The Bridge - National Bohemian (2011)

Ik heb dit album toegevoegd en 4 sterren gegegeven, dus ik vind niet dat ik wegkom met de opmerking: leuk album gevarieerd album; aanrader!

Dus ik heb even mijn best gedaan om dit geweldige stuk muziek uiteen te zetten:


Sanctuary; is een erg soulvol nummer dat mij zelfs een beetje aan de als lang opgedoekte band morphine doet denken. Dit is mede te danken aan het sublieme saxofoonspel van Patrick Rainey.

Chavez: is een wat meer standaard rootrock nummer, lekker 'hoekig' gespeeld zoals je het van je een bandje uit Baltimore zou verwachten. Tenminste dat denk je na de eerste de klanken, want dan hoor je ineens bluegrass invloeden en komt er na ¾ song een bruggetje (je heet niet voor niets the bridge) met wederom een prachtig stuk saxwerk wat ik toch in de categorie soul zou willen plaatsen. Een nogal kleurrijk pallet .

Big Wheel: Dit begint dan weer als een funknummer en is een sluit qua stijl wel aan bij de eerste twee nummers. Ik begin de stem van zanger Cris Jacobs steeds meer te waarderen; zijn stem zit ergens tussen Joe Bonamassa en John Mayer in. Zijn gitaarspel zit daar nog een beetje onder vrees ik.

Moonlight Mission; in dit nummer hoor ik wat meer zuid-amerikaanse (of zijn het Cubaanse) invloeden. Ik krijg er in ieder geval een Buena vista social club gevoel bij, erg aangenaam.

Geraldine; de mannen van The Bridge laten tijden Geraldine horen dat ze vroeger ook naar Ray Charles geluisterd hebben. Dat is tenminste de associatie die ik hierbij krijg, lekkere ouderwetse rythym en blues, maar dan de lome variant.

Long Way to Climb; en dan komen we nu bij het genre wat me beloofd is; americana/country! De eerste klanken zijn al goed; een huilende slide-gitaar en een wat meer ingetogen stem van Cris Jacobs. Het is bijna ongelofelijk dat dit nummer van dezelfde band komt die hiervoor nog een bluegrass-soul-festijn wisten neer te zetten. Dit is gewoon rootsmuziek op zijn best.

Rosie; met Rosie probeert The Bridge volgens mij door te breken, ze hebben hier namelijk ook een clipje bij gemaakt. Dit is een ontzettend opgewekt rocknummer dat ook nog door Bruce Springsteen en zijn E-street band gespeeld zou kunnen worden. Dit zou zonder problemen een kneiter van een radiohit kunnen worden. Maar ja, wij 'kenners' weten wel beter.

Hey Mama; voor mijn gevoel het minste nummer van deze plaat. Maar dat komt waarschijnlijk door het niveau het overige aanbod. Ik denk dat je dit wel onder pure blues kunt scharen, maar dit nummer voelt aan als een slome logge tank die zich door een woestijn worstelt. En ik kan me voorstellen dat zoiets niet fijn is voor een tank.

Stranger in my house; we blijven nog even bij de blues, maar deze keer is het een stuk beter. Heel erg subtiel met strijkers (hoor ik daar ook een mandoline?) en veel melodieuzer dan het vorige nummers. Wat dat betreft past het perfect op dit album. Ik blijf me zelf steeds herhalen, maar de sax is wat mij betreft de sleutel van dit album, in ieder geval de sleutel die de sfeer steeds bepaalt. Hij is zelden op de voorgrond aanwezig, maar komt steeds even tussendoor gefietst op de bestelde kippenvel te bezorgen.

Colorado Motel; misschien wel mijn favoriet en dat komt vooral de prachtige tweestemmige zang in het refrein van deze song, iets wat me bij de eerste luisterbeurt al aangreep. Qua stijl is dit misschien het minst spannende liedje; een uit de hand gelopen popsong.

Dirt On My Hand; helaas alweer het laatste nummer van dit album. Maar wat voor één! Stijl? Ja heel veel stijl . 'Dirt On My Hand' is net zoals 'Long Way to Climb' een nummer dat valt onder de groep roots/Americana of hoe je het ook wil noemen. Nu ontbreekt de slide-gitaar waardoor het meteen een stuk minder 'country' klinkt. Heel ingetogen gezongen en de enige song waarop alleen een gitaar te horen is (en in de verte misschien een mandoline).

Al met al dus een band met ongelofelijk veel kwaliteiten die het presteert om een handvol genres op een album te stoppen zonder dat het gaat irriteren. Dat deze band nog niet is doorgebroken is me werkelijk een raadsel. Ik ben er per ongeluk mee in aanraking gekomen op spotify en ik ga ze zeker in de gaten houden. Hopelijk heb ik jullie ook een beetje kunnen enthousiasmeren.

Erg gevarieerde plaat.
Ook erg genre-overschrijdend.

Funk, rootsrock, jazzrockfusion, blues en pop.

Er zit zelf beatbox-gedoe op. Niet storend wel grappig.

Goede soulzang en over het algemeen zeer funky en ritmische muziek.

Leuk ook, die blazers in de nummers.

Big Wheel en Stranger in My Own House zijn de toppers hier. Plaat die het niveau goed vasthoud. Ik kan me wel aardig vinden in de verwijzing naar Bonamassa. The Bridge is iets meer laid back, gitaarwerk is ook minder aanwezig.