The Ark - Arkeology (2011)

Ik heb goede herinneringen aan dit bandje waar ik al sinds het debuut helemaal weg van ben. Helaas valt het doek en is het binnenkort einde oefening voor The Ark.
Ze vielen wel in herhaling en ik denk, hoe erg ik het ook vind, dat de beslissing er mee te stoppen wel een logische is.

De twee nieuwe tracks op dit album tonen het ook al aan: beide nummers behoren niet tot hun sterkste werk die vooral gezocht moet worden op de eerste albums.
Breaking Up with God is met z'n oeh-hoe koortjes vrij doorsnee en het Abba-achtige The Apocalypse Is Over is een prima afsluiting van deze compilatie maar mag zeker niet tot een hoogtepunt in de discografie van de band gerekend worden. Dat doen de singles van met name het debuut wel, evenals het statement in Father of a Son.
We gaan ongetwijfeld nog genoeg horen van zanger Ola Salo en ik ben blij ze tenminste één keer live te hebben mogen meemaken in Rotterdam waar ze de zaal flink op z'n kop wisten te zetten. Een zaal die niet vol was, maar waar de energie van de band volledig oversloeg op het publiek. Ik zal ook mijn camper-trip naar Scandinavië een paar jaar terug niet vergeten: The Ark vormde een perfecte soundtrack.

Geweldig bandje dat me een hoop plezier bezorgd heeft.

Ik heb ze helaas nooit live mogen zien. Ten tijden van "We are the Ark" en "In Lust We Trust" vond ik het toch wel een erg gaaf bandje. Niemand in mijn omgeving deelde die mening dus ik had jou destijds moeten kennen aERo .

Nu bijna een decennium later vind ik het toch wel een beetje over the top allemaal en is mijn muzieksmaak veel meer richting de americana/roots-achtige kant opgegaan. Maar ook ik heb heb nog geweldige herinneringen aan de muziek van The Ark, ik hoef maar een plaatje van ze op te ze zetten en ik voel me we weer een middelbare scholier die met een discman en een veels te zware boekentas door de aula zeult. Jammer dus dat ze er mee stoppen, maar dat is dan vooral doordat ik ze nooit heb kunnen zien. Ik ga dit overzicht denk ik wel meepakken.

En nu op vinyl te pakken: een gouden plak waar er maar 700 van gemaakt zijn en ik heb nummer 381. Dat zijn toch altijd weer de leuke dingen.

Toen Måneskin dit jaar het songfestival won gingen mijn gedachten uit naar de band die daar eigenlijk had moeten staan shinen (pun intended): The Ark. Wat hebben die destijds de plank helaas volledig misgeslagen met hun volkomen mislukte songfestivaloptreden, met één van hun allerzwakste nummers ooit. Na het horen van wat meer Måneskin nummers moet ik toch wel concluderen dat the Ark over het geheel genomen de absoluut superieure band is, vergeleken met hun Italiaanse genregenoten... Dat bracht me op een idee om weer eens te zoeken naar een Ark plaat, met als resultaat dat ik nu nummer 531 in bezit heb....

En zo kan het gebeuren dat deze hetero-vader van drie jongens ineens uit volle borst staat mee te blèren met Father of a Son:

And I may be gay
But I can tell you straight away
That I'll become a better father than all of you anyway

Hallelujah!!!!!!

Ze treden weer op Pinsnider, alleen moeten we ervoor naar Zweden. Vrienden (hetero) overwegen het voor komende zomer. Denk dat wij meegaan in dat geval

Hmmja, misschien toch maar eens doen. Zijn genoeg data op vele plekken. Eindelijk -na het ter ziele gaan van Kent- weer eens een goede reden om naar Zweden af te reizen....

Net terug van een geweldig concert in Stockholm. Wat een feest en wat een showman is die Ola Salo toch. Skansen bleek vrij klein en knus en toch een groot podium met lichtshow.
De heren waren in vorm en alle hits kwamen voorbij.

Deze reünie smaakt wat mij betreft naar meer.