier tracks op cd 1 ben ik helaas minder enthousiast. Er lijkt daarin een gebrek aan structuur, melodische variatie en muzikale diepgang te zijn. Een nummer als Abandon ship! zou in een ingekorte vorm denk ik beter tot zijn recht komen. On the beach is leuk als achtergrondmuziek maar ook niet meer dan dat. Ik ben een fan en bezit 15 VdGG cd's waaronder 4 live en Present vind ik daarvan een van de mindere. De recentere albums Trisector en met name A grounding in numbers bevallen me eigenlijk veel beter dan Present ondanks de afwezigheid van Jackson daarop.