Paatos - Timeloss (2002)

Schitterend debuut met het zwaar op mellotron steunende Sensor, de trip 'Quits' waarbij de blazers op het eind helemaal uit hun bol gaan en het hoogtepunt Tea. Dit nummer is in het Zweeds, dus verstaan doe ik het niet, maar er zou maar zo'n liedje voor je geschreven zijn. De dochter van zangeres Petronella en drummer Huxflux is de gelukkige.
Laat je door het begin niet van de wijs brengen.

Tea

Inderdaad, er zal maar zo'n nummer voor je geschreven worden.. wat een gevoel zit daarin, en wat een opbouw, en compositie, en en.. prachtig. Net zoals dit hele album trouwens. Heel mooi, toch wel een flink stukje beter dan z'n opvolger Kallocain als je het mij vraagt.

Het doet me goed dat er meer reacties komen op dit geweldige album.

Thnx Obessed

Het begin van dit plaatje beloofde niet veel goeds. Ik dacht, weer een of andere jengelende zangeres. Maar het valt uiteindelijk erg mee. Wat heet, ik vind het een geweldige plaat.
Sensor raast lekker.
De zang in Hypnotique heeft wat weg van Nina Persson en dat vind ik wel een pluspunt.
Téa is gewoon wonderschoon.
They are beuatiful vind ik het minste, maar wel ok.
Quits is weer een pareltje, met een prachtig razend einde.

Ik verhoog: 4,5 *

Ik kan de lovende kritieken op dit album niet helemaal delen. Album is niet onaardig om naar te luisten maar is over het geheel genomen niet zo bijzonder. De opvolger, Kallocain, vind ik stukken beter met mooiere composities dan op Timeloss.

Geweldige herfstmuziek die na een jachtige dag een heel rustgevend gevoel opwekt en bij mij beelden oproept van ijzige vlaktes, donkere wouden,...uit het hoge noorden. Vooral Téa en Hypnotique zijn uitermate ontroerend. Voor mij de twee beste nummers van Paatos. Zeker geen muziek voor lolbroeken. Liefhebbers van de mellotron komen hier ruimschoots aan hun trekken. Ook op de planken is het bescheiden Paatos een waar genot om naar te kijken en te luisteren.

Ik ken deze band helemaal niet. Morgen ga ik ze zien in het voorprogamma van Porcupine Tree als ik dit allemaal zo lees belooft het veel goeds.

Waanzinnig.
Een soort Anekdoten-achtige progrock maar dan met vrouwenzang.

Goed gespeeld en lekkere nummers.

Quits is natuurlijk echt een weldadig en schitterende track, fusion/drum&bass/triphop en progrock moeiteloos gemixt in een explosief nummer.

Deze band werd mij laatst aangeraden door mensen op MusicMeter. Op YouTube heb ik toen het nummer 'Téa' gecheckt, wat ik echt een fantastisch nummer vind.

Helaas geldt dat niet voor de andere nummers van dit album. Die zijn sowieso in het Engels gezongen, en dan pas hoor je hoe matig de songteksten zijn. Echt van het niveau "alles wat rijmt voldoet." Werkelijk niet om aan te horen, helemaal in combinatie met het hardnekkige Zweedse accent.

Iets anders waar ik me aan erger is dat de langere nummers op dit album voornamelijk zo lang zijn omdat ze voor de helft zijn gevuld met ongeïnspireerde improvisaties. Kwestie van smaak, waarschijnlijk, maar ik luister liever naar composities dan oeverloos gejam. Een beetje langs elkaar heen lopen pielen kan ik zelf ook met een paar maten.