Anthony David - As Above, So Below (2011)

Altijd interessant. Luister wel steeds minder naar zijn muziek, maar ach, ga deze zeker beluisteren.

Het is al weer even geleden dat we iets van Anthony David gehoord hebben, de man die vaak vergeleken wordt met Bill Withers. Een vergelijking die voor mij nooit op zou gaan, simpelweg omdat Bill Withers een muzikale held is.
Anthony’s laatst gereleasede album is nog een verzamelaar geweest. En zijn laatste reguliere album stamt alweer uit 2006. Nu ben ik aardig te spreken over zijn eerdere werk en was dus ook blij verrast door de release van ‘As Above So Below’.

Het album opent met de titeltrack. Onmiskenbaar aan de muziek van de uit Atlanta afkomstige Anthony David is het gitaartje. Daarnaast ook de verwachte laidback sfeer en liedjes waarin hij tekstueel verhalen verteld. Anthony David’s warme stem draagt deze mooie opener. Geen tierelantijntjes, maar gewoon mooie muziek maken. Hopelijk is dit een goede sfeerzetter voor de rest van de plaat.
‘Let Me In’ doet dat eigenlijk niet echt. De song kent een wat commerciëlere productie. De bass/clap beat kennen we natuurlijk allemaal wel. Wat het nummer wel kenmerkt is de goede swing die er in zit. Je gaat snel meedeinen. Vind ’t wel wat minder als de opener.
‘4evermore’ kent ook weer een vollere productie, dat terwijl ik persoonlijk juist de kracht van Anthony David bij de kleine liedjes vind liggen. Ondersteuning krijgt Anthony op dit nummer van de goede zangeres Algebra en van Little Brother rapper Phonte. Daarnaast is Phonte natuurlijk ook bekend van The Foreign Exchange. Het nummer zelf is wel mooi sfeervol. De features passen er perfect in.
Bij ‘Reach Ya’ wordt met een vrolijke toon de draak gestoken naar de invloed van de media en journalisten. Een serieus onderwerp in zo’n sausje stoppen kennen we ook al van Donnie, maar Anthony David kan er ook wat van. Goed nummer, tekstueel sterk, favorietje.
‘God Said’ heeft een typische clapbeat. En eerlijk gezegd kan ik daar weinig mee. De drumroffels in de productie zijn dan wel weer cool gedaan. Maar het is productioneel allemaal wel erg simpel. Gitaartje was bijvoorbeeld niet echt nodig geweest, iets te overdone. Tekstueel is er dan weer helemaal niks mis mee.
En dan een opvallende cover met ‘Everybody Wants to Rule the World’. Op het nummer wordt Anthony David ondersteund door Shawn Stockman van Boyz II Men. Eigenlijk is het in mijn ogen een beetje een onzinnige cover van het Tears for Fears nummer.
‘Girlfriend’ is dan ook weer één van meest ongeïnspireerde nummers van dit album. Eigenlijk is het gewoon een saai nummer. Het lijkt erop dat David hier wat inkakt, hopelijk zet dat niet door tot aan het eind van het album.

Hetzelfde kom ik ook tegen bij ‘Keep You Around’. Vrij plichtmatige productie, de zanglijnen zijn wat saai en ongeïnspireerd. En dat een tekst is herhaalt is niet zo erg, maar bij dit nummer ging het me gewoon tegenstaan. Nog wel een leuk gitaartje aan het einde.

Met ‘Get Around’ ben ik dan wel weer blij. Het mooie organische geluid van live-instrumentatie. Vol geluid beheerst deze song. Leuk gebruik van de synths. Met ‘Get Around’ komt er wederom een favorietje langs.
Freaky intro bij ‘Body Language’. Daarna een wat lome reggae geïnspireerd drumritme. Ja, dat dit nummer onbekommerd zal zijn is al snel duidelijk. Maar het ontwikkeld zich toch wel als meer dan dat. Het is gewoon een erg rijk nummer.
‘Outro’ doet vermoeden dat het einde in zicht is. Maar ik verklap vast dat er hierna nog eentje komt. De outro is kort en valt weinig over te vertellen.
‘Backstreet’ is dan de werkelijke afsluiter. En dit is dus het soort nummer waarin Anthony David uitblinkt. Klein gehouden, stem en gitaar. De perfecte combinatie voor deze man. En eerlijk gezegd een combinatie die ik op dit album teveel gemist heb. En dat is eigenlijk ook meteen de conclusie voor dit album.

Nu 2x geluisterd...kende de beste man nog niet maar zag een album met Phonte erop en Phonte weet meestal wel de juiste mensen te vinden kwa samenwerkingen. Op het eerste gehoor lekkere beats en een beetje zwoele warme stem. De stijl doet me een beetje aan John Legend denken wat ik op zich wel een aardige zanger vind maar ik ben zeker geen grote fan.
Stem na meer luisterbeurten op dit moment zit het rond 3.5

As Above So Below vind ik wel een fijn nummer, de productie is apart en de stem past er goed bij. Let me in heeft een stevigere beat en meer een R&B feel, een van de betere nummers naar mijn mening. 4evermore vind ik wat te simpel, weinig speciaals aan ook geen shit track of zo maar gewoon wel ok. Reach ya vind ik een mooie tekst hebben en de verses klinken goed, maar dat refrein is ronduit irritant. God Said vind ik juist een van de beste nummers, clap beats houd ik niet zo van maar hier klinkt het wel mooi met die beat die een beetje op de achtergrond klinkt.
Everybody wants to rule the world, is een mislukte cover die eigenlijk ook niet op het album past...standaard skip moment voor mij. Girlfriend ook saai en weinig aan, skip.
Keep you around is wel tof, Body Language ook.
Getaround nice...Backstreet ik vind het op zich wel een leuk nummer maar heb steeds het idee dat het een beetje afgeraffelt is, het had beter gekund zeg maar.


Ik vind Reach ya trouwens meer klinken als kritiek op de maatschappij, vooral de tweede verse lijkt me daar op slaan.