Ghostpoet - Peanut Butter Blues and Melancholy Jam (2011)

Albumpreview: YouTube - Ghostpoet's 'Peanut Butter Blues & Melancholy Jam' Album Preview
En aangezien videoclips momenteel niet kunnen worden toegevoegd: Cash and Carry Me Home video
Cash and Carry Me Home is wel vet, en de album preview valt ook niet tegen.

Ik wacht hier al bijna een jaar op. Laat maar komen!

Heel vet album! Werd hierop gewezen door iemand en moet zeggen dat het mij zeer goed bevalt

Minimal is the way to go anno 2011! Met een minimum aan electrosounds en een laidback spoken word rapstijl weet ook Ghostpoet op te vallen. Z'n kleine geluid kent veel diepgang, zwaarmoedig wordt het zelfs bij momenten. Gelukkig wordt het doenbaar gebracht door middel van een puntje humor of sprankeltje hoop her en der. Het album, met single Cash and Carry Me Home op kop, doet me weleens denken aan Stromae, zonder het hoge Eurodance-gehalte weliswaar. Alors On Dance is bv. doordrenkt met een gelijksoortige wereldmoeheid, zo onopvallend en luchtig in het nummer gebracht dat het je -in plaats van depressief maakt- subtiel iets meedeelt. De nummers op Ghostpoets album zijn absoluut menens, maar neem er gerust een biertje bij, het leven is al kut genoeg. Peanut Butter Blues & Melancholy Jam, hoe raak kan je je titel kiezen! Enkel bij de rocktrack Liiines heb ik wat vraagtekens, maar verder een dikke aanrader, ook voor mensen die niks met hiphop hebben.

Nu ben ik al helemaal benieuwd

dit album gaat verder waar the streets al jaren geleden gestopt was. spoken word, catchy, maar ipv de toen hippe uk garage, bevat dit album meer 2011 post-dubstepinvloeden. zowat alle dubstep komt voort uit diezelfde scene dus de vergelijking is niet heel verwonderlijk. enige verschil is dat de blanke skinner een meer eigen geluid bezit dan de donkere ghostpoet. daar tegenover staat dat ghostpoet zijn stem wel iets minder snel verveelt.

Leuk album, niet meer, niet minder. Het is te eentonig voor mij om het een echt hoog cijfer te geven, maar het zit gelukkig wel prima in elkaar waardoor ik er genoeg van heb kunnen genieten. Raps worden lekker droog gebracht en tekstueel is het vermakelijk. Productioneel klinkt het simpel en is het op een fijne manier minimalistisch. Subtiele elektronische beats die de vocalen goed ondersteunen. Al met al had deze plaat wat meer pit mogen hebben, een nummer als Gaaasp valt meteen in positieve zin op.

Helemaal eens met Rob. Te eentonig is ook mijn probleem met dit album. Survive It is in dat opzicht ook wel een leuke afwisseling, met die contrasterende sample.

Geef het dan ook 3 sterren, zijn we net broertjes.

Leuke combinatie van stijlen. Relaxte producties gecombineerd met een lome stem waarmee Ghostpoet de middenweg tussen rap en spoken word vind. Of ik zijn stem nou echt geweldig vind weet ik niet. Hij past goed bij de muziek, maar het is ook het enige waar ik me aan stoor. De beats zijn zwaar, maar toch zweverig (leuke contradictie...). Ghostpoet neemt je mee lome sfeer die zijn album uitstraalt. Op dit moment wel fijn, maar of dat altijd het geval is vraag ik mij af. Gaaasp, wat toch wel het voorbeeld van de sfeer is, vind ik wel het leukste nummer. Samen met [i]Survive It[i].

Toen ik dit voor het eerst beluisterde was ik helemaal weg van Cash and Carry Me Home. Nu begint dit nummer me een beetje te vervelen. Toch vind ik dit album erg goed, vooral de sfeer spreekt me aan. Zit te twijfelen tussen 3,5 en 4*. Geef het nu nog het voordeel van de twijfel.

Daar was het album dan. Eindelijk. Slechts enkele 'gelekte' nummers hielden de verwachting vol. Het was nog vroeg in het vorige jaar toen ik The Sound Of Strangers EP hoorde. Het beloofde veel. Helaas zijn die beloftes niet geheel uitgekomen. Het ligt niet eens zozeer aan Ghostpoet zelf. Dat zit wel goed. Hij heeft een bepaalde manier van rappen die mij zeer aanspreekt. Het is uniek hoe hij zichzelf haast mompelend verstaanbaar weet te maken. Soms lijkt hij te neuriën. De klank van zijn stem valt over de tongval. Tekstueel is het wat minder uitzonderlijk. De teksten zijn simplistisch, maar dat is misschien des te beter in aansluiting op de minimalistische producties. Het weet te boeien. Dat vooral. Ghostpoet ontwapend en legt zichzelf bloot. Dan heet hij Obaro Ejimiwe: "a lad with a lisp with some stories to tell.."

Waar gaat het dan mis? Wat mij betreft bij de producties. Ligt het dan toch nog aan Ghostpoet zelf? Het is niet dat de producties slecht zijn, maar ze botsen soms met de lome rapstijl van de MC. Vooral als het iets te rommelig wordt, zoals in Finished I Ain't of I Just Don't Know, dan gaat het fout. Met Gaaasp blijkt echter wel dat het kan. Toch is het op de rustige melancholiek van Run Run Run en op donkere mid-tempo van Cash and Carry Me Home dat Ghostpoet op zijn best is. Uiteindelijk blijft er toch een wisselvallig gevoel over. Het album is in het moment subliem, maar er zat gewoon meer in.

PS: Wel jammer dat Longing for the Night rechtstreeks van zijn EP is gehaald. Gemiste kans.

Dit lijkt mij niet te kloppen. De EP-versie heeft iets meer bliepjes bij het refrein, minder variatie in de drums en hier zijn de synths wat luider en zwaarder, lijkt me.

Momenteel één van de toppers van 2011 voor mij. Vooral de stem van Ghostpoet bevalt me erg, maar ook de beats zijn niet mis. Lekker sloom, beetje minimalistisch (zoals eerder aangehaald).. Past perfect bij zijn manier van rappen. Enkel Liiines is een vreemde eend in de bijt, jammer dat deze niet echt geslaagd is, i.t.t. bijvoorbeeld het nummer met Micachu op zijn vorig jaar verschenen EP. Voor de rest lijken de nummers inderdaad wel wat op elkaar, maar eentonig wordt het voor mij vooralsnog niet. Dat kan nog komen natuurlijk, al schat ik de kans dat dat daadwerkelijk gaat gebeuren niet heel hoog in. Het is eerder een lange roes, die ik dermate apprecieer dat ik er 8 halve sterren voor over heb.

Ik ben in ieder geval zeer benieuwd naar zijn optreden in Dour binnenkort.

De eerste luisterbeurt van dit album bevalt me wel. Ik weet alleen niet of ik zijn stem wel zo mooi vind. Vooral omdat hij soms wat mompelt.

Klopt, hij is soms erg onverstaanbaar. Desondanks smelt ik helemaal weg door het Engelse accent....

Erg genietbaar album! Ik vond het live op Dour nogal saai, maar ik was misschien veel beter in de mood geweest als het wat later op de avond was geweest. Voorheen kende ik Ghostpoet niet, en het optreden overtuigde me niet om het nog te beluisteren. Een vriend raadde me het echter onlangs aan als ideale studeermuziek en sindsdien al 4 keer beluisterd. Leuke beats, lekker rustig en chill, enz. Jup, aangename verrassing.

4*