Tokyo Blade - Thousand Men Strong (2011)

Zojuist wat fragmenten beluisterd van dit album. Klinkt erg goed!

YouTube

De luisterfragmenten op youtube zijn helaas al verwijderd.

Intussen het album een volledige luisterbeurt gegeven en bijzonder enthousiast ben ik niet. Behalve de zanger is de bezetting ten tijde Night of the Blade geheel intact, maar het vuur is er toch wat uit. En vooral de nieuwe zanger overtuigt me niet echt. Hij doet soms denken aan Geoff Tate en James Rivera, maar is bijlange niet zo goed.

Men sluit af met een oud nummer, titelnummer van eerder genoemd album. Het lijkt wel alsof men daarmee al die minpunten nog eens extra in de verf wil zetten.

Maar een slechte plaat is het zeker niet geworden.

Na een tweede luisterbeurt ben ik er toch wel meer over te spreken. Geen opvallend heavy metal album maar gewoon degelijk. De moeite voor wie liefhebber is van het klassieke spul.

Geheel overbodig vind ik wel de cover van eigen werk, Night of the Blade. Veel bands wagen zich op die manier aan zichzelf maar het pakt zelden goed uit. Of het verleden nu goed of slecht was, je laat het beter rusten want beter krijg je het niet.

Een gunstige wind (ik woon tenslotte aan zee) bracht dit album naar mijn begerige handen en oren. Ik heb ondertussen een correctie ingediend voor de tracktijden. Als ik me niet vergis, is dit het eerste studioalbum sinds 1998. Ik hoor ook een andere zanger, de mij onbekende Nicolaj Ruhnow en op metal-archives lees ik ex-Domain, ex-Subsphere, ex-Irony, ex-Stormhunter. Het is alleszins de gitaartandem van de eerste twee albums.
De huidige line-up is:
Andy Boulton (gitaar en oudgediende)
John Wiggins (gitaar en oudgediende)
Andy Wrighton (bass)
Steve Pierce (drums)
Nicolaj "Nick" Ruhnow (zang)
En nu luister ik verder.

Ook oudgedienden zijn Steve Pierce (drums), al sinds Midnight Rendezvous en Andy Wrighton (bass) al sinds Night of the Blade in de gelederen.

Aha, nog meer volk van de jaren tachtig. Valt mee tot nu toe, ik zit aan nummer vijf. Ik ben eigenlijk niet gewoon om Tokyo Blade met een goede productie te horen , zie de oude tijden. Voorlopig hoogtepunt is het gedreven Lunch-Case.

Aanvulling: eerste luisterbeurt is voorbij en dit is een zeer voorlopige impressie. Ik heb het meer op nummers zoals Lunch-Case en Heading Down the Road en weeral zal mijn nostalgiefactor er voor iets tussen zijn. De andere nummers klinken me niet "Brits" genoeg. Hoe moet ik dat nu weer uitleggen? Die heropgenomen versie van Night of the Blade, voor wie en waarom? Het geeft wel een goede indicatie dat de zanger de oude nummers aankan en het blijft een kraker van jewelste! Eerste indruk, verdere luisterbeurten zullen ongetwijfeld nog volgen. Het gitaarwerk is weeral ongemeen lekker.

Dit is niet meer de Tokyo Blade van vroeger. De zanger doet me soms denken aan James Rivera en dat past niet bij deze band. Forged in Hells Fire is het enige fantastische nummer. De rest is erg mager. De nieuw opgenomen Night of the Blade is tenenkrommend. Alle gevoel van vroeger is eruit gehaald.