Ilona Sekacz - Antonia (1995)

Ilona Sekacz klinkt Pools, dat was haar moeder dan ook. Zelf werd ze groot gebracht in Groot-Britannië en kwam pas na ruim 20 jaar terecht bij de wereld van de film. Regisseuse Marleen Gorris kwam toendertijd met Sekacz in contact nadat ze iets van haar toevallig beluisterde. Opgenomen met het geweldige Metropole orkest, onder leiding van Dick Bakker. Deze nam deze taak op zich nadat Rogier van Otterloo plots overleed en doet dat vol overgaven. Nog steeds denk je weleens wat er was gebeurd als Rogier nog geleefd had... Gorris heeft een oog voor goede componisten en ook na Antonia werd dit alles nog eens herhaald voor Mrs. Dalloway, weer met het Metropole, weer met Bakker als leider. Wat te denken van de briljante keuze van Alexander Desplat voor The Luzhin Defense.

De werkwijze van de componiste was als volgt: ze keek de film zoals iedereen zou doen. Dan ging ze duidelijkheid scheppen in de ontwikkeling van het hoofdkarakter, de emotionele ontwikkeling en ontwikkelde de score aan de hand van de leeftijd van Antonia. Mrs. Dalloway was qua aanpak erg gelijk.

Sekacz klinkt als Rachel Portman, vooral in klankkleur. De variatie aan thematisch werk met een rijk palette vol met solo instrumenten zijn de troeven. Het feministische karakter van Antonia is vooral door de zelfverzekerde, lichtvoetige viool gekenmerkt , maar weet tevens specifieke curieuze sfeer op te roepen. Dit is terug te vinden in de gelaagheid van de composities, waarbij het ene instrument iets vrolijks laat door schemeren, terwijl een ander instrument melancholisch klinkt, dit dan beiden tegelijk te horen. Het thema van Antonia klinkt is tevens atonaal door middel van xylofoon en violen botsen, wat misschien hint naar de nog niet volledige vrijheid van het karakter (gissen voor iemand die de film niet gezien heeft). Uiteindelijk is ondanks de verwarrende, onzekere emotie van composities die af en toe niet duidelijk ergens voor staan, het een zeer imponerende score. Vergelijkbaar is ook Cees Bijlstra's score voor Nynke , die niet geheel toevallig ook over feminisme handelt en tevens muzikaal dat reflecteert. 4.5 sterren