OM - Willisau (2010)

Begin december kocht ik deze plaat na het lezen van deze heldere review: OM - Willisau - CD-bespreking | Kwadratuur

Nu, twee maanden later begin ik er eindelijk wat vat op te krijgen. In het begin vond ik hem al maf maar nu ben ik er volledig mee weg. Dit album bevat héél veel, daarom plaatste ik het ook onder de noemer 'avant-garde'. Waar deze groep oorspronkelijk ontstond als een fusionsamenwerking is ze dat nu helemaal niet meer. Er valt soms nog wel iets van op te merken maar de transformatie tot een freejazz ensemble is grotendeels compleet.

Als luisteraar is het vooral doorzetten want dit is een dikke brok met hevige en intense stukken en meer uitgerafelde, abstractere delen. Maar steeds heel 'Zwitsers' van sound en dus ook apart.
Voor zij die eens een zware maaltijd willen trotseren en niet steeds voor-gesmeerde boterhammetjes.

De rockelementen zitten er toch wel duidelijk in verwerkt en laten zich vooral horen in de climaxen. De saxofonist Urs Leimgruber bezorgt me hetzelfde gevoel dat ik had bij het beluisteren van Jim Black - AlasNoAxis (2000). Beide saxofonisten putten uit een zuur, snijdend en licht pijnigend klankenpallet. Dat werkt bij mij zeer verslavend vooral in nummers als 'Part VIII' die toch wel wat tegenstrijd vereisen. Altijd fijn, uitgedaagd worden door muziek!

Zo dan, dit is echt een behoorlijke straffe set improvisaties. Dit kan ik nog niet bevatten na een luisterbeurt, maar fascinerend is het zeker. Wat me wel bevalt is dat de spelers in een uiterste poging alle technische, formele en stilistische middelen gebruiken willen om de juiste uitdrukkingsvorm te vinden. Thejazzscène, bedankt voor de tip.

Hoho, luister dit alweer: wat een reus-achtige plaat is me dit. Wat een geluid! Dit kan me, in al haar muzikaliteit, écht diep vanbinnen beroeren. Op hoog volume klinkt dit trouwens volkomen magistraal!

Tot nu toe zijn we nog de enige twee die gestemd hebben, thejazzscène. En beide erg onder de indruk. Misschien moeten we het wat gaan promoten? Ik denk dat er meer jazzliefhebbers hier zijn die dit kunnen appreciëren.

Haha Ik ben blij dat jij het ook zo waardeert! Ik heb The Scientist al opgetrommeld maar die lijkt van deze site verdwenen te zijn. Maar of ik daarentegen op nog musicmeter'jazz'vrienden kan rekenen is me daarentegen een raadsel... Misschien moeten we dit maar als jazzalbumvande-week/maand/jaar introduceren.

Ik mag dan niet altijd evenveel van me laten horen hier, ik dwaal nog regelmatig rond, en tips zijn ook niet aan dovemansoren gericht.... heb nu het 2e nummer opstaan en vond het 1e nummer bijzonder fascinerend en veelbelovend...

Een fijne plaat, maar ik ben niet zo enthousiast als jullie twee.... iemand die mij erg goed kent weet dat ie een risico loopt als ie mij zo'n plaat tipt...en de reden blijkt hier maar weer.... en gitarist die me totaal niet weet te raken... een probleem dat ik veel vaker heb met gitaristen in jazz... al zijn er ook een hoop positieve uitzonderingen..

Maar hier heb ik veel te vaak het idee dat hij te clean aan het spelen is... laat dat ding eens lekker scheuren joh... Waar vooral de saxofoon dat in mijn ogen vaak erg goed doet blijven gitaar en drums hierin achter... de drummer is niet alleen 60+, hij klinkt zelfs alsof hij 60+ is... (terwijl bijvoorbeeld Bennink bewijst dat dat heel anders kan)

Neemt niet weg dat een hoopje chaos er altijd goed ingaat, en dat de bassist en de saxofonist af en toe nog wel een lekker fel geluid eruit weten te trekken... waardoor ik toch wel plezier beleef aan het luisteren hiervan...

Daar kan ik ook wel inkomen, Scientist. Wel krijg ik het gevoel dat sommige muzikanten hier intentioneel wat subtieler willen spelen. Mij spreekt dat wel weer aan.

Jammer dat thejazzscène zich uitgeschreven heeft, trouwens.