Tyketto - Strength in Numbers (1994)

Deze geef ik toch maar een halfje meer. Want eigenlijk is hij net zo goed als Don't Come Easy. Alleen is dit duidelijk een plaat met een jaren 90 aanpak en dat betekent min of meer de afwezigheid van gespierde opzwepende tracks a la Forever Young. Daarvoor in de plaats krijgen we een aantal emotionele rockers en ballades die zeker een gevoelige snaar weten te raken.

Deze vind ik zelfs beter als het alom geprezen debuut. Meer organisch, minder hair metal en het bluesy gitaarwerk doet me wat aan het Engelse Thunder denken op een bepaalde manier.

Zeer mooi gevarieerd melodieus rock album met een top zanger!

Ik vind deze dus ietsje minder als het debuut om eerlijk te zijn. Al scheelt het weinig! Op dit album vind ik een aantal nummers staan die me minder weten te boeien (het titelnummer en All over me bijv.). Dat heb ik met het debuut niet.

Een redelijk album wat niet echt opvalt. Een beetje bluesy met niet echt pakkende nummers. Toch niet het nivo van het debuut, Een beetje een teleurstelling...

Mij heeft dit album ook altijd maar half aangesproken. Inherit the WInd is echter een topnummer!

Rescue me, Catch my fall, End of the summer days, Meet me in the sky, The last sunset en Inherit the wind zijn fenomenale songs. De rest is beduidend minder.

Deze plaat is hier en daar wel wat avontuurlijker dan het debuut...

Ietsjes minder, maar niet beduidend minder... Strength in Numbers met zn funky gitaartje en wah-wah-achtige solo... waanzinnig gewooon...
De ballads zijn ook van hoog niveau...
Blijft toch een verschrikkelijk goede zanger, die Danny Vaughn...

Deze is inderdaad avontuurlijker dan het debuut. Dat is misschien wel de beste omschrijving.
En inderdaad, Danny Vaughn is een wereldzanger!!

Het is zoals bijjvoorbeeld Aerosmith het op hun beste platen deed: variatie brengen op een album, maar wel met een eigen smoel, zodat het niet te verwarrend wordt. Tyketto komt trouwens met een nieuw album!!!