Little Milton - Friend of Mine (1976)

Pracht van een album. Little Milton staat vooral te boek als 'n gerespecteerd zanger van de blues, maar Friend of Mine vormt (voor het grootste gedeelte) een uitzondering. Helaas is dit juist één van zijn minst bekende albums, terwijl dit misschien wel zijn beste werk uit zijn imposante discografie is! Hoewel zijn roots zeker niet verloochend worden op Friend of Mine betreffende de blues, is het materiaal vooral erg soulvol en funky. Heel het album is gevuld met topmateriaal. Van de dampende opener Friend of Mine waarin Little Milton bezingt hoe zijn vriend een affaire begint met zijn vrouw, tot aan de luchtige afsluiter waarin Little Milton bezingt dat hij juist verliefd wordt op de vrouw van zijn vriend; de hoge kwaliteit blijft gewaarborgd. Het meest memorabel zijn waarschijnlijk Bring It on Back en Ain’t No Way. De refreinen zijn zo aanstekelijk en de ritmische secties zijn zo strak dat ze beide ervoor zorgen dat deze twee in het bijzonder nóg meer boven 't overige materiaal weten uit te springen. Slechts één beluistering is ervoor nodig om te kunnen concluderen dat we hier te maken hebben met twee toppers in hun soort! Heel erg ontspannen en vrijwel het tegenovergestelde is You’re Gonna Make Me Cry. Het is echt fantastisch hoe mooi die rauwe kleurklank van Little Milton zo gemakkelijk over de lome instrumentatie vloeit. De blues waar deze zanger dus bekend om staat is nog even terug te horen in Sundown. Hoe gerespecteerd hij als blueszanger ook mag zijn, ironisch genoeg weet deze track juist het minst te imponeren. Alhoewel?