Kay Kay and His Weathered Underground - Introducing Kay Kay and His Weathered Underground (2011)
mijn stem
3 stemmen
Verenigde Staten
Rock / Pop
Label: Bombs Over Bellevue
-
Sweet Strange Dreams (3:24)
-
You Motherfuckers (4:09)
-
Diggin' (3:49)
-
Oh Lord, I Hate You California (4:00)
-
21st Century Boy (3:09)
-
A Country House in the Heart of the City (3:40)
-
Paychecks and Pipe Dreams (4:49)
-
World’s Entire (4:16)
-
Bottom of Yesler (Hammer's March) (2:38)
-
My Friends All Passed Out (5:34)
0
geplaatst: 10 februari 2011, 22:32 uur
Kirk Huffman en Kyle O'Quin zijn de belangrijke namen achter dit bonte gezelschap dat niet echt uit een duidelijk samenstelling bestaat; de leden wisselen doorlopend en kunnen gezien worden als gastmuzikanten.
Als je naar de hoes kijkt zie je een hoop lulligheid en zou het album decenia teruggevoerd kunnen worden. Muzikaal gezien zit je er dan ook niet eens zo heel ver van af. Een psychedelisch tintje is ze niet vreemd: Sgt. Pepper en Pet Sounds liggen op de loer, twee albums die ik als klassiekers erken maar waar ik tegelijkertijd ook niet heel erg warm voor kan lopen (zeker Pet Sounds niet).
Vocaal doet het me een beetje denken aan The Shins, ook niet echt de mooiste stem die ik ken.
Introducing Kay Kay and His Weathered Underground heeft geen gunstige kaarten om ervoor te zorgen goed te kunnen aanslaan bij mij. Laat dat een feit zijn.
Laat ik dat gelijk volgen door te zeggen dat ik er toch ook wel door geboeid ben: het heeft ook wel wat weg van bombastische gezelschappen als Emanuel and the Fear, een ontdekking die ik vorig jaar deed, maar dan minder rock. Het cabaret-gehalte is redelijk hoog (en dat slaat eigenlijk altijd wel goed aan) en ik hoor veel frivoliteiten die ik hoor bij bijvoorbeeld DeVotchKa (maar dan minder werelds), The Tiger Lillies (maar dan minder ranzig), Man Man (minder gek) of misschien wel een beetje The Polyphonic Spree (maar dan minder gospel).
Het blijft een beetje een raad-spelletje en telkens weet ik net niet wie. Misschien is dat ook wel de kracht van deze cd.
Dat dit best wel eens breed zou kunnen aanslaan is iets waar ik wel in geloof. Ik denk dat users als titan dit wel eens zouden kunnen waarderen en zo zijn er nog wel wat namen te noemen.
Namen noemen gebeurt misschien ietwat teveel nu. Laat eenieder zelf maar uitzoeken waar dit op lijkt of juist niet.
Introducing Kay Kay and His Weathered Underground was voor mij een uitstekende introductie op dit gezelschap, ook al is het hun tweede album. Het heeft wel iets en wat dat iets is moet ik maar eens verder gaan ontdekken om vervolgens te kijken of dit in de categorie 'groei-albums' valt of toch 'mwoah, laat verder maar zitten' valt.
Als je naar de hoes kijkt zie je een hoop lulligheid en zou het album decenia teruggevoerd kunnen worden. Muzikaal gezien zit je er dan ook niet eens zo heel ver van af. Een psychedelisch tintje is ze niet vreemd: Sgt. Pepper en Pet Sounds liggen op de loer, twee albums die ik als klassiekers erken maar waar ik tegelijkertijd ook niet heel erg warm voor kan lopen (zeker Pet Sounds niet).
Vocaal doet het me een beetje denken aan The Shins, ook niet echt de mooiste stem die ik ken.
Introducing Kay Kay and His Weathered Underground heeft geen gunstige kaarten om ervoor te zorgen goed te kunnen aanslaan bij mij. Laat dat een feit zijn.
Laat ik dat gelijk volgen door te zeggen dat ik er toch ook wel door geboeid ben: het heeft ook wel wat weg van bombastische gezelschappen als Emanuel and the Fear, een ontdekking die ik vorig jaar deed, maar dan minder rock. Het cabaret-gehalte is redelijk hoog (en dat slaat eigenlijk altijd wel goed aan) en ik hoor veel frivoliteiten die ik hoor bij bijvoorbeeld DeVotchKa (maar dan minder werelds), The Tiger Lillies (maar dan minder ranzig), Man Man (minder gek) of misschien wel een beetje The Polyphonic Spree (maar dan minder gospel).
Het blijft een beetje een raad-spelletje en telkens weet ik net niet wie. Misschien is dat ook wel de kracht van deze cd.
Dat dit best wel eens breed zou kunnen aanslaan is iets waar ik wel in geloof. Ik denk dat users als titan dit wel eens zouden kunnen waarderen en zo zijn er nog wel wat namen te noemen.
Namen noemen gebeurt misschien ietwat teveel nu. Laat eenieder zelf maar uitzoeken waar dit op lijkt of juist niet.
Introducing Kay Kay and His Weathered Underground was voor mij een uitstekende introductie op dit gezelschap, ook al is het hun tweede album. Het heeft wel iets en wat dat iets is moet ik maar eens verder gaan ontdekken om vervolgens te kijken of dit in de categorie 'groei-albums' valt of toch 'mwoah, laat verder maar zitten' valt.
* denotes required fields.
* denotes required fields.