Spoon - Gimme Fiction (2005)

Aahh weer een nieuwe van Spoon Deze moet ik een keer te pakken krijgen...

:d ik heb hem. Doet me een beetje denken aan de scissor sisters.

Vreemd... da's wel een van de laatste dingen waar ik bij de vroegere platen van Spoon aan moet denken...

Ze zullen wel erg veranderd zijn dan...

Spoon die klinkt als de Scissor Sisters? Dat moet ik horen.

Ik heb hem nu ook te pakken gekregen en ik vind het niet echt op de Scissor Sisters lijken... Dan moet ik wel erbij zeggen dat ik de Scissor Sisters niet zo goed ken.

stay dont go van kill the moon vind ik veel van de scissor sisters weg hebben.

Het album is nu (bijna in zijn geheel en vanaf 10 mei helemaal) te beluisteren via de site van merge records. Na een paar luisterbeurten vind ik hem steeds beter worden. Hoewel er volgens mij toch zelden sprake is van bruggetjes zijn de songs erg catchy. Ze zitten erg goed in elkaar. Noem het intelligent. Spoon hanteert bovendien weer veel verschillende stijlen. Volgens mij ga ik dit album heel erg goed vinden...:-)

Net in de wagen de CD voor de eerste keer op zijn geheel en vrij aandachtig beluisterd en alhoewel niet alle songs al tot me doorgedrongen zijn, lijkt mij dit een heel sterke plaat.
Voorlopig een vier, minder wordt het zeker niet, meer misschien wel nog ...

Aan Spoon-kenners : zijn de andere albums van deze groep een beetje zoals deze, of is dit eerder een stijlbreuk ?
(en zijn ze even goed?)

Wel, deze ken ik niet Ik ben dus geen Spoon-kenner, wel een liefhebber. Ook goed?

Kill the Moonlight & Girls Can Tell zijn extreem toegankelijke platen ... 1,2,3 ... hier komt het cliché: ze bruisen als een glas limonadesap

A Series of Sneaks heb ik destijds veelvuldig in repeat gegooid ... een stadsplaat, naar mijn gevoel: nerveus, er gebeuren vier dingen tergelijkertijd, kronkelig, witty, een tikje dwars, ... laten we zeggen: het klinkt alsof Pavement in het lokale plantencentrum The Pixies hebben ontmoet ... en vervolgens in de garage van Stephen Malkmus heerlijk overstuurde pop produceren

Telephono: denk aan Sugar. Gedegen popliedjes die geëlektrocuteerd worden door moordrefreinen en crescendo gitaren

Heerlijke muziek... Grappige stijlenwisselingen: Er zijn vier nummers die er voor mij wel uitspringen:

nummer 3 "I turn my camera on" heeft een beetje een fout geluid, terwijl het heerlijk rolt (bij dit nummer zou je een beetje kunnen denken aan de scissor sisters)

nummer 5 "The delicate place" vind ik ook een lekker nummer: goed opbouw en mooie akoordenwisselingen

nummer 7 "i summon you" heeft een heerlijk ritme en begin je al gauw mee te zingen

nummer 9 "was it you" heeft een geweldig basloopje

al met al voor mij echt een top-album! vooral heerlijk voor in de auto

hij is inderdaad heerlijk voor in de auto!

Dat derde nummer is inderdaad echt alsof je Scissor Sisters hoort De rest is gewoon Spoon en klinkt erg lekekr!

Onderschatte band.

Sterke nummers op deze plaat (1 tm 7). Daarna zakt het een beetje in vind ik.

Een leuke plaat. I turn my camera on kende ik van The OC mix, dus meteen het album eens beluisterd

Ik twijfel tussen een 3,5 en 4.

Ik heb dit album naar aanleiding van I Summon You geluisterd....
Wat ik een heel leuk nummer vind...Maar dit nummer is niet zoals de rest van de cd en dat pakt wat mij betreft heel onvoordelig uit....
Ik kan niet zo goed naar deze cd('s van Spoon) luisteren....

Daarbij vind ik de uitspraak van de zanger heel erg irriterend, met de 'n' die klinkt als een 'L'.

goede plaat, ik wil spoon graag een keer live zien met al hun coole nummers

Scissor Sisters staat hierboven genoemd: en dan:

Dit is 'gewoon' weer een echte steengoede Spoon plaat. Als je al een band wil noemen dan is het Wilco.

Dit album eindigde in een aantal decennium lijstjes behoorlijk hoog. Naar mijn idee terecht. De nummers zitten mooi in elkaar, vaak meerdere lagen, fraai uitgevoerd en gewoon erg goed. Echt lekkere catchy en soms mooie rockmuziek. Favoriete tracks zijn The Beast and Dragon, I Turn My Camera On, My Mathematical Mind, The Delicate Place, I Summon You & The Infinite Pet (wat een baslijntje zeg! ). Oh: dat is bijna het hele album... zegt genoeg toch?

Inmiddels begin ik een behoorlijke liefhebber te worden van deze geweldige band. Ze staan op 18 februari in Paradiso.

Ben met mijn Spoon-inhaalslag inmiddels aangekomen bij dit album, en na een luisterbeurt kan ik al meteen zeggen: wat 'n lekkere plaat is dit ook weer !
Merk wel dat ik 'n Spoon album pas na pakweg de derde draaibeurt echt ga waarderen. Voorlopig blijft Kill the moonlight nog favoriet.

Weer een wat andere inslag, dit keer met lekker zware piano-aanslagen. Geeft een mooi donker randje aan opnieuw een inventieve en spannende Spoon rocker.