JD McPherson - Signs & Signifiers (2010)

Toch gebeurt het niet vaak, dat je tegen een onbekend album van een onbekende artiest (voor mij althans) loopt, die je verbijsterd achter laat. Maar als het gebeurt laat zo’n plaat je niet meer los. Altijd op zoek naar goede muziek stuit je soms ineens op een pareltje.

Deze plaat zou je eigenlijk als eerste moeten beluisteren, zonder dat je naar de hoes hebt gekeken. Alsof je in een tijdmachine bent gestapt en terecht bent gekomen in de jaren vijftig, waar net Jackie Wilson staat op te treden. Authentieker dan dit krijg je het niet.

De deur van een kroeg staat open en je stapt binnen in een wereld van vetkuiven, spijkerjacks, petticoats en omgeslagen broekspijpen. De band zet net het eerste nummer North Side Gal in en voor het podium begint gelijk iedereen te swingen, je moet ook wel erg hard je best doen om stil te kunnen blijven zitten bij dit nummer. De krachtige stem van de zanger wordt ondersteund door een geweldige ritme sectie.

Country Boy is een cover van Johnny Cash, maar op zo’n manier gespeeld, dat het net zo goed een eigen compositie had kunnen zijn. De cover doet niet onder voor het origineel, sterker nog het kan er prima naast staan.

Met Fire Bug wordt het niveau van de eerste twee nummers van het album doorgezet.

Dan wordt het even tijd om de lichten wat de dimmen en dicht tegen je danspartner aan te gaan staan. Het kwastje schuift rustig over de snare drum en Signs & Signifiers wordt ingezet. Dit nummer sleept en kraakt en is niet zomaar een ballad, het voert je weg naar een mooie plek onder de warme deken van de muziek. De snik in de stem is magistraal en versmelt met de instrumenten.

Daarna is het weer tijd om los te gaan met Wolf Teeth, de band swingt de pan uit en de zang is rauw en doeltreffend.

Daarna volgen de nummers elkaar op met een lekker tempo, echte pure rock-’n-roll van de bovenste plank. Bas, drum, gitaar en zang in één brok pure swingende harmonie. Sta op, beweeg, dans en zing mee met deze fantastische performers. Vooral Scratching Circles is een echt schoolvoorbeeld van de echte Rockabilly sound.

Bij het laatste nummer Scandalous gaat iedereen los, zelfs na zoveel swing en je denkt moe te zijn van het dansen, is het nog niet mogelijk stil te zitten. Het trio geeft je daar ook de kans niet toe.

Pas als het laatste nummer is afgelopen en de naald uit de groef van de grammofoonplaat getrokken wordt, ben je weer in het nu. Je staat bezweet met je koptelefoon op te kijken naar de plaat die er net mee opgehouden is. Met spierpijn in je heupen van het swingen realiseer je je, dat je hebt geluisterd naar een fantastisch album dat helemaal nog niet zo lang geleden is uitgebracht.

Het album is opgenomen met oude apparatuur en laat de tijden van Buddy Holly/Little Richard herleven. Rockabilly van de bovenste plank. Deze plaat is jouw persoonlijke tijdmachine. Hij brengt je echter maar naar één plek, de swingende jaren vijftig!

Thanks voor deze geweldige recensie! Een recensie die deze plaat eer aan doet.

Er zijn een heleboel goede platen uitgekomen in 2010 en deze hoort er zeker bij. En heel misschien, voor mij persoonlijk dan, is dit wel de beste. Het is in ieder geval de plaat die ik nog steeds regelmatig draai en hij verveelt geen seconde. Sterker nog, ik kijk er elke keer weer naar uit.

Hoewel Scratching circels een van de hoogtepunten is, samen met Northside gal, ben ik ook groot fan van het titelnummer, wat een geweldig nummer is dat toch; slepend, duister en toch ook gevoelig.

Je hebt de invloeden al genoemd, zoals Jackie Wilson in I can't complain en Little Richard in Scandulous, maar JD heeft toch ook iets eigens. Al is het maar om het hem zo goed lukt het geluid van zijn helden te combineren tot een eigen rock en roll geluid.

Wat een fantastische cd en wat fijn dat er weer zo'n zanger is opgestaan!

Na enkele luisterbeurten kan ik besluiten dat deze plaat toch een ontgoocheling is. Op zich is er niets mis met de nummers, wel ontbreekt de samenhang. En waar een gelijkaardige artieste als Imelda May er wel in slaagt om mij een kleine 40 minuten te boeien, begint de eentonigheid zich naarmate het einde van deze plaat steeds meer op te dringen.

Eigenlijk niks nieuws onder de zon in het muzieklandschap.. Deze muziek is natuurlijk al talloze keren gedaan, door evenzovele uitvoerenden.En dat gaat terug tot in de jaren 50.

Maar het album klinkt goed,, de uitvoering is goed, en het album luistert lekker weg.