Skid Row - Skid (1970)

Apart dat nog nooit iemand op deze Skid Rows heeft gestemd, met onder andere Gary More er in!

Het originele debuutalbum is eerder uitgebracht, met een aantal andere nummers. Die vind ik ietwat beter, dan met de nieuwere nummers.
Hier staan o.a.op:
Oi'll Tell You Later
Sandie's Gone

De Ierse band Skid Row (niet de Amerikaanse hardrockers die in de jaren '80 actief werden) zal wel altijd worden herinnerd als de groep waarbij gitarist Gary Moore internationaal debuteerde. Lang leve streaming, eindelijk kan ik de plaat eens in z'n geheel beluisteren.

Het is deze band waar zanger Phil Lynott in juni 1969 uit werd gezet door bandleider Brush Shiels, die als goedmaker basgitaarlessen aan het ex-lid ging geven. Niet leuk voor de eerste, maar het bleek een zegen in vermomming: Lynott haalde later met Thin Lizzy internationale roem en werd invloedrijk, terwijl Shiels alleen in Ierland wereldberoemd is.

Aanvankelijk liep Skid Row de band van Lynott telkens iets voor. Ze emigreerden enkele maanden eerder naar Londen en dit debuut uit oktober 1970 verscheen een half jaar vóór het debuut van Thin Lizzy.
In de muziek klinkt een amalgaam aan rockstijlen. Ik hoor invloeden uit countryblues (Mad Dog Woman, Heading Home Again), psychedelische en hardrock (The Man Who Never Was), terwijl bluesrock in Unco-Up Showband Blues domineert.
De mannen konden spelen, maar goede liedjes maken is ook een vak. Ik ben niet zo van dit geëxperimenteer met virtuositeit, typisch voor de Hendrixiaanse rock van die dagen. Waar ik vooral niet tegen kan, zijn de hoge uithalen van zanger/bassist Shiels, ook al typerend voor de expressiviteit die toen modieus was. Dat neemt niet weg dat Moore al kon soleren als de beste, getuige bijvoorbeeld Morning Star Avenue. De man was nog maar achttien!

Als bonus vinden we New Faces Old Places, in 1969 op single met Lynott op zang verschenen maar hier uiteraard met Shiels achter de microfoon. Verrassend popgericht, een piano en meerstemmige zang klinken. Voor het eerst staat de melodie centraal in plaats van het adagium 'Kijk Eens Hoe Goed Ik Kan Spelen'. Een compositie van Shiels, waarin zelfs een gitaarsolo ontbreekt.

Fijn plaatje voor wie van gefreak houdt. In het Verenigd Koninkrijk haalde het zowaar #30 in de albumlijst, lees ik op Wikipedia. Dat was beter dan Lizzy's debuut, dat die lijst miste. Dit soort virtuositeit deed het dus best aardig. Gary Moore vestigde in ieder geval meteen zijn naam als nieuwe gitaarheld.

Overigens verschilt de tracklist op streaming van die op MusicMeter. Heeft vast te maken met het feit dat het debuut als Skid Row in mei 1970 en als Skid in oktober '70 verscheen en latere cd-heruitgaven en inmiddels streaming vergroten de brij aan afwijkende releases.

Begin maart verschijnt dit album opnieuw, deze keer bij Music On Vinyl.

Guitar World over Gary Moore in Skid Row in de woorden van Brush Shiels. Met daarin een link naar een tv-optreden bij het Duitse Beat Club.