Jorane - Vers à Soi (2007)

Het nieuwe album Une Sorcière Comme Les Autres van Jorane ademt iets 'klassiekerigs' in de letterlijke zin van het woord, maar ook in de zin van wat traditionelere chansons.
Op Vers à Soi gaat ze iets experimenteler aan het werk. Niet dat je hier allerlei ingewikkelde fratsen te horen krijgt, maar ik denk hier meer aan het werk van bijvoorbeeld Joan As Police Woman. Het heeft iets ongrijpbaars af en toe.
Nu ben ik daar een zeer groot liefhebber van maar dit album van Jorane pakt me toch net even iets minder dan Une Sorcière Comme Les Autres. Ik mis het feit dat ze mee weet te voeren, ik mis de nadrukkelijke aanwezigheid van de cello. Natuurlijk is die hier wel aanwezig, maar de rol lijkt iets minder dwingend.
Ik kan me voorstellen dat er users zijn die dit album aparter en daardoor leuker zullen vinden. Het heeft iets onderzoekends en tegelijkertijd weet het toch broeierigheid te bewaren. Voor haar doen wat meer experimentjes denk ik, voor mij te veel momenten waardoor ik niet iets te veel de aandacht verlies. Het kabbelt te veel voort in mijn oren.
Neemt niet weg, dat het wel degelijk een mooi album is en het feit dat het franstalig is helpt er ook wel aan mee.